บทที่ 428 แกกล้าดียังไง

ขนาดเธออยู่ที่นี่ด้วยเขายังเป็นขนาดนี้ แล้วช่วงเวลาระหว่างที่เธอไม่อยู่ เขาจะไม่ยิ่งทุกข์ใจหรอกหรือ

ไม่แปลกใจเลยว่าสายตาตอนเจอเขาวันนี้จะดูเหนื่อยล้ามาก

เพียงแต่ว่ารสิกาไม่เข้าใจเรื่องเกี่ยวกับโลกธุรกิจ สำหรับปัญหาของเขา สิ่งที่เธอทำได้ก็มีเพียงอ้อมกอดที่ให้กำลังใจ เรื่องอื่นๆ เธอไม่มีอะไรจะช่วยเขาได้

หากว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ยังอยู่ ด้วยประสบการณ์ของเขาไม่แน่ว่าอาจจะสามารถช่วยธนิตได้

ทว่าในตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว ความกดดันจากคอสโมและวัชรเดชานนท์กรุ๊ปล้วนถูกแบกรับโดยธนิตผู้เดียว ก็พอนึกภาพออกเลยว่าเขาจะเหนื่อยมากขนาดไหน

……

ในวันรุ่งขึ้นเมื่อมาถึงโรงพยาบาล ธนิตไปที่บริษัท รสิกาพาทิมทิมมาอยู่ที่โรงพยาบาล แล้วหลังจากนั้นตนเองก็ไปที่ตระกูลปิติภัทรไพศาล

เธอไม่รู้ว่าชรรินอยู่ที่บ้านหรือเปล่า แต่สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือหาหลักฐานพิสูจน์ว่าชรรินเป็นคนทำ

ในตอนนั้นคงมีคนใช้อยู่ในบ้าน อาจจะมีคนเห็นเข้าก็ได้

เมื่อไปถึงตระกูลปิติภัทรไพศาล น้าเป็นคนมาเปิดประตูและเมื่อเธอเห็นรสิกาเข้า เธอก็ตกตะลึง “คุณรสิกา…คุณกลับมาแล้วเหรอคะ”

“อืม”รสิกาส่งเสียงตอบรับ “ในบ้านมีคนอยู่หรือเปล่า?”

“คุณชรรินอยู่ค่ะ…” ขณะที่น้ากล่าวถึงชรริน ภายในดวงตาฉายความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

รสิกาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติทันที ทว่าเธอระงับความสงสัยเอาไว้ในใจ แล้วก้าวขาเข้าไปด้านใน

ไม่มีคนอยู่ในห้องรับแขก ชรรินน่าจะอยู่ชั้นบน รสิกาเงยหน้าขึ้นมองตำแหน่งของบันได หลังจากนั้นก็พูดกับน้า“น้าไปทำงานเถอะ เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอง”

“ค่ะ” น้าพยักหน้า แล้วหันหลังจากไป

ส่วนรสิกาก็ก้าวขาขึ้นไปบนบันได

ขณะที่ผ่านจุดที่อารณีย์เกือบจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น เธอก็หยุดนิ่งครู่หนึ่ง

ตอนนี้ตรงจุดนั้นมองไม่ออกว่ามีร่องรอยใด ทุกอย่างมองดูแล้วเหมือนเดิมไม่มีผิด รสิกามองไปตรงจุดนั้น สายตาของเธอก็เย็นชาขึ้น

เมื่อเดินขึ้นไปอีกสองขั้น รสิกาก็ขึ้นมาถึงชั้นสอง ขณะที่กำลังจะเดินไปที่ห้อง เธอก็เห็นประตูห้องของชรรินถูกเปิดออกและเดินออกจากด้านใน

เหมือนเธอไม่ได้คาดคิดว่าจะได้เจอรสิกาที่นี่ หลังจากตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอจึงกล่าว “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

“เธอถามฉันว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ?”รสิกาถามกลับด้วยสายตาเย็นเยือก

ชรรินแค่นเสียงหัวเราะเยาะ เธอเดินเข้ามาหารสิกา เข้าไปใกล้เธอแล้วจึงหยุด “ฉันไม่ใช่เธอนี่นา ฉันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเธอมาทำอะไรที่บ้านฉัน?”

เธอเน้นคำว่า 'บ้านฉัน' อย่างหนัก เหมือนกับว่ากำลังยั่วยุอารมณ์

เมื่อได้ยินดังนั้น รสิกาแผดเผาอยู่ในห้วงแห่งความโกรธ ทว่ายังคงพยายามอย่างมากที่จะระงับความโกรธเอาไว้ในใจ เธอกำหมัดแน่น “อย่าคิดว่าตอนนี้ฉันไม่มีหลักฐาน แล้วจะเปลี่ยนเรื่องที่เธอผลักแม่ฉันนี้ไปได้นะ ชรริน เธอไม่มีทางอวดดีแบบนี้ได้ตลอดไปหรอก!”

“ฉันไม่ยักเคยพูดว่าจะอวดดีได้แบบนี้ตลอดไปสักหน่อย” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของชรริน “แค่ตอนนี้ฉันอวดดีแบบนี้อยู่ได้ก็พอแล้ว ไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากที่กล่าวจบ เธอก็ยกเท้าเดินลงบันไดไป รสิกาที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอหนึ่งช่วงขากำลังจะเอ่ยปากพูด โดยไม่คาดคิด ชรรินกลับคว้าไหล่ของรสิกาเอาไว้แล้วผลักเธอลงไปข้างล่าง!

รสิกาตกใจและรีบคว้ามือของชรรินเอาไว้อย่างทันทีทันใด พอคว้าเธอเอาไว้ได้แล้ว และนั้นเธอก็ฉวยโอกาสเปลี่ยนตำแหน่งทิศทาง

ทันใดนั้นระหว่างพวกเขาก็กลายเป็นรสิกาที่อยู่ด้านบน ขณะที่ชรรินอยู่ด้านล่าง ในตอนนี้เองรอยยิ้มแปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชรริน!