บทที่ 429 กำเริบเสิบสาน

รสิกาปกป้องอารณีย์มาตลอดหลายปี แม้ว่าจะเคยทำร้ายความรู้สึกเธอมาก่อน แต่เธอก็ไม่เคยทำร้ายเธอให้ได้รับบาดเจ็บ แต่ตอนนี้ชรรินกลับมาผลักอารณีย์ตกบันได!

เธอย้ำเตือนตัวเองให้ใจเย็นมาโดยตลอด แต่ขณะที่ชรรินกลิ้งตกลงมาจากบันได เธอก็คิดขึ้นมาว่าถ้าอารณีย์กลิ้งตกลงมาจริงๆ ในตอนนั้น เธอคงจะไม่มีโอกาสมาตามตัวชรรินได้หรอก!

เพราะฉะนั้นครั้งนี้ เธอจะทำให้ชรรินหลาบจำไปตลอด!

หลังจากที่เธอตบชรริน เธอก็หมดสติไปแม้ว่าเธอจะหลีกเลี่ยงอวัยวะที่จะบาดเจ็บ ขณะที่เธอกลิ้งตกลงจากบันได แต่เธอก็ยังคงมีเลือดไหลออกไม่น้อย ทั้งตอนนี้ยังถูกรสิกาตบอีก เธอก็เกือบจะไร้ซึ่งการรับรู้เสียแล้ว

เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างเปี่ยมล้น สายตาอันเลื่อนลอยของเธอมองเห็นปากของรสิกาขยับขณะพูดอะไรกับเธอ แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียง

ความเหน็ดเหนื่อยและความหวาดกลัวขนานใหญ่เข้าจู่โจมเธอ ไม่นานเธอก็เป็นลมหมดสติไป

อันที่จริง รสิกาไม่ได้ทำอะไรกับชรริน เธอเป็นลม สุดท้ายรสิกาก็ทำได้เพียงปล่อยเธอ หลังจากนั้นจึงยืนขึ้น และมองดูคนรับใช้ด้านล่างด้วยสายตาเรียบเฉย

“คุณรสิกา…” ใบหน้าของน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ในขณะนั้นเธอมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับชรรินเพราะเธออยู่ไกล

“ต้องห่วงหรอก เธอยังไม่ตาย” รสิกากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบทันที

เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอกล่าว น้าก็วางใจลงไปบ้าง ชรรินน่ะไม่ได้เป็นอะไร แต่คนที่จะมีปัญหาก็คือรสิกาแล้วล่ะ

น้าลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงก้าวเดินเข้าไป “คุณรสิกา แล้วคุณจะทำอย่างไรต่อไปดี?”

“ฉันไม่ได้เป็นคนผลักเธอ” รสิกากล่าว

แม้ว่าหลายคนอาจจะไม่เชื่อเธอก็ตาม

“น้าเชื่อคุณค่ะ”ไม่คาดคิดว่าน้าจะกล่าวออกมาอย่างหนักแน่นขนาดนี้

รสิกาตกใจเล็กน้อย

น้ากล่าว “ความจริงแล้ว…เมื่อครั้งก่อนที่คุณหญิงตกลงมาจากบันได น้าเห็นว่าคุณชรรินเป็นคนผลักค่ะ…แต่คุณชรรินห้ามไม่ให้พวกเราพูด”

เมื่อได้ยินดังนั้น รสิกาพลันตอบสนองกลับไปทันที เป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง เมื่อตนเองเพิ่งเข้ามาในตอนแรก สีหน้าของน้าจึงดูแปลกๆ เช่นนั้น

“น้าได้บอกเรื่องนี้กับใครอีกหรือเปล่า?”รสิกาถามเธอ

น้าส่ายหน้า “คุณชรรินห้ามไม่ให้น้าพูดค่ะ เธอบอกว่าถ้าน้าไปบอกคนอื่น ๆ เธอจะไล่ให้น้าออกจากตระกูลปิติภัทรไพศาล…คุณรสิกา ครอบครัวของพวกเราทั้งเด็กและคนแก่ น้าเป็นคนหาเลี้ยง ถ้าไม่ได้งานนี้ ครอบครัวของน้าก็คงอยู่ไม่รอด…แต่ว่า คุณหญิงใจดีต่อพวกเราคนรับใช้มาเสมอ หากน้าปิดบังเรื่องนี้ต่อไป ภายในใจของน้าก็คงรู้สึกผิดแน่”

เมื่อกล่าวจนจบ ดวงตาของน้าก็แดงก่ำ ดูราวกับว่าเธอจะหลั่งน้ำตาออกมาได้ทุกเมื่อ

“ไม่ต้องห่วง” รสิกาแตะไหล่น้าเบาๆ “น้าจะไม่ถูกไล่ออก ฉันรับรองได้”

“จริงเหรอคะ?”ใบหน้าของน้าเต็มไปด้วยความตระหนกระคนดีใจ “ขอบคุณค่ะ คุณรสิกา!”

“แต่ฉันอยากให้น้าเอาเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ไปบอกกับทางโรงพยาบาลให้หมด”รสิกากล่าว“เรื่องที่ฉันไม่ได้เป็นคนผลักชรริน พวกน้าไม่มีใครเห็น พูดไปก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นเรื่องเกี่ยวกับแม่ของฉัน ฉันหวังว่าน้าจะบอกกับลุงชัยได้”

รสิกายอมให้ตัวเองรู้สึกถึงความอัปยศได้ แต่จะไม่ยอมให้อารณีย์รู้สึกแบบนั้น ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเธอได้รับความอัปยศมามากเพียงพอแล้ว

“ค่ะ ฉันจะบอกคุณท่านกับคุณหญิง” น้าปาดน้ำตา และหัวใจที่เหมือนจะถูกหินกดทับเอาไว้มาโดยตลอด ก็พลันโล่งสบายราวกับได้ผ่อนลมหายใจออกมาเสียอย่างนั้น

คนคนนี้ไม่มีทางกระทำเรื่องผิดมโนธรรมจริงๆ ด้วย