บทที่ 430 ส่งเธอไป

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”รสิกาส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่เลือดฉัน เป็นเลือดของชรริน”

“เลือดของชรริน?”อารณีย์ตกตะลึง“เธอบาดเจ็บสาหัสเหรอ?”

ก่อนหน้านี้น้าได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว แต่เธอไม่ได้อธิบายเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของชรรินอย่างละเอียด

“ไม่ได้สาหัสมากค่ะ”รสิกากล่าว “แค่แผลถลอก”

อย่างไรก็ตามแผลถลอกนั่นจะต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะหายดี เลือดไหลออกมากขนาดนั้น ดีไม่ดีได้อาจหลงเหลือเป็นแผลเป็นอะไรเทือกๆ นั้น

“ทั้งๆ ที่ลูกก็รู้ว่าชรรินรับมือได้ยาก ลูกทำไมถึงยังไปหาเธอคนเดียวล่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง?”อารณีย์ดึงเธอมาสำรวจร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากที่เธอแน่ใจว่ารสิกาไม่ได้เป็นอะไร แล้วจึงเริ่มเทศนาเธอ

“มันไม่เกิดอะไรขึ้นง่ายๆ อย่างนั้นหรอกค่ะ”รสิกาไม่สนใจ “เมื่อกี้ฉันคุยกับลุงชัยอยู่พักหนึ่ง”

เมื่อกล่าวถึงกันต์ชัย สีหน้าของอารณีย์ก็แสดงออกถึงความหนักใจทันที “ถ้าเขาจะพูดอะไร ลูกก็อย่าไปโกรธเขาเลย ยังไงชรรินก็เป็นลูกสาวของเขา…”

“เขาก็ไม่ได้พูดอะไร”รสิกากล่าว “เขากลับบอกว่า รอร่างกายของชรรินฟื้นตัวดีขึ้น เขาจะส่งเธอไปอยู่ต่างประเทศ”

“ไปอยู่ต่างประเทศ?”อารณีย์ไม่เข้าใจ “อยู่ดีๆ ทำไมถึงจะส่งเธอไปอยู่ต่างประเทศ?”

“ก็ไม่ใช่เพราะแม่หรอกเหรอ”รสิกากล่าว “ถ้าชรรินยังอยู่ในประเทศไปตลอด แม่คิดว่าเหตุการณ์อย่างครั้งที่แล้วจะไม่เกิดขึ้นอีกเหรอคะ?”

อารณีย์ประหลาดใจขึ้นมาจนพูดไม่ออก “ลูกหมายถึง…เขาทำเพื่อแม่เหรอ?”

“อ่ะหะ”รสิกาพยักหน้า

อย่างไรก็ตาม การกระทำนี้ของกันต์ชัยก็ถือว่าเป็นการช่วยชรรินเอาไว้ทางอ้อม

เพราะไม่ว่าคนจะจิตใจดีขนาดไหน เมื่อพวกเขาถูกบีบจนมุม ก็อาจทำสิ่งที่ทำให้คนประหลาดใจลงไปได้

กระต่ายเมื่อหมดหนทางมันยังกัดคนได้ นับประสาอะไรกับรสิกา

ถ้าครั้งหน้าชรรินยังกล้าที่จะทำอะไรอีกล่ะก็ รสิกาจะไม่ไว้หน้าแบบนี้อีกเด็ดขาด

ดังนั้น กันต์ชัยยังถือว่ามองขาดอยู่ไม่น้อย

“แต่ชรรินจะยอมไปอย่างว่าง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”อารณีย์สงสัย

“แน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมไปง่ายๆ”รสิกายิ้มบาง “แต่ฉันเชื่อว่าลุงชัยต้องมีวิธีอย่างแน่นอน”

หากการตัดสินใจครั้งนี้ของกันต์ชัยเป็นเพียงแค่ลมปากล่ะก็ รสิกาจะจัดการด้วยวิธีของตัวเธอเอง

เธอจะไม่มีทางปล่อยให้อารณีย์บาดเจ็บแม้แต่น้อย!

……

รสิกาอยู่เฝ้าอารณีย์ตลอดจนถึงยามค่ำ ตอนแรกคิดว่าจะอยู่ทานข้าวกับเธอจนเสร็จแล้วค่อยพาทิมทิมกลับ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ทานข้าว ในห้องพักผู้ป่วยก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเพิ่มมาอีกคน

ชรรินพลันเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยออก ด้านหลังเป็นกันต์ชัยที่ตามมาด้วย ปากก็เอ่ยอยู่ตลอด “ชรริน ลูกกำลังทำอะไรน่ะ?!”

“ฉันก็อยากจะมาดูสองแม่ลูกว่าเอายาแฝดอะไรมาให้คุณพ่อไง คุณพ่อถึงจะส่งฉันไปอยู่เมืองนอก!”

ชรรินร้องคำรามพลางเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย เมื่อเธอเห็นทั้งสามคน ดวงตาทั้งสองข้างก็ยิ่งร้ายกาจ เธอกล่าวด้วยความโกรธแค้น “รสิกาทำร้ายฉันจนเป็นแบบนี้ พอใจแล้วหรือยังล่ะ!”

อารณีย์ขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากพูดแต่ไม่ทันเธอจะได้พูดอะไร ก็ถูกรสิกาขวางเอาไว้

รสิกาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วมองไปที่ชรรินที่ยังคงสวมชุดผู้ป่วยและกล่าวกับเธอ “ชรริน ที่เธอกลิ้งตกบันไดลงมา ความจริงคืออะไรเธอย่อมรู้ดีกว่าฉัน ดังนั้นอย่ามาใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นให้มากนัก”