บทที่ 433 เปิดประตูหน่อย

เป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญาแท้ๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ศรัญโดนผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่งตอกกลับมาจนพูดไม่ออก

เขากระแอมออกมาเบาๆสองที พูดขึ้น: “คุณอีฟ ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วย เพียงแต่เรื่องอย่างนี้......”

“ฉันเข้าใจแล้ว” อีฟตัดบทคำพูดของศรัญ “ขอโทษด้วยที่รบกวนคุณ”

พูดจบ อีฟก็วางสายทันที

รสิกาค่อนข้างแปลกใจ: “จบแล้วเหรอ?”

อีฟเพิ่งจะพูดไปสองประโยคเอง ก็จบแล้วเนี่ยนะ?

“เขาไม่ยอมช่วย” อีฟส่งมือถือคืนให้รสิกา “ดูท่าคงต้องพึ่งตัวเองแล้วแหละ แค่หวังว่าเด่นชัยจะไม่ทำเหมือนอย่างที่เราคิด”

“ไม่น่าใช่มั้ง......” รสิการับมือถือมา ยังคงไม่ค่อยเชื่อ “คราวก่อนศรัญกระตือรือร้นกับเรื่องของเธอขนาดนั้น ทำไมคราวนี้ถึงเมินเฉยล่ะ?”

“เราพยายามด้วยตัวเองดีกว่าขอร้องคนอื่นนะ” อีฟกลับไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไหร่ การที่ศรัญปฏิเสธก็เป็นเรื่องปกติ

ถึงยังไงในแต่ละวันตำรวจสืบสวนคดีอาญาก็ยุ่งมากๆอยู่แล้ว จะหาเวลาว่างมากมายจากไหนมาสนใจพวกเธอล่ะ

“ฉันไปทำกับข้าวก่อน” อีฟตบๆไหล่ของรสิกา ลุกขึ้นเข้าไปในครัว

รสิกานวดๆหว่างคิ้ว กดโทรไปหาถนิต

เขารับสายในทันที: “จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

เขาถามถึงเรื่องรูป

“ติดต่อสาวิตรีไปแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด พรุ่งนี้ถึงจะรู้คำตอบน่ะ” รสิกาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ถนิตฟังคร่าวๆ สุดท้ายก็ถามต่อ “คุณว่าเป็นไปได้ไหมที่เด่นชัยจะมาแย่งรูปพวกนี้ไป?”

น้ำเสียงของถนิตปะปนไปด้วยความหยอกเย้า: “ไม่เลว คิดถึงประเด็นนี้ได้ ดูท่าคงยังไม่ได้เปลี่ยนไปโง่ขนาดนั้นสินะ”

รสิกาอยากจะตอบโต้เขากลับไป แต่ก็ยังหวั่นใจอยู่ดี

จริงๆแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะ D เตือนไว้ก่อนไป เธอคงคิดไม่ถึงประเด็นนี้จริงๆ

“ผมจะให้แจ็คส่งคนเข้าไป คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ ไม่มีเรื่องอะไรหรอก” ถนิตพูดเบาๆ น้ำเสียงอบอุ่นสดใสของเขา ปลอบให้เธอคลายกังวลลงได้อย่างไม่มีเหตุผล

ความร้อนรนในใจเมื่อกี้ของรสิกาเหมือนจะสงบลงไปในทันที: “อย่างนี้จะลำบากคุณเกินไปหรือเปล่า?”

“คุณคิดว่าคุณสำคัญกว่า หรือลำบากน้อยลงหน่อยสำคัญกว่าล่ะ?” ถนิตพูด “ตอนนี้ผมอยู่ไกล ไปอยู่ข้างๆคอยช่วยคุณไม่ได้ แต่ก็จะไม่ยอมให้คุณเกิดเรื่องที่เมืองเอแน่นอน เข้าใจไหม?”

คำพูดของเขาทำให้เธอใจละลายสุดๆ ทั้งหัวใจของรสิการาวกับมีฟองอากาศสีชมพูผุดออกมาในทันที เธอรีบยกมือขึ้นมาตบๆหน้าของตัวเองเบาๆ แอบด่าตัวเองว่าไม่ได้เรื่องเลย แต่งงานกันมาตั้งนานแล้ว ยังจะโดนคำพูดของเขายั่วยวนให้หน้าแดงใจเต้นอีก

“งั้นคุณไปทำงานต่อเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน” รสิกาพูด

ถนิตอืมออกมา: “อืม มีเรื่องอะไรโทรมาหาผมได้ตลอดเลยนะ”

“เข้าใจแล้ว” รสิกายิ้มมุมปากเล็กน้อย ตอบรับ แล้วเป็นฝ่ายวางสายไป

ส่วนอีฟที่ถือของเดินออกมาจากในครัวพอดี เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของรสิกา จึงอดไม่ได้ที่จะแซว: “แหม โดนต้มสุกแล้วมั้ง?”

“เดี๋ยวเถอะ” รสิกาถลึงตาใส่เธอ แต่ทว่าก็ไม่ลืมที่จะบอกเรื่องสำคัญ “ถนิตบอกว่าคืนนี้จะให้ แจ็คส่งคนเข้ามา ดังนั้นเราก็ไม่ต้องกังวล”

การเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายจึงหยุดลงเล็กน้อย พูดขึ้น: “ดูสิ ทุกอย่างมักจะมีทางออกเสมอเลย”

“แต่คืนนี้คาดว่ายังไงก็คงหลับไม่สนิทหรอก” รสิกาบีบๆนิ้วมือ ลุกขึ้นยืน เดินไปหาอีฟ “มา ฉันช่วย”

......

หลังจากกินข้าวเสร็จ รสิกากับอีฟนั่งดูทีวีอยู่ในห้องรับแขก ก่อนหน้านี้แจ็คโทรมา บอกว่าจัดคนไว้ให้แล้ว บอกให้รสิกาไม่ต้องกังวล

ก่อนนอน รสิกาตรวจสอบประตูหน้าต่างอยู่หลายรอบ แต่แม้จะเป็นอย่างนี้เธอยังคงไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี

ก่อนเที่ยงคืนสถานการณ์สงบดี แต่หลังช่วงเที่ยงคืนไปแล้ว จู่ๆรสิกาก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านนอก เหมือนมีเสียงของคนกำลังต่อสู้กัน