บทที่ 444 ซุปแก้เมาค้าง

หญิงสาวยังไม่ทันได้ตอบสนอง บรู๊คก็ออกมาอุ้มอีกกล่องหนึ่งขึ้นมาแล้วเดินเข้าไป

เธอจึงรีบตามเข้าไป ก็เห็นกล่องใหญ่สองกล่องโดนบรู๊ควางไว้ในห้องรับแขก

“ยังมีอะไรให้ช่วยอีกไหม?” บรู๊คเหมือนจะหอบเล็กน้อย บนใบหน้าเขาแดงระเรื่อ

หญิงสาวส่ายหัว แล้วก้มหน้ากำลังจะพิมพ์คำว่าขอบคุณ แต่ยังพิมพ์ไม่เสร็จก็ได้ยินบรู๊คบอกว่า: “งั้นก็ราตรีสวัสดิ์ครับ”

เงยหน้าขึ้นมาอีกที บรู๊คก็เดินออกไปจากบ้านของเธอแล้ว

เขาเข้ามาและออกไปราวกับสายลม หรืออาจจะบอกได้ว่า ไม่อยากสานสัมพันธ์กับใครสินะ

ตอนที่หญิงสาวมองแผ่นหลังที่กำลังออกไปของเขาแต่ก็ยังไม่ลืมปิดประตูให้เธอ ในแววตาดำขลับ จึงค่อยๆมีรอยยิ้มออกมา

ส่วนบรู๊คที่ด้านนี้ จนกระทั่งเข้ามาในบ้าน ตอนที่เข้าห้องน้ำไปล้างมือ เขาถึงนึกขึ้นได้ว่าผู้หญิงข้างห้องคนนั้นหน้าคุ้นๆ

แต่ไม่ได้รู้สึกว่าเหมือนนีรชา เป็นการคุ้นหน้าอีกแบบหนึ่ง เหมือนเขาเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน

สองมือของบรู๊คเท้าอยู่ที่ขอบด้านข้างอ่างล้างมือ ขมวดคิ้วนึกอยู่สักพัก จู่ๆก็มีแสงแวบเข้ามาในหัว

เขานึกออกแล้ว ผู้หญิงคนนั้น เขาเคยเจออยู่ที่ฝรั่งเศสก่อนหน้านี้

ตอนนั้นเขายังป่วยอยู่ในโรงพยาบาล รสิกาก็อยู่ที่นั่นด้วย

มีวันหนึ่งที่ผู้หญิงคนนี้มานั่งอยู่ข้างๆเขา ไม่พูดไม่จา เพียงแต่ตอนนั้นใบหน้าของเธอไม่ค่อยเหมือนกับตอนนี้

ตอนนี้เธอดูสวยกว่า แต่ตอนนั้นใบหน้าของเธอค่อนข้างแปลก

ใบหน้าของเธอ ศัลยกรรมมาสินะ

เพียงแต่ตอนนี้ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าตอนนั้น

ผู้ชายทั่วไปมักจะรู้สึกไม่ดีกับผู้หญิงที่ผ่านการทำศัลยกรรมมา แต่บรู๊คกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น

เพียงแต่ในใจของเขาค่อนข้างผิดหวังเท่านั้นเอง

ส่วนผิดหวังอะไรนั้น คาดว่าคงมีแค่เขาคนเดียวที่รู้

......

หลังจากวันนั้นบรู๊คก็ไม่ได้กลับบ้านอีกหลายวัน เพราะงานยุ่งเป็นเหตุ บางครั้งเขาก็ไปค้างคืนที่โรงแรมข้างๆสตูดิโอบ้าง ส่วนหญิงสาวข้างห้องที่ได้เจอในคืนนั้นเขาก็แทบไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับเธอแล้ว

วันนี้ตอนที่กำลังจะเลิกงาน รสิกาก็โทรเข้ามา บอกว่าลูกของติรณาครบหนึ่งเดือน จึงอยากเชิญทุกคนมากินข้าวล่วงหน้า

บรู๊คพอจะรู้เรื่องความขัดแย้งของติรณากับตระกูลอาชานกำธรอยู่บ้าง ที่ติรณาเชิญพวกเขามากินข้าวล่วงหน้า สงสัยคงกลัวว่าวันที่ครบเดือนพอดีตระกูลอาชานกำธรจะทำอะไรสินะ

ประจวบกับที่หลังเลิกงานบรู๊คก็ไม่มีธุระอะไร จึงตอบตกลง

สถานที่กินข้าวยังคงเป็นที่โรงแรมคอสโม

ธุรกิจของครอบครัว จะกินอะไรก็สบายใจ

ตอนที่เขาไปถึงคนอื่นๆก็มาถึงกันพอประมาณแล้ว ติรณาเชิญแต่เพื่อนๆของตนเอง ทุกคนจึงพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮา

บรู๊คนั่งกินเงียบๆ ไม่ได้ร่วมพูดคุยกับพวกเขาด้วย

รสิกาที่นั่งอยู่ข้างกายเขาจึงเอนตัวเข้าไปชวนเขาคุยอยู่บ่อยๆ

มื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข ตอนแยกย้ายแต่ละคนก็พากันเรียกแท็กซี่กลับ เพราะดื่มเหล้า จึงไม่มีใครกล้าขับรถ

ส่วนรสิกาที่พาลูกมาด้วยกำลังรอถนิตขับรถมารับ

ในช่วงที่สังสรรค์กันบรู๊คไม่ได้ดื่มเยอะ เพราะคิดจะขับรถกลับเอง แต่โดนรสิกาห้ามเอาไว้

“เรียกแท็กซี่เถอะ” รสิกาพูด “ตอนนี้รถเยอะ อย่าขับรถเลย”

“เอางั้นก็ได้” มองสายตาของเธอ บรู๊คก็ใจไม่แข็งพอที่จะปฏิเสธ “งั้นฉันไปแล้วนะ”

“ระวังตัวด้วย” รสิกาพยักหน้า

บรู๊คเก็บกุญแจเข้าไปในกระเป๋า แล้วเดินไปเรียกรถที่ริมถนน เข้าไปนั่งในรถ