บทที่ 443 ผู้หญิงแปลกๆข้างห้อง

ตั้งแต่ที่ชรรินจากไป นันท์นรีกับอนิญญาก็เหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหว บวกกับที่คมสันไม่คิดจะช่วยเหลือพวกเธอด้วย รวมไปถึงจิระศักดิ์สองพ่อลูกที่ราวกับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ศัตรูที่ยากจะประนีประนอมให้แก่กันได้พวกนั้น เหมือนหายตัวไปในชั่วข้ามคืน

แต่สำหรับพวกรสิกา ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่ง อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนกันอยู่ตลอด

และตอนนี้ตั้งแต่ที่นีรชาหายตัวไป ก็ผ่านมากว่าครึ่งปีแล้ว

เวลาเดินเร็วเกินไป เรื่องราวเมื่อครึ่งปีก่อนในตอนนี้รสิกายังรู้สึกเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

แน่นอนว่า คนที่รู้สึกอย่างนี้ไม่ได้มีแค่รสิกาคนเดียว

ยังมีบรู๊คอีกคน

ตั้งแต่ที่บรู๊คกลับมาถึงเมืองซีก็เริ่มทุ่มเทให้กับงานก่อนหน้านี้อีกครั้ง ร่างกายของเขาก็ค่อยๆฟื้นตัว คนในที่ทำงานแม้จะไม่รู้ว่าเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ฝรั่งเศส แต่ในฐานะที่นาลันทาเป็นเพื่อนเขามาสิบกว่าปีกลับเข้าใจเขามากๆ

ค่ำมากแล้ว แต่ไฟในห้องทำงานของบรู๊คยังสว่างอยู่เลย นาลันทาที่เพิ่งทำงานของตนเองเสร็จเตรียมจะกลับบ้าน ตอนที่เดินผ่านห้องทำงานของบรู๊คถึงพบว่าไฟยังเปิดอยู่ เธอจึงชะงักเล็กน้อย เดินไปเคาะประตู

“เข้ามา” เสียงบรู๊คลอยออกมาจากข้างใน

นาลันทาผลักประตูเข้าไป บรู๊คเองก็เงยหน้าขึ้นมาจากแบบร่างตรงหน้าพอดี เขามองนาลันทา: “เธอยังไม่เลิกงานอีกเหรอ?”

“ประโยคนี้ฉันควรจะถามนายมากกว่านะ” นาลันทาท้อใจ “อาจารย์ นายทำโอทีติดต่อกันมาหลายวันแล้วนะ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

“ฉันไม่เหนื่อย” บรู๊คพูด “อีกอย่างเสื้อผ้าสำเร็จลอตนี้ต้องเร่งมือน่ะ”

“นายสั่งให้ลูกน้องทำก็ได้นี่นา จันทร์ก็ใช้ได้นะ” นาลันทามองใบหน้าที่อ่อนล้าของเขา พูดด้วยความสงสาร

“ช่วงนี้เธอเตรียมเรื่องงานแต่งอยู่ไม่ใช่เหรอ อย่าไปรบกวนเธอเลย” บรู๊คส่ายหัว

จันทร์กับแฟนของเธอกำลังจะแต่งงานกัน ได้ยินว่าทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกันแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่จัดงานแต่ง

“งั้นคนอื่นก็ได้......” นาลันทายังคิดจะโน้มน้าวเขาอีก แต่ยังพูดไม่ทันจบก็โดนบรู๊คพูดแทรกขึ้นมา

“เธอรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ” บรู๊คพูด “ช่วงนี้ยุ่งขนาดนี้ เธอคงไม่มีเวลาไปหาแฟนเลยสินะ”

คนทั้งที่ทำงานราวกับจมอยู่ในห้วงแห่งความรัก ถึงขั้นที่บางคนเตรียมตัวจะแต่งงานมีลูกกันแล้ว

แต่ตอนแรกคนๆนั้นที่พวกเขามั่นใจว่าจะแต่งงานมีลูกก่อนใคร ในตอนนี้กลับนั่งอยู่ในห้องทำงานอย่างโดดเดี่ยว มีแค่กองแบบร่างที่อยู่เป็นเพื่อนเขา

นาลันทามองเขา อ้าๆปากอยากจะพูดอะไร แต่คำพูดที่มาถึงข้างปากแล้ว แต่กลับไม่พูดอะไรออกมา

เธอควรจะพูดอะไรล่ะ?

โน้มน้าวให้บรู๊คเลิกรอคอยเลิกตามหานีรชางั้นเหรอ?

เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วย ไม่มีสิทธิแนะนำบรู๊คอย่างนี้ อีกอย่าง......เธอยังหวังว่าจะมีสักวันที่ได้เจอนีรชาอีก

ถ้าจะมีใครสักคนที่สามารถทำให้บรู๊คกลับมาเป็นเหมือนแต่ก่อนได้ งั้น นอกจากนีรชา ก็คงไม่มีใครแล้วแหละ

ยืนอยู่ที่หน้าประตูอยู่นาน ท้ายที่สุดนาลันทายังคงถอนหายใจออกมาเบาๆ: “งั้นฉันเลิกงานแล้วนะ อาจารย์เสร็จงานแล้วก็รีบๆกลับล่ะ”

บรู๊คโบกๆมือ ไม่ได้พูดอะไรอีก ก้มหน้าร่างแบบของตนเองต่อ

นาลันทาค่อยๆปิดประตูลง หลังจากยืนอยู่ที่หน้าประตูอีกสักพัก ถึงหันหลังเดินออกไป

ส่วนบรู๊คหลังจากที่นาลันทาออกไปไม่นาน ดินสอที่กำแน่นอยู่ในมือก็ไม่รู้ว่าหยุดลงตั้งแต่เมื่อไหร่ สายตาที่สงบของเขากำลังมองแบบร่าง เดิมทีนั่นเป็นภาพที่ออกแบบเอาไว้ แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มันโดนเขียนชื่อของนีรชาเอาไว้เต็มไปหมด

ตอนอยู่ในห้องทำงาน เขามักจะได้ยินเสียงของนีรชาบ่อยๆ ที่นี่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอมากเกินไป

การนั่งอยู่ในนี้ทั้งทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาในอดีต และทำให้เขาโดนความทรงจำเหล่านั้นฉีกหัวใจอย่างรุนแรงไปด้วย