บทที่ 442 ความผิดหวังของติรณา

ได้ยินเขาพูดอย่างนี้ ในใจของติรณาจึงเหมือนมีลมเย็นๆแฉลบผ่านไปทำให้รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย

แต่กานดายังคงไม่ยินยอม: “ฉันบอกว่าคลอดเองก็คือคลอดเอง ธีร์ เวลานี้แกอย่ามายั่วโมโหฉันนะ!”

รสิกาได้ยินแล้ว ในใจอดกลั้นความโมโหเอาไว้ไม่ไหว ถึงเธอจะเป็นคนนอก แต่ยังไงเธอก็เป็นเพื่อนของติรณา รวมไปถึงก่อนหน้านี้ติรณาเพิ่งจะพูดเรื่องนี้ไป วันนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องให้ติรณาผ่าคลอด

เธอเดินเข้าไปใกล้ๆแต่ยังไม่ทันได้พูด ก็เห็นพ่อติรณาเดินออกมาด้วยสีหน้าอึมครึม พูดกับหมอ: “ผ่าคลอดเดี๋ยวนี้ คนท้องเป็นลูกสาวของฉัน ฉันเซ็นชื่อเอง!”

“พ่อตา......” กานดาขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไร ก็โดนพ่อติรณาส่งสายตาเย็นชาเข้ามา:

“หลังจากคลอดแล้ว ถ้าลูกสาวของฉันอยากออกจากตระกูลอาชานกำธรของพวกคุณ พวกเราก็จะสนับสนุนเธออย่างไม่มีเงื่อนไข” พ่อติรณาพูดเย้ยหยัน “คุณสมบัติตระกูลเดชบดินทร์ของพวกเราเทียบกับตระกูลอาชานกำธรของพวกคุณไม่ได้จริงๆ เป็นพวกเราเองที่เล่นของสูง ในเมื่อเป็นอย่างนี้ พวกเราก็จะพาลูกสาวออกมา!”

เรื่องมาจนถึงวันนี้ก็ถือว่าพ่อติรณาพอจะดูออกแล้ว แม้ว่าตระกูลอาชานกำธรจะมีเงินมีอำนาจ แต่ในใจกลับยังคงรักษาประเพณีที่สืบทอดกันมาเอาไว้ เรื่องที่ผู้หญิงคลอดลูกต้องคลอดเองนั้นก็เพียงพอที่จะมองออก

อีกอย่าง ต่อหน้าของกานดาเปรมสุธีร์ก็ไม่มีสิทธิตัดสินใจใดๆทั้งสิ้น การตัดสินใจของเขาโดนกานดาปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่ก็แสดงว่า วันข้างหน้าสถานะของติรณาในตระกูลอาชานกำธรต้องไม่ค่อยดีแน่ๆ

ก่อนหน้านี้ที่กานดาดีกับติรณา คาดว่าคงเพื่อทายาทเท่านั้นสินะ

“คุณ......คุณหมายความว่าไง?” กานดาตกใจกับคำพูดของพ่อติรณา แล้วมองติรณาที่อยู่บนเตียงคนไข้ “เธอจะออกจากตระกูลอาชานกำธรงั้นเหรอ?”

ส่วนติรณาที่กำลังจับมือแม่ของตนเองน้ำตาไหลนองหน้า ในดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความผิดหวัง: “คุยกันไว้แต่แรกแล้วว่าจะผ่าคลอด แต่พอจะคลอดพวกคุณกลับเปลี่ยนใจ ตระกูลอาชานกำธรที่เป็นอย่างนี้ ต่อให้อยู่อีกวันเดียวฉันก็รังเกียจค่ะ”

ติรณาเป็นทนายฟ้องหย่า ในคดีฟ้องหย่าที่เธอเคยฟ้องร้องมา แต่ไหนแต่ไรก็มีฝ่ายหญิงที่ต้องการฟ้องหย่าหลังจากคลอดลูกอยู่ไม่น้อยเลย

เพียงแต่เธอคิดไม่ถึงว่าจะมีวันหนึ่งที่เธอต้องเจอเรื่องอย่างนี้ด้วยตัวเอง

แม้เปรมสุธีร์จะยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเธอ แต่ชัดเจนมากว่า กานดาไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำพูดของเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

และเธอเข้าใจแล้ว ที่แท้ตนเองก็มีหน้าที่แค่ให้กำเนิดทายาทของตระกูลอาชานกำธรเท่านั้นเอง......

ก่อนหน้านี่พี่สะใภ้ของเปรมสุธีร์ก็เคยบอกติรณาไว้แล้ว ตอนที่เธอคลอดลูกกานดาก็ดึงดันที่จะให้เธอคลอดธรรมชาติ ส่งผลให้หลังจากที่เธอคลอดลูกคนแรกแล้วสุขภาพแย่มากๆ จนถึงตอนนี้จึงมีลูกคนที่สองไม่ได้แล้ว

ดังนั้นตอนนี้ที่กานดาเรียกร้องให้เธอคลอดธรรมชาติ คาดว่าคงอยากให้เธอมีอีกคนสินะ เพราะหลังจากผ่าคลอดจะคลอดลูกไม่ได้อีกสามปี แต่ปีนี้ติรณาอายุ31แล้ว อีกสามปีก็34 อายุขนาดนั้นตีเธอให้ตายเธอก็ไม่ยอมมีลูกอีกหรอก

เหตุผลนี้ ติรณาเพิ่งจะเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งเมื่อกี้เอง

ก็เป็นเพราะอย่างนี้ เธอถึงได้ผิดหวังกับตระกูลอาชานกำธร

......

ท้ายที่สุดติรณาได้ทำการผ่าคลอด ส่วนเด็ก สุขภาพแข็งแรง หน้าตาน่ารักน่าชัง เพียงแต่ตอนที่ติรณาอุ้มลูก มักจะหวนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันที่ตนเองคลอดเสมอเลย ทุกๆครั้งที่คิดขึ้นมาก็จะรู้สึกผิดหวัง

ส่วนกานดาตั้งแต่วันนั้น ก็ไม่มาโรงพยาบาลอีกเลย สงสัยคงไม่มีหน้ามาแล้วมั้ง มีเพียงพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ของเปรมสุธีร์ที่มาอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้อยู่นาน

ส่วนเปรมสุธีร์กลับเฝ้าอยู่ที่ห้องคนไข้ไม่ไปไหน แต่ทว่าติรณายังคงไม่มีสีหน้าดีๆให้เขาสักเท่าไหร่ แม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่บ่น ยังคอยดูแลเธออยู่ในห้องคนไข้ทุกๆวัน

ภายหลังพ่อแม่ของติรณากลับทนดูไม่ไหวแล้ว ถือโอกาสตอนที่เปรมสุธีร์ออกไป พูดกับติรณา: “แกอย่าใจร้ายกับเขานักเลย เขารักแกนะ”

“เห็นเขาแล้วหนูก็นึกถึงครอบครัวของเขานี่นา” ติรณาเบ้ปาก “ทำไงได้ ก็มันควบคุมไม่อยู่”

พ่อติรณากำลังปอกผลไม้ให้เธอ ได้ยินแล้วก็ขำ ถามขึ้น: “เจ้าธีร์ดีกับแกมากนะ ตอนนี้คิดจะทำยังไงต่อ?”