บทที่ 448 ไปปีนเขา

ความลับนั้นคืออะไรมีแค่เธอที่รู้

ก็เป็นเพราะมีความลับนั้น ถึงทำให้เธอดูเหมือนทุกข์ใจกว่าใครๆ

ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถยิ้มได้อย่างเต็มที่เหมือนคนทั่วๆไป

แต่บรู๊คคิดผิดแล้ว

เดิมทีไม่ใช่นลินยิ้มอย่างนั้นไม่ได้ เพียงแต่คนที่เธออยากยิ้มให้ ไม่ปรากฏตัวออกมาเท่านั้นเอง

ส่วนผู้ชายคนนั้น เหมือนบรู๊คจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน รู้สึกคุ้นๆหน้า

ทว่าเขายังไม่ทันดูให้ดีๆ ไม่ได้หยุดรถลง แต่ขับออกไปเลย

ถ้าบรู๊คจอดรถ รวมไปถึงลองครุ่นคิดอย่างละเอียด เขาอาจจะคิดออกว่า ผู้ชายที่คุยกับนลิน ชื่อจณัตว์ ตอนที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่สบายเคยมาที่เมืองซีเพื่อช่วยรักษาอาการป่วยให้เขา

ที่จณัตว์กลับมาคราวนี้ก็เพราะถนิต นอกจากจณัตว์แล้วคาดว่าคงไม่มีใครรักษาสุขภาพของถนิตได้แล้วแหละ

ก่อนหน้านี้เขาอยู่ที่ต่างประเทศตลอด ที่กลับมาคราวนี้เพราะเรื่องที่ต่างประเทศสิ้นสุดลงแล้วก็เท่านั้น

เพียงเขากลับมาถึง ก็มาหานลินเลย

นลินรินน้ำมาให้จณัตว์ เนื่องจากเจ้าของร้านออกไปแล้ว ตอนนี้ในร้านจึงมีแค่พวกเธอ

“ตอนนี้ยังไม่ยอมพูดอีกเหรอ?” จณัตว์เห็นเธอไม่พูดอะไรเลย ถึงได้ถามขึ้น

นลินส่ายหัว บนใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆที่แสนซีดเซียว

จณัตว์ก็จนปัญญา: “เธอไม่ได้เป็นใบ้จริงๆสักหน่อย แค่เสียงไม่เพราะจะเป็นไรไป เธอต้องพูดบ้างนะถึงจะรักษาได้”

นลินเม้มปาก ริมฝีปากบางๆเผยอออกอยู่หลายครั้ง เหมือนอยากจะพูด แต่ท้ายที่สุดก็ยังคงปิดปากเอาไว้

เห็นเธอเป็นอย่างนี้ จณัตว์จึงไม่ได้โน้มน้าวอีก: “เธอปิดบังพวกเขากลับมาที่นี่ คิดจะไม่พูดไปตลอดชีวิตจริงๆหรือไง?”

นลินยังคงไม่พูด แต่จู่ๆสีหน้าบนใบหน้ากลับเปลี่ยนไปเศร้าสร้อย

*

ตอนค่ำ ตอนที่นลินเพิ่งเดินออกมาจากลิฟต์หยิบกุญแจออกมาเตรียมจะเข้าห้องตนเอง ประตูห้องของบรู๊คที่อยู่ข้างๆก็เปิดออก

บรู๊คสวมชุดอยู่บ้าน ในมือถือถุงขยะ เหมือนกำลังจะออกไปทิ้งขยะ

ตอนที่เห็นอีกฝ่าย ทั้งคู่ต่างก็ชะงักงัน

แต่ทว่าคนที่มีปฏิกิริยากลับมาก่อน ยังคงเป็นนลิน

เธอหลบสายตาของบรู๊คโดยไม่รู้ตัว แล้วเดินไปเปิดประตูห้องของตนเอง

“นลิน”

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าบรู๊คจะเป็นฝ่ายเรียกชื่อของเธอ

มือที่กำลังเปิดประตูของนลินจึงหยุดลง

เธอรออยู่สักพัก แต่ไม่ได้ยินบรู๊คพูดต่อ เธอจึงหันไปมองด้วยความสงสัย แต่กลับเห็นความรู้สึกหนึ่งที่แวบผ่านใบหน้าของบรู๊คไป เพียงแต่มันเร็วเกินไป จนเธอมองได้ไม่ชัดเจน

“ไม่มีอะไรแล้ว คุณเข้าไปเถอะ” บรู๊คพูดอย่างนี้ แล้วหิ้วขยะไปทิ้ง

เมื่อกี้มีชั่วแวบหนึ่ง ที่บรู๊คค่อนข้างอยากถามว่าผู้ชายที่คุยกับเธอในวันนี้เป็นใคร

แต่ลองคิดๆดู เหมือนเขาจะไม่มีสิทธิอะไรมาถามนะ

ตอนที่เขาไปทิ้งขยะกลับมา ก็ไม่เจอนลินแล้ว บรู๊คจึงยิ้มออกมาเงียบๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่มาพร้อมกับความเย้ยหยันเล็กน้อย

นี่เขาคาดหวังอะไรอยู่?