บทที่ 450 คุณรักเธอไหม

แต่ตอนที่บรู๊คได้อยู่กับนลิน มักจะคิดถึงนีรชาอยู่ตลอด

ความรู้สึกสองอย่างนั้นเหมือนกำลังทรมานเขาด้วยวิธีที่แตกต่างกัน มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด แต่ในเวลาเดียวกันก็อยากจะเข้าใกล้นลินอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

เพราะบนตัวเธอ ทำให้เขารู้สึกได้ถึงนีรชา

“ขอโทษนะ” มุมปากของบรู๊คยิ้มอย่างเจ็บปวด

ที่เขาพูดว่าขอโทษ ก็ไม่รู้ว่าพูดกับนลิน หรือพูดกับนีรชากันแน่

นลินไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่จู่ๆก็ออกแรงกอดบรู๊คแน่นขึ้น

เธอเข้าใจ......เธอเข้าใจความรู้สึกในใจของบรู๊ค เธอก็อยากบอกความจริงแก่เขา เธอมีคำพูดมากมายที่อยากพูดกับเขา แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา......

เธอก็จนปัญญาที่จะรับประกันว่าทุกคนจะรับสภาพในตอนนี้ของเธอได้หรือเปล่า

จณัตว์บอกให้เธอไม่ต้องกังวล บางเรื่อง ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอจินตนาการหรอก

“คุณรักเธอไหม?” นลินถาม

คราวนี้เสียงของเธอดังขึ้นเยอะ แม้จะยังเบาอยู่ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้บรู๊คได้ยินความแหบพร่าในน้ำเสียงของเธอ

“รัก” เขาตอบอย่างไม่ลังเล “ผมจะรักเธอตลอดไป”

ชีวิตนี้เขาไม่มีวันลืมนีรชา และไม่มีวันหยุดรักเธอเช่นกัน

“เธอไปไหนเหรอ?” นลินถามต่อ

“ที่แห่งหนึ่ง......ที่ไกลมากๆ” บรู๊คพูด “ที่ที่ทำให้ผมหาไม่เจอ”

นลินอมยิ้ม: “งั้นคุณจะยอมแพ้ไหม?”

“ไม่” เขาตอบ

“ดีจัง” เสียงของนลินฟังดูอิจฉานิดหน่อย “เธอต้องสวยมากแน่ๆเลยสินะ......”

เธอพูดไปด้วย ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา ค่อยๆลูบใบหน้าของตนเองไปด้วย

เห็นๆอยู่ว่านี่คือใบหน้าของเธอ แต่เธอลูบแล้วกลับรู้สึกแปลกสุดๆ

เธอไม่สามารถสัมผัสได้ถึงเค้าโครงที่คุ้นเคยในอดีตอีกแล้ว ที่มีในวันนี้ ก็ผ่านมีดหมอมาทั้งนั้น

บางครั้ง เธอมองตนเองในกระจก ก็มีความรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าอีกคนหนึ่งผ่านดวงตาของตนเอง

ตอนที่เพิ่งแกะผ้าพันแผลออก เธอไม่กล้าส่องกระจกอยู่พักใหญ่ เธอกลัวจะเห็นใบหน้าที่เสียโฉมจนต้องทำศัลยกรรมของตนเองในกระจก

เธอศัลยกรรมจนไม่เหลือเค้าโครงหน้าเดิมของตนเอง หวนกลับไปในอดีตไม่ได้อีกแล้ว และเธอถึงขั้นเปลี่ยนชื่อด้วยซ้ำ......

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะใครก็คงจำไม่ได้จริงๆ

มีของเหลวอุ่นๆหยดหนึ่งที่ค่อยๆไหลออกมาจากหางตาของเธอ ไหลลงไปบนคอของฝ่ายชาย

แต่เขาคงจะคิดว่านั่นเป็นเหงื่อสินะ

……

เพราะการช่วยเหลือจากบรู๊ค ในที่สุดนลินก็มาถึงยอดเขาก่อนมื้อเที่ยง

แม้เธอจะไม่ได้เดินเองสักเท่าไหร่ แต่กลับเหนื่อยจนกินข้าวไม่ลง หลังจากกินไปแค่สองคำเธอก็เดินออกมาจากในวงสังสรรค์ ถือขวดน้ำไปนั่งที่ร่มๆข้างนอก

เขาลูกนี้สูงมาก บริเวณรอบๆมีภูเขาที่ทอดตัวยาวต่อเนื่องไม่ขาดสายอีกมากมาย ด้านบนนี้ไม่ว่าจะเป็นทิวทัศน์หรือสภาพอากาศล้วนแต่ยอดเยี่ยมมากๆ ดังนั้นในแต่ละปีจึงมีคนมาเที่ยวที่นี่มากมาย

นลินนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ในลานของร้านอาหาร เจ้าของร้านได้ติดตั้งชิงช้าตัวหนึ่งไว้ใต้ต้นไม้ต้นนี้ แต่เธอไม่ได้ไปนั่งหรอก แค่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆกำลังมองเด็กๆเบียดกันอยู่บนนั้น

อาจจะเพราะสวยเกินไป เธอจึงรู้สึกว่ามีดวงตาหลายคู่กำลังมองมาที่ใบหน้าของเธอ

ตอนที่เธอมองไปผู้ชายหลายคนนั้นก็หลบตา กลัวว่าจะโดนจับได้