บทที่ 451 พูดให้ชัดเจน

บรู๊ควิ่งเข้ามาใกล้ๆ ดึงนลินเข้ามาในร่มของตัวเอง เห็นเธอใส่เสื้อผ้าบางๆ ตัวสั่นเทาท่ามกลางสายฝน และที่ขาของเธอยังมีรอยเลือด เขาก็ขมวดคิ้วแน่น “ทำไมถึงไม่เรียกพวกเรา?”

ถ้าไม่ใช่เพราะฝนตกกะทันหัน เขาไปเอาร่มที่นาลันทาแล้วไม่เจอนลิน พวกเขาคงไม่รู้ว่า นลินออกมาจากทีมแล้ว

เมื่อเขาถือร่มกลับมาตามหาเธอ เห็นขาของเธอได้รับบาดเจ็บจนเลือดออก เขาจึงอารมณ์เสียใส่เธออย่างเลือกคำพูดไม่ถูก

แต่หลังจากที่พูดแบบนั้นออกไป เขาถึงได้ตระหนักถึงเรื่องเสียงของ นลินขี้นมาได้ ก่อนหน้านี้เธอไม่ยอมพูดอะไรเพราะไม่อยากให้คนอื่นได้ยินเสียงที่ไม่ไพเราะของตัวเอง ตอนนี้จะให้เธอตะโกนเรียกพวกเขาในที่สาธารณะ แล้วยังต่อหน้าผู้คนจำนวนมากแบบนี้ เธอไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน

บรู๊คยัดร่มในมือของตัวเองให้นลิน จากนั้นก็ก้มลงไปดูแผลที่ขาของเธอ

ขาของเธอยังมีเลือดออกอยู่ ถึงแม้จะใช้ผ้าห่อไว้แล้ว แต่ก็หยุดเลือดไม่ได้ บรู๊คดึงเสื้อบนขาของเธอออก เธอเจ็บจนตัวสั่น

“ผมพันแผลให้คุณใหม่ดีกว่า ต้องหยุดเลือดก่อน คุณอดทนหน่อยนะ” บรู๊คเงยหน้าขึ้นพูดกับเธอ

นลินสีหน้าซีดเซียว แต่เธอก็กัดริมฝีปากล่างแล้วพยักหน้า

บรู๊คพันแผลอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่นานเขาก็พันแผลเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วพูดกับเธอว่า “ขึ้นมา”

ภาพนี้มันคุ้นๆ

คิดไม่ถึงว่าาระหว่างทางลงเขา เธอยังต้องให้เขาแบก

ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ชาย แต่ก็ไม่ควรแบกคนคนนหนึ่งขึ้นเขาแล้วยังต้องแบกเธอลเขาอีก

ดังนั้นนลินจึงลังเล

แต่เมื่อเธอกำลังลังเล บรู๊คก็พูดว่า “ตอนนี้คุณเป็นแบบนี้ คุณจะเดินได้นานแค่ไหน คิดให้ดี”

ประโยคนี้ของเขาทำให้ นลินต้องยอมให้เขาแบกจริงๆ

นลินเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ขึ้นไปบนหลังของเขา

มันไม่ใช่ครั้งแรก ดังนั้นครั้งนี้เธอจึงปรับให้ตัวเองอยู่ในท่าที่สบายได้อย่างรวดเร็ว

เพราะว่าฝนตก ไม่ค่อยมีคนเดินตากฝน คนส่วนใหญ่เลือกที่หยุดเพื่อหลบฝน ดังนั้นถนนจึงไม่มีผู้คน

แต่เพราะฝนตกจึงทำให้มีหมอกปกคลุมภูเขา ทำให้ภูเขาราวกับแดนสวรรค์

จนถึงตอนนี้ นลินถึงได้เห็นความสวยงามของภูเขาลูกนี้

หมอกราวกับผ้าม่าน ห่อหุ้มภูเขาทั้งลูก ทำให้มันดูลึกลับและน่าค้นหา

และในตอนนี้ นลินมองดูผู้ชายที่กำลังแบกตัวเอง เธอพูดว่า “ทำไมคุณถึงกลับมาตามหาฉัน?”

“อะไรนะ?”

บรู๊คได้ยินไม่ชัด เพราะเสียงฝนที่ตกลงมาบนร่ม บวกกับนลินพูดเบาเกินไป

“ฉันถามว่า ทำไมคุณถึงกลับมาตามหาฉัน?” ครั้งนี้ นลิน พูดเสียงดังฟังชัด “เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แม้แต่เพื่อนก็ไม่ใช่”

บรู๊คหยุดเดิน ยกเธอขึ้นแล้วเดินต่อ แต่กลับไม่ตอบคำถามของเธอ

นลิน พูด “ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้คุณหลบหน้าฉัน ทำไมตอนนี้ถึงเข้ามาตีสนิทกับฉัน?”

เธอถามอย่างตรงไปตรงมา

ถ้าก่อนหน้านี้เธอเป็นซาลาเปาแป้งนุ่ม ตอนนี้เธอคงเป็นปืนเหล็กที่แหลมคม เธอถามคำถามอย่างชัดเจน ทำให้ผู้คนหลบหนีไม่ได้

บรู๊คไม่ได้โง่ ตรงกันข้าม เขาเป็นคนฉลาด

ก่อนหน้านี้ที่ นลินย้ายไปอยู่ข้างบ้านเขา มาเป็นเพื่อนบ้านเขา เขาไม่เคยสงสัยอะไร แต่เมื่อเขาเห็น นลินทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารร้านนั้น เขาจึงเริ่มสงสัยอะไรบางอย่าง

สุดท้าย สถานที่ทำงานของเธอเปลี่ยนไปเป็นร้านดอกไม้ข้างสตูดิโอ เขายิ่งสงสัยมากกว่าเดิม

เพราะ นลิน ทำให้เขารู้สึก เหมือน... เธอกำลังพยายามเข้ามาใกล้เขา

แต่ในความพยายามเข้ามาใกล้เขามันกลับมีความห่างเหิน

ราวกับกำลังตกปลาเขา ก่อนที่จะตกมันขึ้นมา ต้องเงียบก่อน รอให้มันนิ่งแล้วค่อยออกแรงดึงเบ็ดขึ้นมา

และบรู๊คก็ต้องยอมรับว่า เขาถูกนลินดึงดูดแล้วจริงๆ