บทที่ 452 ยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม

นลินหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา เจ็ดโมงครึ่งแล้ว

เธอลูบหัวที่นอนหลับจนนปวดของตัวเอง จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียง

ที่ขายังมีแผล เธอเหยียบพรมแล้วเดินกะเผลกออกไปจากห้อง

ในห้องปูด้วยพรม จณัตว์ บอกว่าเธอไม่ชอบใส่รองเท้าแตะ ตอนนี้ร่างกายของเธอไม่ได้แข็แรงเหมือนเมื่อก่อน เดินเท้าเปล่าอาจจะไม่สบายได้ ดังนั้นเขาจึงบอกให้เธอปูพรมในบ้าน ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาช่างมองการณ์ไกลจริงๆ

นลิน ไปต้มน้ำที่ห้องครัว จากนั้นก็กินยาอีกครั้ง

จณัตว์ โทรมาถามเธอพอดี

“ช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้าง?” เขาถามถึงเรื่องเสียงของเธอ

“ไม่แย่” เผชิญหน้ากับ จณัตว์ เห็นได้ชัดว่า นลิน ไม่ได้กังวลอะไรมาก เธอพูดเสียงดังขึ้นไม่น้อย

“อย่าลืมกินยา” จณัตว์กำชับเธอ “แล้วยังมียาอื่นด้วย อย่าลืมกิน อย่าลืมเด็ดขาด”

“รู้แล้ว” นลินนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อวานตัวเองไม่ได้กินยา แต่ไม่กล้าบอกจณัตว์

แต่จณัตว์ฟังน้ำเสียงที่อ่อนแรงของเธอออก “ทำไมเสียงของคุณแปลกๆ เป็นอะไรรึเปล่า?”

“เป็นหวัดนิดหน่อย” นลินไอเบาๆ

“อยู่ดีๆทำไมถึงเป็นหวัด” จณัตว์พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

ช่วยไม่ได้ นลินจึงต้องเล่าเรื่องที่ไปปีนเขาแล้วตากฝนเมื่อวานให้จณัตว์ฟัง

จณัตว์ได้ยินแบบนี้ เขาก็พูดอย่างเคร่งขรึม “เหลวไหล! คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ ร่างกายของคุณเป็นเเบบนี้คุณยังไปปีนขึ้น คุณยากตายเหรอ?”

จณัตว์เป็นคนเย็นชาและสุขุม เขาไม่ค่อยพูดจารุนแรงแบบนี้บ่อยนัก มีแค่ตอนที่คุยกับนลินเท่านั้น เขาถึงได้เก็บความโมโหของตัวเองไว้ไม่อยู่

นลิน จับขอบเคาน์เตอร์ในห้องครัวแล้วพูดเบาๆ “เพื่อนชวนฉันไป ฉันปฏิเสธไม่ได้”

“ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้”

จณัตว์ ไม่ฟังเธออธิบาย เขาพูดแบบนั้นแล้ววางสายไปทันที

นลินได้ยินน้ำเสียงที่เป็นกังวลในโทรศัพท์ เธอตกใจ จากนั้นก็ยิ้มอย่างเอือมระอา

จณัตว์ซีเรียสเกินไปรึเปล่า เธอไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นซะหน่อย

นลิน ยิ้มอย่างเอือมระอา จากนั้นก็เทน้ำให้ตัวเองแล้วไปที่ห้องนั่งเล่น

ไม่มีเรี่ยวแรง ไม่อยากทำอาหาร แล้วก็ไม่อยากกินอะไร ถึงแม้ตอนนี้เธอจะหิวมาก แต่เพราะว่าเป็นไข้ ไม่มีอยากอาหารจริงๆ

เธอนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นครู่หนึ่ง รู้สึกหนาวไปทั้งตัว จึงไปหยิบผ้าห่มในห้องนอนออกมาห่ม ถึงได้รู้สึกดีขึ้น

นลิน นั่งดูทีวีให้ห้องนั่งเล่น ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ก็มีเสียงเปิดประตูดังมาจากข้างนอก เธอหันไปมอง เห็นว่า จณัตว์ กำลังเปลี่ยนรองเท้าอยู่ตรงทางเข้า จากนั้นก็เดินเข้ามา

ใบหน้าของ จณัตว์มีความเย็นชา โดยเฉพาะหลังจากที่เห็นนลินไม่สบาย เขาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม

“ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ” นลิน พูด

“คุณเป็นหมอเหรอ?” จณัตว์พูดอย่างเย็นชา

นลิน สำลัก แล้วไม่พูดอะไรต่อ

จณัตว์เดินเข้ามาหาเธอ ตรวจดูร่างกายเธอด้วยสีหน้าที่เย็นชา

หลังจากเห็นยาที่เธอกิน จากนั้นก็เลือกยาที่ไม่ข่มกันจากยาที่เธอกินมาให้เธอกินอีก

หลังจากที่เธอกินยาแล้ว สีหน้าของ จณัตว์ ก็ดีขึ้น

“คุณยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม?”

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว จณัตว์ ก็นั่งลงแล้วถาม นลิน

“อยากสิ...” นลินพูด “ถ้าฉันอยากตาย ทำไมฉันยังต้องกินยาเยอะขนาดนี้ทุกวัน...”

“ในเมื่อไม่อยากตาย อย่างนั้นก็โปรดหวงแหนชีวิตของคุณด้วย!” จณัตว์พูด “ร่างกายของคุณ คุณรู้ดีที่สุด คุณทำอะไรกับมัน มันก็จะเอาคืนคุณเป็นสิบเท่าร้อยเท่า ถึงตอนนั้น แม้แต่ผมก็คงช่วยคุณไม่ได้”

นลิน รู้ว่าสิ่งที่ จณัตว์ พูดเป็นความจริง เขาไม่ได้จงใจพูดรุนแรงแบบนี้เพื่อทำให้เธอกลัว

นลิน ถือแก้วน้ำในมือ ถึงแม้จะทำแบบนี้ แต่ในใจของเธอก็หนาวจนสั่นเทา