บทที่ 453 ความขัดแย้งในครอบครัว

หลังจากกินข้าวเสร็จ จณัตว์ ไปล้างถ้วยชาม นลินก็เริ่มมีแรง เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว จากนั้นก็ถามว่าเขาเป็นยังไงบ้าง

ที่จณัตว์ กลับมาครั้งนี้ก็เพราะมาตรวจร่างกายให้ถนิต

ตอนนี้งานของถนิตสิ้นสุดลงชั่วคราว เขาไม่ยุ่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนนี้เขาเป็นคนดูแลคอสโมกรุ๊ปและวัชรเดชานนท์กรุ๊ป ธุรกิจของเขากำลังเฟื่องฟูขึ้นเรื่อยๆ

ท่านเฉลิมสิทธิ์ตระกูลวัชรเดชานนท์มองคนไม่ผิดจริงๆ ถนิตเป็นอัจฉริยะทางด้านธุรกิจ เหมือนกับพ่อของเขา เกิดมาเพื่อทำธุรกิจแบบนี้

สองปีก่อนเขาร่างกายไม่แข็งแรง มีโรคเรื้อรัง ตัวเองไม่ยอมรักษา ตอนนี้หลังจากแต่งงานกับรสิกาแล้ว เขาอยากได้ลูกอีกคนหนึ่ง

แน่นอนว่าจณัตว์เต็มใจที่ช่วยเหลือเขา

เขาไม่ได้อยู่ที่บ้านของนลินนานมากนัก เห็นเธอกินข้าวอิ่มแล้วเขาก็ออกไป

มาถึงโรงพยาบาล จณัตว์ไปดูการฟื้นตัวหลังผ่าตัดของถนิต

“ฟื้นตัวได้ดีมาก ห้ามมีเพศสัมพันธ์เป็นเวลาหนึ่งเดือน” จณัตว์ตรวจร่างกายเขาเสร็จแล้วพูดว่า “หลังหนึ่งเดือนกลับมาตรวจร่างกายอีกครั้ง”

“โอเค ขอบคุณมากค่ะคุณหมอจณัตว์” รสิกาขอบคุณ

“ขอบคุณนะ” ถนิตก็พูดเหมือนกัน

จณัตว์ ยิ้มอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นไร”

“ฉันออกไปส่งคุณดีกว่าค่ะ” รสิกาบอกให้ทิมทิมอยู่ในห้องผู้ป่วย ตัวเองเดินออกไปส่งจณัตว์

หลังจากปิดประตูห้อง รสิกาก็ถามข้อควรระวังหลังจากกลับไปพักฟื้นตัวที่บ้านอีกสองสามอย่าง

ตอนนี้ถนิตอายุไม่น้อยแล้ว บวกกับที่เขาชอบอดหลับอดนอนเพราะทำงาน เธอจึงกลัวว่าหลังจากฝ่าตัดจะมีอาการอะไรแทรกซ้อน

“อย่าให้แผลโดนน้ำหนึ่งสัปดาห์ หลีกเลี่ยงอาหารรสจัด” จณัตว์พูด “เรื่องอื่นไม่มีปัญหาอะไร คุณไม่ต้องห่วง”

“ถ้าเป็นแบบนี้คงดีมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหมอจณัตว์” รสิกาโค้งคำนับให้จณัตว์

จณัตว์ กลับมาจากฝรั่งเศสเพื่อมารักษาถนิตโดยเฉพราะ รสิกาไม่รู้ว่าจะตอบแทนเขายังไง

“มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ” จณัตว์ พูด

ถึงแม้เขาจะพูดแบบนี้ แต่รสิการู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของชัยเดช คงไม่มีทางเชิญเขากลับมาได้ง่ายๆ

“คุณว่างเมื่อไหร่ เราเลี้ยงข้าวคุณดีว่าค่ะ แล้วยังมีชัยเดชด้วย” รสิกาถาม

“ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงข้าวผม” จณัตว์ปฏิเสธ “ฉผมยังมีฝ่าตัดที่ต่างประเทศ รอให้คุณถนิตออกจากโรงพยาบาล ผมก็ต้องกลับไปแล้ว”

รสิกาทำสีหน้าเสียดาย “น่าเสียดายจังเลยค่ะ”

จณัตว์ พูด “ครั้งหน้ายังมีโอกาส ผมยังจะกลับมาครับ”

นลิน อยู่ที่นี่ เขาไม่มีทางอยู่ต่างประเทศไปตลอด

“ได้ค่ะ หวังว่าครั้งหน้าคุณจะว่างให้ฉันเลี้ยงข้าวนะคะ” รสิกาพูด

จณัตว์ ยิ้มแล้วหันหลังเดินออกไป

มองดู จณัตว์ ออกไปแล้ว รสิกาก็กลับเข้าไปในห้องผู้ป่วย

ทิมทิมกำลังนั่งคุยกับถนิตอยู่ข้างเตียง ดูเหมือนความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกเขาจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย

“พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วใช่ไหม” ถนิตเห็นเธอเดินเข้ามา เขาจึงถาม

“อืม พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว” รสิกาพยักหน้า

“วันหยุดวันชาติยังเหลืออีกสองสามวัน” ถนิตพูด