บทที่ 454 พิสูจน์ตัวตนของเธอ

“เธอดูแลเรื่องในบ้าน เปรมสุธีร์ดูแลเรื่องนอกบ้าน ที่จริงแล้วพวกเธอทำหน้าที่ของตัวเองทั้งนั้น แต่ว่าพวกเธอใจจดใจจ่อกับหน้าที่ของตัวเองมากเกินไป” รสิกาพูด

ติรณาไม่เข้าใจ “หมายความว่าอะไร?”

“เธอดูถนิตสิ เมื่อเทียบกับเปรมสุธีร์ เขายุ่งกว่าเปรมสุธีร์ซะอีก แต่ตอนนี้ฉันกับเขาก็ยังรักกันดีไม่ใช่เหรอ?” รสิกาเอาตัวเองเป็นตัวอย่าง

ติรณาพูดไม่ออก ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดว่า “นั่นเป็นเพราะพวกเธอรักกัน”

“แล้วพวกเธอไม่รักกันเหรอ?” รสิกาถามกลับ

ติรณาพูดไม่ออกอีกครั้ง

ถึงแม้คำพูดของรสิกาจะเด็ดขาด แต่เธอพูดมีเหตุผล ติรณาคิดดูแล้ว เห็นว่าระหว่า

ตัวเองกับ เปรมสุธีร์มีปัญหาบางอย่างจริงๆ ถ้าไม่ทำความเข้าใจกัน ผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง ติรณารู้ดีที่สุด

“งั้นฉันควรทำยังไง?” นึกถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น ติรณาตกใจจนตัวสั่น “รสิกา ฉันควรทำยังไง”

ครั้งก่อนเธอทะเลาะกับคนในตระกูลอาชานกำธรเพราะเรื่องคลอดลูก ถ้าครั้งนี้เธอมีปัญหากับเปรมสุธีร์อีก อย่างนั้นตระกูลอาชานกำธรต้องมาพูดเรื่องลูกกับเธออีกแน่นอน

ถึงแม้ติรณาจะคลอดลูกสาว แต่เธอก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลอาชานกำธร ตระกูลอาชานกำธรไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่นอน

“ไม่ต้องห่วง” รสิกาปลอบใจเธอ “เธอไปโทรหาเปรมสุธีร์ ถามเขาว่าเขาว่างไหม ถ้าว่างก็หาเวลามากินข้าวด้วยกัน บอกว่ามากันครบทุกคน ขาดเขาแค่คนเดียว”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”

“หลังจากนั้นไม่ใช่เรื่องยาก พวกเธอสองคนเปิดอกคุยกัน เธอไม่พอใจอะไรเขาหรืออยากให้เขาทำอะไรก็พูดออกมา พวกเธอเป็นสามีภรรยากัน สามีภรรยาต้องทำความเข้าใจกัน ไม่อย่างนั้น ไม่ช้าก็เร็ว พวกเธอก็จะเดินออกห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ”

ติรณาคิดว่ารสิกาพูดมีเหตุผล “ฉันจะโทรหาเขาเดี๋ยวนี้!”

เธอวางของในมือลง ถอดถุงมือออก จากนั้นก็เดินออกไปโทรหาเปรมสุธีร์

รสิกายิ้มอย่างเอือมระอา เธอเป็นคนใจร้อนจริงๆ

“แนะนำอะไรเธออีกแล้ว?” ถนิตเข็นรถเข็นเข้ามาหาเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เห็นเธอยิ้มเขาจึงถาม

“อีกแล้วอะไรกัน” รสิกาเหลือบมองเขา “เธอกับเพื่อนสนิทของคุณเป็นสามีภรรยากัน สามีภรรยามีปัญหากัน คุณไม่เป็นห่วงยังไม่พอ ฉันจะไม่เป็นห่วงได้ยังไง”

“เปรมสุธีร์เป็นคนมีเหตุผล เขารู้ว่าต้องทำยังไง” ถนิตพูด

“ถ้าเขารู้ว่าต้องทำยังไง เขาคงไม่เอาแต่ทำโอทีทุกวัน ปล่อยให้ภรรยาและลูกอยู่ที่บ้านตามลำพัง” เรื่องนี้รสิกาอยู่ข้างติรณา “คุณต้องรู้ว่ามีสามีภรรยาหลายคู่ที่มีปัญหากันเพราะเรื่องนี้”

ถนิตทำสีหน้าตระหนักอะไรขึ้นมาได้ “คุณกำลังบอกผมเป็นนัยเหรอ?”

เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เอาแต่ทำโอที ยุ่งจนลืมวันลืมคืน

รสิกายิ้มย่างแผ่วเบา “คุณรู้ก็ดี”

พวกเขาสองคนคุยกัน ติรณาก็โทรศัพท์เสร็จแล้วเดินกลับมา

“เดี๋ยวเขาจะมา” เธอดูอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

“ดีแล้ว” รสิกาพยักหน้า

แค่เปรมสุธีร์ยอมมา ก็หมายความว่าเขายังอยากรักษาความสัมพันธ์พวกเขาเอาไว้

เมื่อพวกเขากำลังเตรียมอาหาร คนอื่นๆก็เริ่มมาถึงกันแล้ว รสิกาทำอาหารอร่อย ดังนั้นเธอจึงเอาแต่ย่างบาร์บีคิว น้ำก็มักจะทำอาหารที่บ้าน หลังจากกินไปได้ซักพัก เธอก็มาเปลี่ยนรสิกา

รสิกาไม่ได้เกรงใจเธอ ถอดเสื้อกันเปื้อน จากนั้นก็เดินไปนั่ง

บรู๊คนั่งอยู่ทางขวาของเธอ แต่ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่ แม้แต่รสิกาเดินมานั่งข้างเขา เขายังไม่รู้สึกอะไร

“อาจารย์?” สุดท้ายรสิกาก็เรียกเขา เขาถึงได้สติกลับมา

“ห๊ะ มีอะไรเหรอ?” บรู๊คได้สติกลับมา

“คิดอะไรอยู่?” รสิกาถามด้วยความสงสัย