บทที่ 456 เรื่องในตอนนั้น

“ตอนแรกฉันตั้งใจจะบอกเขาคืนนั้นเมื่อเขากลับมา” นีรชานึกถึงวันนั้น เธอยังรู้สึกเย็นที่แผ่นหลังของตัวเอง เธอตัวสั่นเบาๆ จากนั้นก็กอดอกแล้วพูดว่า “แต่ฉันยังไม่ได้บอกเขาก็เกิดเรื่องขึ้นก่อน”

“นีรชา เธอเข้าใจผิดแล้ว ที่อาจารย์แต่งงานกับโลล่าก็เพราะว่าคุณแม่ของเขากำลังจะตาย ความปรารถนาก่อนตายของคุณแม่เขาคือการที่ได้เห็นพวกเขาสองคนแต่งงานกัน เขาทำไปเพื่อความปรารถนาของแม่เขา”

รสิกาอดไม่ได้ที่จะอธิบาย

จนถึงตอนนี้เธอยังจำตัวหนังสือที่นีรชาเขียนไว้บนผนังตอนที่ถูกนีรชาโลล่าขังไว้ได้

“ฉันรู้” นีรชายิ้มแล้วพยักหน้า

ที่จริงเธอรู้แล้ว ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่กลับมาหาเขาที่นี่

ตอนนั้นนีรชาประสบอุบัติเหตุ เธอแท้ง เธอเสียโฉม ทันทีที่เธอลืมตาขึ้น เธอก็เห็นว่าตัวเองถูกขังอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย เธอไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน แต่เมื่อเห็นโลล่า เธอจึงเข้าใจ

วันนั้นโลล่าเป็นคนชวนไปชานเมือง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พวกเขาคงไม่ขับรถออกไปในวันที่หิมะตกหนักแบบนั้น

ตอนนี้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่โลล่ากลับไม่เป็นอะไร ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจทันที ว่านั่นมันเป็นแผนของโลล่า

ตอนนั้นนีรชายังคิดว่าบรู๊คจะมาหาเธอ แต่เธอต้องรอเขา

แต่เธอรอแล้วรออีก บรู๊คกลับไม่มา แล้วยังมีข่าวว่าโลล่ากำลังจะแต่งงานกับบรู๊ค

เธอพึ่งจะแท้งลูกไป แล้วยังเสียโฉม เมื่อถูกข่าวนั้นกระทบจิตใจ เธอราวกับสติแตก เธอทำได้แค่เขียนคำพูดที่เกลียดชังบรู๊คทั้งวัน จากนั้นก็หาโอกาสหนีออกมาจากบ้านของโลล่า

“หลังจากเธอออกมาจากบ้านของโลล่า แล้วเธอไปที่ไหน” รสิกาถาม “เราตามหาเธอตั้งนาน แต่ก็หาไม่เจอ”

ถึงแม้ถนิตจะบอกว่า พวกเขาไม่มีทางตามหาคนที่พยายามหลบพวกเขาเจอ แต่เธอก็อยากรู้ว่า นีรชาในตอนหลบพวกเขายังไง เธอรอดมาได้ยังไง แล้วยังไปศัลยกรรมที่ฝรั่งเศส เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลอีก

ต้องรู้ว่า ถ้าถูกจับได้ว่าไม่มีพาสปอร์ตในต่างประเทศ จะถูกเนรเทศกลับประเทศตัวเองทันที

“หลังจากฉันหนีออกมาจากบ้านของโลล่า ฉันก็เจอกับจณัตว์” นีรชาพูดเบาๆ

“จณัตว์!?” รสิกาตกใจ “เธอบอกว่าเธอ เจอจณัตว์เหรอ? จณัตว์เป็นคนช่วยเธอไว้เหรอ?”

นีรชาพยักหน้า “ใช่ เขาเป็นคนช่วยฉันไว้”

จะว่าไปแล้ว นีรชาต้องขอบคุณจณัตว์ ตอนนั้นถ้าเธอไม่เจอเขา เธอคงจะจบชีวิตที่ฝรั่งเศสไปแล้ว

โชคดีที่จณัตว์ช่วยชีวิตเธอไว้ ไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเธอ แล้วยังหาหมอศัลยกรรมให้เธอ ให้เธอได้หน้าใหม่

ใบหน้าเดิมของเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป และเธอก็พลาดเวลาในการรักษาที่ดีที่สุดไปแล้ว ไม่ว่าหมอจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้ใบหน้าเดิมของเธอกลับมาได้

จนถึงตอนนี้นีรชายังจำได้ว่า ตอนที่เธอแกะผ้าก๊อซออกครั้งแรก มองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยในกระจก เธออยากจะทุบกระจกในมือของคุณหมอให้แตก

ระยะเวลาที่ผ่านมา เธอไม่กล้าส่องกระจก เพราะกลัวเห็นคนแปลกหน้าในกระจก

จนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้เธอจะส่องกระจกได้อย่างใจเย็นแล้ว แต่เมื่อเธอบังเอิญเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้านี้ เธอก็ยังตกใจ

“ดังนั้น...ตอนที่คุณปู่ตาย เขามางานศพ ก็เพราะว่าเธอเหรอ?” รสิกานึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมา

เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอเห็นจณัตว์ในงานศพ เธอเองก็ยังสงสัยตั้งนาน

“ใช่แล้ว” นีรชาพยักหน้า “ตอนนั้นฉันยังไม่หายดี หน้าก็ยังไม่ได้ศัลยกรรม ฉันกลับมาไม่ได้”

เธอจึงให้จณัตว์มาแทนตัวเอง