บทที่ 457 ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ใช่แล้ว” นีรชาสีหน้าขมขื่น

รสิกาตกใจ เธอแค่เดาว่าตอนนี้ร่างกายของนีรชายังไม่หายดี แต่เธอคิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

“งั้นรางกายของเธอ รักษาไม่ได้แล้วเหรอ” รสิกาถาม

ที่จริงแค่คิดก็รู้แล้วว่าตอนนี้ร่างกายของนีรชาไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ตอนที่เธอประสบอุบัติเหตุมันเป็นฤดูหนาว พึ่งประสบอุบัติเหตุทำให้แท้งลูก แล้วยังถูกโลล่าจับไปขังไว้ในสถานที่แบบนั้นโดยที่ไม่ได้รับการรักษา ร่างกายของเธอจะดีขึ้นได้ยังไง?

ถึงแม้ต่อมาจณัตว์จะช่วยไว้ แต่ร่างกายของนีรชาได้รับความเสียหายรุนแรงขนาดนั้นแล้ว ถึงแม้จะมีจณัตว์ แต่มันก็ไม่มีทางกลับมาแข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน

“ตอนนี้ฉันกินยาที่ จณัตว์ ให้ทุกวัน ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร” นีรชาพูด

ถึงแม้เธอจะพูดแบบนี้ แต่รสิกาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ “แล้วทำไมเธอถึงบอกความจริงให้พวกเขารู้ไม่ได้ เธอเองก็รู้ว่าพวกเขารอคอยเธอกลับมามากแค่ไหน”

เดิมทีรสิกาคิดว่าเมื่อเธอพิสูจน์ตัวตนของนีรชาแล้ว เธอก็จะกลับไปบอกถนิต ให้เขาดีใจ

ต้องรู้ว่า ถนิตยังอยู่ในความรู้สึกผิดเพราะนีรชา

เขารู้สึกผิดที่ตอนนั้นเขาเข้มงวดกับนีรชาขนาดนั้น จึงทำให้เธอเลือกที่จะหายตัวไปหลังจากเกิดอุบัติเหตุ ถ้าไม่เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนีรชา เธอก็ต้องกลับมาหาพวกเขาแน่นอน

นีรชาไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ เมื่อก่อนถ้าเกิดเรื่องขึ้นกับเธอ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ เธอล้วนแต่บอกถนิต เพราะหวังว่าจะได้คำตอบจากเขา

แต่ยกเว้นเรื่องใหญ่เรื่องนั้น เธอเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้เอง และไม่บอกใคร

“ที่จริง... ปล่อยให้พวกเขายังจำภาพของฉันในอดีต มันก็ดีแล้ว” เมื่อนีรชาพูดแบบนี้ สายตาของเธอมีความเสียใจ “พี่รสิกา ฉันขอร้องล่ะ อย่าบอกพวกเขานะ นะคะ”

เธอรู้ว่ารสิกาชอบให้ใช้ไม้อ่อน ดังนั้นเธอจึงใช้ความสงสารในใจของรสิกาให้เป็นประโยชน์ เธอรู้ว่าถ้าเธอขอร้องรสิกาแบบนี้ รสิกาต้องรับปากแน่นอน

แล้วก็เป็นเหมือนที่เธอคิด รสิกามองตาของนีรชา สุดท้ายเธอก็ฝืนใจแล้วพยักหน้า “ก็ได้ แต่ว่าเธอจะปิดบังพวกเขาไปตลอดเหรอ ในเมื่อฉันจำเธอได้ ถ้าพี่ชายของเธอเจอเธอ เขาก็ต้องจำเธอได้แน่นอน”

ถนิตและนีรชาเป็นพี่น้องแท้ๆกัน ถึงแม้เธอจะเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเอง เขาก็ต้องจำเธอได้แน่นอน

เหตุผลที่บรู๊คจำเธอไม่ได้ คงเป็นเพราะเขาไม่อยากจะเชื่อ

เขาไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้นีรชากลายเป็นคนอื่นไปแล้ว เธอเปลี่ยนหน้าใหม่ แล้วยังเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลกลับมาหาเขา

เพราะอยู่ใกล้กันเกินไป ดังนั้นเขาจึงจำไม่ได้

“ฉันจะพยายามไม่ไปเจอพี่ชายของฉัน” นีรชาพูด “ฉันจะบอกพวกเขาทีหลัง แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา”

เธอพูดแบบนี้แล้ว รสิกาก็ไม่รู้จะพูดอะไร

“อาจารย์ก็กำลังตามหาเธออยู่ ถ้าเขารู้ว่าเธออยู่ใกล้เขาแบบนี้ เขาต้องดีใจมากแน่นอน”

นีรชายิ้มและพูดว่า “เป็นเหมือนตอนนี้มันก็ดีแล้ว”

เธอยังอยู่กับบรู๊ค แต่แค่เป็นคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน

“พี่รสิกา ถ้าไม่มีอะไร พี่ไม่ต้องมาหาฉันบ่อยๆนะ ถ้าพี่มาหาฉันบ่อยๆ ฉันกลัวว่าพี่ชายของฉันจะสงสัย” นีรชาพูดกับรสิกา

รสิกาอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”

เห็นแบบนี้ นีรชาก็รู้สึกผิดในใจ

เธอให้เบอร์ตัวเองกับรสิกา “ถ้าพี่ว่างพี่ก็โทรหาฉันได้ตลอด”

“ก็ได้” รสิกาพยักหน้า