บทที่ 458 ร่างกายของเธอ

“คุณยืนตรงนั้นทำไม” ถนิตกวักมือเรียกเธอ “มานี่สิ”

รสิกาได้สติกลับมา เธอส่ายหน้าเบาๆ ทิ้งความคิดที่กวนใจทั้งหมดออกไป จากนั้นก็เดินไปหาถนิต

“คิดอะไรอยู่?” ถนิตดึงเธอเข้ามานั่งข้างตัวเองแล้วถาม

“ไม่มีอะไร” รสิกาส่ายหน้า

เธอยังบอกเรื่องนีรชาให้เขารู้ไม่ได้ ถ้าเธอบอก นีรชาคงจะเกลียดเธอ

“ไม่มีอะไรจริงเหรอ?” ถนิตขมวดคิ้ว “ท่าทางของคุณ ดูเหมือนมีอะไร”

รสิกาจับหน้าตัวเองเบาๆ “เหรอ?”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ถนิตถาม

เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของรสิกาดูเหมือนมีเรื่องอะไร ท่าทางเหมือนมีเรื่องในใจ จะไม่มีอะไรได้ยังไง

รสิกา “...ไม่มีอะไร”

เธอเถียงกับตัวเองในใจอยู่นาน แต่สุดท้ายเธอก็ยึดมั่นในหลักการของตัวเอง “ฉันรับรอง ไม่มีอะไรจริงๆ แค่มีเรื่องในใจนิดหน่อย”

“ยังกลัวพวกเธออยู่เหรอ?” ถนิตมองเธอด้วยสายตาสงสัย

“พวกเธอ?” รสิกาตกใจ จากนั้นก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่าพวกเธอที่เขาพูดถึงคือใคร “ฉันจะกลัวพวกเธอทำไมกัน ชรรินออกไปต่างประเทศแล้ว นันท์นรีและอนิญญาก็โดนคุณขู่จนไม่กล้าเข้ามาเมืองCแล้ว ฉันจะกลัวพวกเธอทำไมกัน”

รสิการู้เรื่องนันท์นรีและอนิญญาทีหลัง

เธอคิดว่าพวกเธอสองคนไม่มาหาเรื่องเธอเพราะว่าเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าถนิตแอบขู่พวกเธอ

ถึงแม้รสิกาไม่รู้ว่าถนิตใช้วิธีอะไรในการขู่พวกเธอ แต่มันได้ผล ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ถาม

“ในเมื่อไม่กลัวพวกเธอ แล้วคุณกลัวอะไร?” ถนิตไม่เข้าใจ

“อย่าถามเลย” รสิกากอดแขนเขา จากนั้นก็เอนตัวพิงไหล่เขาแล้วถอนหายใจ “เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”

แม้แต่บรู๊คเธอยังไม่บอก นับประสาอะไรกับถนิต

เเล้วอีกอย่าง นีรชาในตอนนี้ ถ้าพวกเขารู้ ไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนจะเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน

แต่รสิกาเข้าใจ ที่ร้านดอกไม้วันนี้ นีรชาคงจะรู้สภาพร่างกายของตัวเองดี

คิดแบบนี้ รสิกาก็ผลักถนิตออก จากนั้นก็ถือโทรศัพท์ตัวเองแล้วววิ่งขึ้นไปชั้นบน ไม่สนใจเสียงถนิตที่เรียกเธออบู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

จู่ๆรสิกาก็นึกขึ้นมาได้ว่า นีรชาไม่ยอมบอกเรื่องร่างกายของตัวเองให้เธอฟัง อย่างนั้น จณัตว์ก็คงจะรู้ใช่ไหม

จณัตว์ เป็นหมอของเธอ เขาต้องรู้ดีกว่าเธอแน่นอน

เพราะคิดแบบนี้ รสิกาถึงได้รีบวิ่งขึ้นมาโทรหาจณัตว์

เธอกลับมาที่ห้องของตัวเอง กลัวถนิตจะเข้ามา จึงล็อคห้องแล้วไปโทรหาจณัตว์ที่ระเบียง

ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องของถนิต รสิกายังมีเบอร์ของ จณัตว์ ในโทรศัพท์

แต่อาจะเป็นเพราะความต่างของเวลาระหว่างประเทศ รสิกาโทรหาเขาตั้งนานเขาถึงรับสาย

ทันทีที่รับสายเขาก็พูดอย่างคลุมเครือ เขาน่าจะตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ “ฮัลโหล?”

“คุณหมอจณัตว์ สวัสดีค่ะ ฉันคือรสิกา” รสิการายงานชื่อตัวเองก่อน ไม่ว่าเขามีเบอร์เธอไหม “ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณนะคะ ฉันมีเรื่องสำคัญอยากจะถามคุณ”