บทที่ 459 โปรดช่วยชีวิตเธอ

เหมือนตอนที่เธอกลับมาแต่ไม่มีใครรู้ แม้แต่วันนั้นที่เธอจากไป ก็ราวกับคนแปลกหน้าที่จากพวกเขาไปที่เมืองCอยู่

และพวกเขาก็ยังตามหานีรชาต่อไป ยังคงคิดว่าเธอมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ แต่พวกเขายังหาเธอไม่เจอ...

คิดแบบนี้รสิกาก็เจ็บปวดหัวใจจนหายใจไม่ออก เธออ้าปากหายใจอย่างแรงถึงทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น

“คุณนายรสิกา?” จณัตว์ ไม่ได้ยินเสียงรสิกา เขาจึงเรียกเธอเบาๆ “คุณเป็นอะไรรึเปล่า?”

“ไม่เป็นไรค่ะ...” รสิกาพยายามระงับความเสียใจในใจเอาไว้ จากนั้นก็พูดว่า “ไม่ว่ายังไง คุณได้โปรดช่วยชีวิตเธอด้วยนะคะ”

นีรชายังเด็ก...เธอไม่ควรตายแบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้น รสิการู้ดีว่าถ้านีรชาตาย มันคงทำให้บรู๊คและถนิตเสียใจมาก

ถนิตยังพอไหว ถึงแม้จะเสียใจ แต่เขาก็ต้องพยายามปรับตัวออกมาจากความเสียใจให้เร็วที่สุด เพราะข้างหลังของเขาไม่ได้มีแค่รสิกาและลูก แต่ยังมีพนักงานหลายร้อยคนของวัชรเดชานนท์กรุ๊ปและคอสโมกรุ๊ปที่เขาต้องดูแล

แต่บรู๊คกลับไม่เหมือนกัน...

บรู๊คโทษตัวเองว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้นีรชาเกิดอุบัติเหตุ ถ้ารู้ว่านีรชาต้องตายเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น เขาคง...

เมื่อรสิกานึกถึงบรู๊คที่เป็นโรคซึมเศร้าจนถอนตัวไม่ขึ้นที่ฝรั่งเศสเมื่อก่อน เธอก็รู้สึกตื่นตระหนกในใจ

ไม่ได้ เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เด็กขาด!

“ผมรู้ครับ” จณัตว์พยักหน้า

ในเมื่อเขาเป็นคนดูแลอาการป่วยของนีรชามาตั้งแต่แรก ดังนั้นเขาก็ต้องพยายามช่วยเธออย่างสุดความสามารถ

“ขอบคุณนะคะ… ขอบคุณค่ะ” รสิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

เรื่องของนีรชาทำให้จิตใจของเธอแปรปรวนมากเกินไป

เธอดีใจที่ได้เจอกับนีรชาวันนี้ ถ้า... ถ้าตอนนี้เธอไม่ได้โทรหาจณัตว์ รสิกาคงจะดีใจไปตลอดใช่ไหม

หลังจากขอบคุณ จณัตว์ อีกครั้ง รสิกาก็วางสาย

เธอยืนอยู่บนระเบียง ใช้นิ้วที่หนาวเย็นประคบตาตัวเองเบาๆ อยากทำให้ดวงตาของตัวเองดูเหมือนไม่ได้ร้องไห้

ถ้าถนิตรู้เข้า เขาต้องถามอีกแน่นอน

รสิกายืนอยู่บนระเบียงอยู่นาน จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก เธอจึงเดินออกไปเปิดประตู

ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นถนิตยืนอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง “ขังตัวเองไว้ในห้องทำไม?”

รสิกาไม่ได้อารมณ์แปรปรวนแบบนี้นานมากแล้ว วันนี้เธอออกไปข้างนอกกลับมาก็แปลกไป

“ไม่มีอะไร เมื่อกี้คุยโทรศัพท์” รสิกากระแอมเบาๆ พยายามทำให้เสียงของตัวเองปกติ

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?” ถนิตขมวดคิ้ว

“อย่าถามเลยได้ไหม” รสิกาจับมือเขาแล้วขอร้องเขา “เรื่องนี้ เดี๋ยวคุณก็รู้เอง แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากพูด อย่าถามฉันเลย ได้ไหม?”

ถนิตเงียบ ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าอย่างประนีประนอม “ได้”

“แล้วก็ไม่ต้องไปสืบ” รสิกาพูดอีกครั้ง “ถ้าคุณสืบคุณต้องรู้แน่นอน”

“ได้คืบจะเอาสอกเหรอ?” ถนิตจับคางเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น เขาเลิกคิ้ว “คุณร้องไห้เหรอ?”

“เปล่า” รสิการีบปฏิเสธ “เมื่อกี้มีเศษอะไรเข้าตา ฉันเลยถูตาจนแดง”

ถนิตหัวเราะเยาะ เขาไม่ได้เปิดโปงข้ออ้างของเธอ

......

ถึงแม้นีรชาบอกว่าไม่อยากให้รสิกามาหาเธอบ่อยๆ เพราะกลัวคนอื่นจะรู้ แต่วันต่อมารสิกาก็อดไม่ได้ที่จะมาหาเธอ