บทที่ 460 คุณรู้จักนีรชาไหม?

“มีอะไรเหรอ?” บรู๊คเห็นสีหน้าของเธอแปลกๆ เขาจึงถาม

“ไม่มีอะไร” รสิกาส่ายหน้า “แค่คิดว่า ถ้านีรชาไม่กลับมาตลอดชีวิต เราจะทำยังไง”

บรู๊คที่กำลังจะนั่งก็หยุดชะงัก เขาเหลือบมองรสิกา เห็นว่าเธอไม่มีสีหน้าล้อเล่น เขาก็นั่งลงช้าๆแล้วพูดว่า “ไม่มีทาง”

“อาจารย์แน่ใจเหรอ” รสิกาถาม

“ฉันแน่ใจ” บรู๊คพูดอย่างหนักแน่น “เธอต้องกลับมาแน่นอน”

รสิกาเป็นคนเดียวที่รู้ความจริง เธอทนไม่ได้ที่ต้องเห็นบรู๊คเป็นแบบนี้

“อาจารย์ อย่ารอเธอเลย” รสิกาพูด “อาจารย์ยังมีตัวเลือกอื่นได้”

“พูดเหลวไหลอะไร?” สายตาที่มองรสิกาของบรู๊คเปลี่ยนไป มันเย็นชาขึ้น “เธอคิดว่าฉันควรลืมนีรชาเหรอ ลืมเธอให้หมด แล้วแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไปเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?”

เขาพูดอย่างไร้ความปรานี ทำให้รสิการู้สึกไม่สบายใจ

เธออ้าปากกำลังจะอธิบาย แต่เธอยังไม่ได้พูดก็ได้ยินบรู๊คพูดว่า “เธอไม่ต้องเกลี้ยกล่อมฉัน สรุปก็คือ ฉันจะรอ นีรชา ถึงแม้เธอจะไม่กลับมา ฉันก็จะรอเธอไปตลอดชีวิต”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ไม่ยอมให้เธอพูดแทรก

จนถึงตอนนี้ รสิกาถึงได้รู้ว่าบรู๊ครักนีรชามากแค่ไหน

เดิมทีรสิกาคิดว่า ถ้าบรู๊คชอบนลิน ก็ปล่อยให้เขาตกกระไดพลอยโจนยังจะดีกว่า

เพราะตอนนี้นีรชาไม่มีทางบอกความจริงกับเขา แต่ถ้าบรู๊คชอบ นลิน แบบนั้นมันคงจะเป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย

แต่นิสัยของบรู๊ค เขาไม่มีทางทำแบบนั้น

ถึงแม้เขาจะชอบนลิน จริงๆ แต่เขาก็ไม่มีทางเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองให้ใครรู้

“ฉันขอโทษ” คิดแบบนี้ รสิกาเข้าใจแล้วว่านีรชามีความหมายกับบรู๊คมากแค่ไหน

เกิดเรื่องขึ้นกับนีรชา ไม่ใช่แค่เรื่องที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบรู๊คเท่านั้น แต่สิ่งที่มีมากกว่า คือความรักที่บรู๊คมีต่อเธอ

นีรชามอบเวลาห้าปีของตัวเองให้กับบรู๊ค

บางทีบรู๊คอาจจะไม่ได้ชอบเธอเร็วขนาดนั้น แต่เวลาห้าปี มันเพียงพอที่จะค่อยๆสลักนีรชาลงในหัวใจของบรู๊คทีละน้อย

ตอนนี้จะให้บรู๊คลืมนีรชาแล้วเริ่มต้นใหม่ มันไม่ต่างอะไรกับการฆ่าเขาให้ตาย

“ไม่ต้องขอโทษ” บรู๊คส่ายหน้า “ฉันแค่สงสัยว่าทำไมจู่ๆเธอถึงคิดแบบนี้?”

เขาเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว ตอนนี้เขาพูดโดยไม่มีความเย็นชาเหมือนเมื่อกี้เลยแม้แต่น้อย

“ไม่มีอะไร... คิดซะว่าฉันเลอะเลือน” รสิกายิ้มเยาะเย้ยตัวเอง “ฉันกลับก่อนนะ อาจารย์ทำงานต่อเถอะ”

รสิกาพูดจบ ก็วางแก้วน้ำในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินออกไป

บรู๊คเรียกเธอ เธอก็เหมือนไม่ได้ยิน เดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

นาลันทาผลักประตูเข้ามาพอดี เกือบจะผลักโดนรสิกา

แต่เธอก็ขอโทษ แล้วเดินออกไปโดยที่ไม่มองว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือใคร

นาลันทางง เธอมองไปที่บรู๊ค “พี่รสิกาเป็นอะไรไปคะ?”

บรู๊คส่ายหน้าบอกว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

รสิกาทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่เจอกับนลิน เมื่อวาน เธอก็แปลกไป

บรู๊คขมวดคิ้ว

หรือว่ารสิกาเจอกับนลินแล้วมันเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?

......

หลังเลิกงาน เดิมทีบรู๊คจะกลับบ้านทันที แต่เมื่อรถแล่นผ่านร้านดอกไม้ เขาก็เห็นคนข้างในเดินออกมา