บทที่ 461 เขาเมาแล้ว

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” หลังจากนีรชาขอบคุณเขา เธอก็เปิดประตูลงจากรถ

บรู๊คตอบกลับแค่ว่าไม่เป็นไร จากนั้นก็สตาร์ทรถลงไปโรงจอดรถชั้นใต้ดิน

แต่นีรชายังยืนอยู่ที่เดิม ยืนมองดูเขาขับรถออกไป

......

หลังจากนั้นนีรชาก็ไม่เห็นบรู๊คอยู่นาน เธอคิดว่าเขาคงจะหลบหน้าตัวเองอีกแล้ว

หรือเพราะที่รสิกามาหาเธอก่อนหน้านี้ ก็เพื่อมาพิสูจน์ว่าเธอคือนีรชาจริงไหมใช่ไหม

ถ้าเป็นเหมือนที่นีรชาคิด บรู๊คชอบเธอแล้วจริงๆ แต่แค่ไม่รู้ว่าเธอคือนีรชารึเปล่า ดังนั้นเขาจึงพยายามเก็บความรู้สึกของตัวเอง เอาไว้

ก่อนเลิกงาน นีรชาเดินไปล่างตึกสตูดิโอของบรู๊ค เธอยืนข้างล่างครู่หนึ่ง เงยหน้ามองตึกที่อยู่ในความทรงจำ

เธอไม่ได้ขึ้นไปข้างบนนานมากแล้ว

นอกจากครั้งนั้นที่เอาดอกไม้ไปส่ง เธอก็ได้แต่ยืนมองอยู่ข้างล่าง

เธออยากจะบอกบรู๊ค ว่าเธอคือนีรชา

แต่เมื่อนึกถึงร่างกายตัวเอง เธอก็พูดไม่ออก

ถ้าบรู๊ครู้ว่าเธอคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน สำหรับเขาแล้ว มันคงเป็นการทำร้ายเขา

ปล่อยให้เขาอยู่ในโลกที่คิดว่านีรชายังมีชีวิตอยู่ มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ

นีรชาน้ำตาคลอ เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วยิ้มอย่างขมขื่น

เธอไม่ได้ยืนอยู่ข้างล่างนานนัก อากาศหนาวลงเรื่อยๆ แค่ยืนแป๊บเดียวเธอก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว

นีรชาหันหลังเดินออกมา จากนั้นก็เรียกแท็กซี่กลับบ้าน

การย้ายมาอยู่ตรงข้ามบ้านของบรู๊ค ที่จริงมันคือเรื่องบังเอิญ

ตอนนั้นนีรชาวางแผนจะกลับประเทศ ตอนที่เธอดูบ้านในอินเทอร์เน็ต เธอฉุกคิดขึ้นได้จึงค้นดูบ้านของบรู๊ค แล้วก็บังเอิญเห็นว่าบ้านข้างๆของเขากำลังเปิดเช่าอยู่

ตอนที่เธอเห็น เธอคิดว่ามันคือพรหมลิขิต

เธอคิดว่า ถึงจะบอกความจริงกับเขาไม่ได้ แต่อย่างน้อยเธอก็ได้อยู่ใกล้เขา

ดังนั้นเธอจึงย้ายมาอยู่ข้างบ้านเขา ไปทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารที่พวกเขาชอบไป

แล้วก็ได้เจอกับบรู๊คอีกครั้ง

ถึงแม้ตอนนั้นเขายังสังเกตไม่เห็นว่าผู้หญิงที่พูดไม่เก่งคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับนีรชา แต่เขาก็ยังช่วยเธอ

ผู้ชายแบบนี้ เธอจะไม่ชอบได้ยังไง

ถึงแม้ย้อยเวลากลับไปอีกครั้ง นีรชาก็คงตกหลุมรักเขาเหมือนเดิม

“คุณผู้หญิง ถึงแล้วครับ” เสียงคนขับดังขึ้นมาจากข้างหน้า

นีรชาได้สติกลับมา มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอถึงได้รู้ว่าฟ้ามืดแล้ว

เธอก้มหน้าลงหยิบเงินจากกระเป๋าแล้วยื่นให้คนขับ

ทันทีที่เธอเปิดประตูลงมาจากรถ เธอก็รู้สึกถึงลมหนาวที่พัดเข้ามา หนาวจนเธอสั่นไปทั้งตัว

นีรชาใส่เสื้อคลุม จากนั้นก็เดินเข้าไปในตึก

หลังจากกลับมาถึงบ้าน เธอรีบไปต้มน้ำที่ห้องครัว ดื่มน้ำอุ่นถึงได้รู้สึกว่าร่างกายที่เยือกเย็นของเธอดีขึ้นมาก

จณัตว์โทรมาหาเธอพอดี

นีรชารีบดื่มน้ำในแก้วให้หมด จากนั้นก็รับสายจณัตว์

“วันนี้คุณทานยารึยัง รู้สึกยังไงบ้าง” ทันทีที่เธอรับสายจณัตว์ก็ถาม

เพราะจณัตว์ ไม่ค่อยอยู่ในประเทศ ดังนั้นเขาจึงต้องตรวจร่างกายนีรชาผ่านทางโทรศัพท์

“กินแล้ว ฉันสบายดี ไม่มีอาการอะไร” นีรชาตอบทีละคำถาม หลังจากตอบเสร็จ เธอก็หัวเราะ “คุณชอบโทรมาถามแบบนี้ ไม่รําคาญบ้างเหรอ?”

“คุณรําคาญเหรอ?” จณัตว์ไม่ตอบแต่ถามกลับ

นีรชาส่ายหน้า ถึงแม้เขาจะมองไม่เห็น “ไม่รําคาญ”

มันคือร่างกายของเธอเอง ถ้าเธอไม่หวงแหน ก็ไม่มีใครหวงแหน