บทที่ 462 นีรชา นั่นคุณเหรอ

“นีร…ชา?”

บรู๊คเรียกชื่อเธออย่างคลุมเครือ ทำให้เธอตกใจ

นาลันทาก็ตกใจ จากนั้นก็รีบดึงมือของบรู๊คออกจากมือของนีรชา เพราะเขาเมา จึงไม่ค่อยมีแรง

“รีบเปิดประตูเถอะ” นาลันทาเร่งเธอ

นีรชาไม่พูดอะไร เธอถือกุญแจไปเปิดประตู

เดิมทีเธออยากจะช่วยพยุงบรู๊คเข้าไปข้างใน แต่นาลันทาพยุงเขาเข้าไปแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องช่วย

เห็นได้ชัดว่านาลันทาเคยมาบ้านของบรู๊ค เธอหาห้องของเขาเจออย่างง่ายดาย จากนั้นก็พยุงเขาเข้าไปข้างใน

และนีรชายังถือกุญแจอยู่ในมือ ยืนอยู่หน้าประตู

เธอเคยมาบ้านของบรู๊คสองสามครั้ง แต่เธอคิดไม่ถึงว่า ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว บ้านของเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

รวมทั้งของที่เธอเคยเอามาวางไว้ที่บ้านเขาเมื่อก่อน

บ้านของเขาตกแต่งโทนเย็น แต่เธอชอบเอาของสีชมพูที่ตัวเองชอบมาวางในห้อง จึงทำให้มันดูโดดเด่น

ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะไม่ชอบ แต่ก็เอาวางไว้ในห้องของตัวเอง จนถึงตอนนี้

นีรชาพูดไม่ออกว่าในใจของเธอรู้สึกยังไง แต่เธออยากจะร้องไห้

ปกติบรู๊คจะนั่งอยู่ที่บ้านคนเดียว นั่งมองดูสิ่งของเหล่านั้น เขาคงจะทรมานใจมากเลยใช่ไหม

นีรชารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเข้ามาในดวงตาของตัวเอง เธอรีบยกมือขึ้นเช็ดออก กลัวว่านาลันทาจะเห็น

เธอวางกุญแจไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น ยืดตัวตรงแล้วกำลังจะเข้าไปดูในห้อง นาลันทาก็เดินออกมา

เธอจับไหล่และแขนที่ปวดเมื่อยของตัวเอง

“ขอบคุณมากนะ นลิน” นาลันทาพูด

“ฉันไม่ได้ทำอะไร เรื่องเล็กน้อย” นีรชาส่ายหน้า

“แต่มันบังเอิญจริงๆ พวกเธอเป็นเพื่อนบ้าน”

นาลันทาแปลกใจ “ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเธอพูดเลย”

เมื่อก่อนพวกเธอเคยออกไปเที่ยวด้วยกัน แต่เธอกลับไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย

“ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรซะหน่อย” นีรชาพูดอย่างเฉยเมย “ทำไมวันนี้ครูของเธอถึงได้ดื่มเยอะแบบนี้ล่ะ”

“ออกไปเจอลูกค้า” พูดถึงเรื่องนี้นาลันทาก็ทำสีหน้าเอือมระอา เธอนั่งลงบนโซฟา แล้วบอกให้นีรชานั่งลง “เมื่อก่อนครูไม่เคยดื่ม แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงดื่มเยอะแบบนี้ ฉันห้ามก็ไม่ฟัง”

แต่ที่จริงนาลันทาไม่ได้ห้ามเขา เธอคิดว่าให้บรู๊คได้ดื่มไวน์ บรรเทาความเจ็บปวดในใจของเขาบ้างก็ดีเหมือนกัน

เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นจนถึงตอนนี้ สีหน้าของบรู๊คเคร่งขรึมตลอด ไม่มีสีหน้าเสียใจเลยแม้แต่น้อย

แต่เก็บไว้ในใจมากเกินไป ไม่ใช่เรื่องที่ดี

“อ๋อ...” นีรชาเม้มปากเบาๆ

นาลันทาสูดหายใจเข้า หันไปมองของเล่นและตุ๊กตาแล้วพูดว่า “เธอรู้จักครูมากแค่ไหน”

นีรชาไม่รู้ว่าเธอถามตัวเองแบบนี้หมายความว่าอะไร แต่เธอก็ส่ายหน้า “ไม่มาก”

“งั้นฉันเล่าให้เธอฟังหน่อยก็ได้” นาลันทาพูด “ครูมีคนที่เขารักมากคนหนึ่ง แต่ว่าตอนนี้คนคนนั้นหายตัวไป”

นีรชาเงียบ เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไร