บทที่ 463 ล้วนแต่โตๆกันแล้ว

“ผมรู้ว่าเป็นคุณ...” มือที่กอดเธอของบรู๊คกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเขาก็จูบดวงตาของเธอ “นีรชา คุณกลับมาแล้ว”

มีของเหลวที่ร้อนผ่าวไหลออกมาจากตาของนีรชา เธอค่อยๆยกมือขึ้นจับคอบรู๊ค จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นจูบเขาที่ริมฝีปาก

ในปากของเขายังมีกลิ่นไวน์แดง ทำให้ผู้คนรู้สึกมึนเมา

แต่บรู๊คกลับตัวแข็งทื่อเมื่อนีรชาจูบเขา

และเมื่อนีรชาคิดว่าเขาจะผลักตัวเองออก แต่เขากลับจูบเธอแรงกว่าเดิม

เขาจูบอย่างแรง

เธออดไม่ได้ที่จะร้อง “โอ๊ย...”

แต่ใครจะรู้ว่าสียงของเธอมันจุดชนวนเขา เขาจูบปากเธอ จากนั้นก็จับมือเธอมาไว้ที่เข็มขัดตัวเอง ความหมายคืออะไรไม่ต้องบอกก็คงรู้

......

หลังจากเสร็จสิ้นแล้ว เขากอดนีรชาไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่น

นีรชาไม่มีเรี่ยวแรง เธออยากลุกไปทำความสะอาด แต่เธอไม่มีแรงจริงๆ เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของบรู๊คแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว

......

เช้าวันต่อมา บรู๊คตื่นขึ้นมาจากความฝันด้วยหัวที่ปวดเหมือนจะแตก เขายกมือขึ้นจับหัวตัวเอง แต่เมื่อยกมือขึ้น เขากลับเห็นว่ามือของตัวเองมีของหนักทับอยู่

เขาขมวดคิ้วและลืมตา ทันใดนั้นเขาก็เห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ข้างตัวเอง

และความรู้สึกที่ร่างสองร่างนอนอยู่ด้วยกันใต้ผ้าห่ม ทำให้เขาเข้าใจในทันที ว่าเมื่อคืนนี้ตัวเองกับผู้หญิงคนนี้มีอะไรกัน

บรู๊คลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยสัญชาตญาณ สีหน้าของเขามีความตกใจ

เขาพยายามนึกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่เขาจำอะไรไม่ได้เลย

จำได้แค่ว่าตัวเองดื่มเยอะเกินไป จากนั้นนาลันทาก็มาส่งเขา

เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เขาจำไม่ได้แล้ว

เมื่อบรู๊คกำลังพยายามนึกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ในที่สุดผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆก็ตื่นขึ้นมา เธอขยับตัว จากนั้นก็ร้องเบาๆ ราวกับรู้สึกเจ็บ

ได้ยินเสียงนี้ หัวใจของบรู๊คก็เต้นแรงอีกครั้ง

ทำไมเสียงของเธอ เหมือนเสียงเพื่อนบ้านของเขา?

และเมื่อบรู๊คคิดแบบนี้ เธอก็หันหน้ากลับมา

พวกเขาสองคนสบตากันท่ามกลาสายลมยามเช้า แล้วก็เห็นสายตาที่ตกใจในดวงตาของอีกฝ่าย

บรู๊คตกใจที่ตัวเองมีอะไรกับเธอ แต่นีรชากลับกำลังคิดว่า เมื่อคืนตัวเองเผลอหลับไปได้ยังไง...

“คุณ…” ดูเหมือนบรู๊คอยากจะพูดอะไร เขาขมวดคิ้วแน่น

“ฉันรู้ว่าคุณจะพูดอะไร” แต่บรู๊คยังไม่ได้พูดก็ถูกนีรชาขัดจังหวะ