บทที่ 464 ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

เปิดประตู นีรชาที่สีหน้าซีดเซียวยืนอยู่ข้างนอก

เธอออกไปแล้วกลับมา แต่สีหน้าของเธอดูผิดปกติ

“บ้านของคุณมีน้ำร้อนไหม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

บรู๊คขมวดคิ้ว “คุณเป็นอะไร?”

“เมื่อคืนฉันออกมา ลืมเอากุญแจออกมาด้วย...” นีรชาพูด แม้แต่ริมฝีปากก็ซีดเซียว

เมื่อคืนเธอไม่ใช่แค่ไม่ได้กินยา แม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ตอนนี้เธอหิวข้าวจนปวดท้องไปหมด

เดิมทีเธอจะกลับไปกินยา แต่เดินไปถึงหน้าประตูถึงได้รู้ว่าเมื่อวานตัวเองรีบออกมา จึงไม่ได้เอากุญแจออกมาด้วย

“เข้ามาก่อนสิ” บรู๊คได้ยินแบบนี้ เขาไม่ถามอะไร และหันตัวให้เธอเข้ามา

ทันทีที่นีรชาเข้าไป เธอก็เดินตรงไปที่ห้องครัว แต่เดินไปได้สองก้าวก็ถูกบรู๊คเรียกหยุดเอาไว้

“ผมไปต้มน้ำให้” เขาขายาว เดินแค่สองก้าวก็เดินมาอยู่ตรงหน้านีรชา “คุณไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นเถอะ”

นีรชารู้ว่าตัวเองไม่สบายตัว เธอก็ไม่ฝืน หันหลังเดินไปห้องนั่งเล่น

เธอปวดท้องจนยืนไม่ไหว แล้วตัวของเธอก็เจ็บปวดไปหมดทั้งตัว ไม่ใช่เพราะเจ็บปวดจากบาดแผล แต่เพราะว่าเธอไม่ได้กินยา

เธอกินยาทุกวัน ถ้าวันไหนไม่ได้กิน เธอก็จะเจ็บปวดจนใช้ชีวิตปกติไม่ได้

นีรชาจับท้องตัวเองแน่น เธอรู้สึกว่าตัวเองเจ็บปวดจนจะเป็นลม

“ดื่มสิ” เมื่อนีรชากำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็ได้ยินเสียงของบรู๊คดังขึ้นมา

เธอเงยหน้าขึ้น ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเบลอไปหมด ยื่นมือไปจับแก้วน้ำ จากนั้นก็เทน้ำใส่ปากตัวเองอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ย...” บรู๊คอยากจะพูดอะไร แต่นีรชาดื่มน้ำในแก้วจนหมดแล้ว

โชคดีที่เมื่อกี้เขาใช้น้ำเย็นผสมน้ำร้อนให้เธอแล้ว ไม่อย่างนั้น ดื่มแบบนี้คงโดนน้ำร้อนลวกแน่ๆ

นีรชาดื่มน้ำหมดอย่างรวดเร็ว เธอถือถ้วยไว้ในมือ แต่ไม่พูดอะไรอยู่นาน

“เอาอีกไหม” บรู๊คถาม

นีรชาส่ายหน้า “ขอบคุณค่ะ ไม่เอาแล้ว”

บรู๊ค “ผมช่วยโทรเรียกส่วนกลางให้คุณ”

“ขอบคุณค่ะ...” นีรชานึกถึงคำพูดที่ตัวเองพูดกับบรู๊คก่อนหน้านี้ สุดท้ายเธอก็ตบหน้าตัวเอง แม้แต่ตัวเองยังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

บรู๊คเหลือบมองเธอ แต่ก็ไม่พูดอะไร เขาเดินเข้าไปเอาโทรศัพท์ในห้อง

นีรชานั่งอยู่ข้างนอก ยังได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์เบาๆข้างใน

ผานไปไม่นาน เขาก็ออกมา

“เดี๋ยวส่วนกลางจะส่งคนมาเปิดประตูให้คุณ”

“อืม......”

นีรชาตอบกลับเบาๆ เธอจับแขนตัวเอง หนาวจนตัวสั่น

~……

มีอะไรบางอย่างคลุมบนตัวของนีรชา เธอรีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นบนไหล่ของตัวเองมีผ้าห่มที่ขนนุ่มและอบอุ่น

เธอมองบรู๊คด้วยความแปลกใจ แต่กลับเห็นเขาเปลี่ยนใส่ชุดอยู่บ้านแล้ว

“นั่งรอก่อน ห้องผมค่อนข้างหนาว คุณห่มไว้เถอะ” เขาพูด

นีรชากำผ้าห่มแน่นแล้วตอบกลับ “...ขอบคุณค่ะ”

บรู๊คไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังเดินเข้าไปในห้อง

นีรชาไม่ได้ขยับไปไหน เธอไม่มีแรงขยับ นั่งห่มผ้าอยู่บนโซฟา แต่ถึงแม้จะทำแบบนี้ เธอก็ยังรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

นี่ไม่ใช่ปัญหาของผ้าห่ม แต่เป็นเพราะเธอไม่ได้กินยา

ทั้งหนาวทั้งเจ็บปวด...