บทที่ 465 ฉันขอร้องล่ะ

ตอนกินข้าว พวกเขาสองคนไม่ได้คุยกัน กินกันอย่างเงียบๆ

บรู๊คไม่ค่อยอยู่ที่บ้าน ดังนั้นที่บ้านของเขาจึงไม่ค่อยมีอาหาร อาหารพวกนี้คืออาหารที่เขาโทรสั่งเมื่อกี้

เพราะไม่รู้ว่าเธอชอบกินอะไร ดังนั้นบรู๊คจึงสั่งตามที่เขาชอบกิน

นีรชากินไปนิดเดียว หิวมากเกินไปจึงไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่ กินไปได้สองสามคำเธอก็จะวางตะเกียบลง แต่ยังไม่ได้วางตะเกียบก็ได้ยินบรู๊คพูดว่า “ ไม่กินแล้วเหรอ?”

“ฉันอิ่มแล้ว” นีรชา ตอบกลับ

“ยังไม่พอ” เขาพูด

“อะไรนะ?” นีรชาถามด้วยความแปลกใจ

“พี่ชายของคุณบอกว่า คุณต้องกินข้าวหนึ่งชามทุกมื้อ” เขาพูดสิ่งที่จณัตว์พูด

นีรชามุมปากกระตุก

จณัตว์เห็นเธอเป็นคนป่วยหนักจริงๆเหรอ?

แต่ต้องบอกว่า จณัตว์โทรมาได้เวลาจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาโทรมา เกรงว่าตอนนี้นีรชาคงตายไปแล้ว

นึกถึงคำพูดของจณัตว์ นีรชาก็สูดหายใจเข้า ไม่ว่าจะไม่อยากกินแค่ไหน แต่เธอก็ถือชามขึ้นมากินต่อ

กินข้าวไปชามหนึ่ง นีรชาก็รู้สึกมีแรงขึ้นมา เดิมทีเธอกยากกลับบ้านตัวเอง แต่บรู๊คกลับพูดว่า “พี่ชายของคุณขอให้ผมดูแลคุณจนกว่าคุณจะหายดี”

“...ไม่เป็นไร” นีรชามองดูท้องฟ้าที่ใกล้จะมืดข้างนอก ตระหนักขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่บ้านของบรู๊คมาเกือบวันแล้ว “ฉันยังมีเรื่องต้องกลับไปจัดการ”

“ผมลาหยุดกับเจ้าของร้านดอกไม้ให้คุณสามวัน” บรู๊คพูด

“อะไรนะ!” นีรชาเบิกตากว้าง วินาทีต่อมาเธอก็โมโห “คุณมีสิทธิ์อะไรตัดสินใจแทนฉัน?”

บรู๊คขมวดคิ้ว “ตอนนี้คุณป่วย ไม่ลาป่วยหรือว่าคุณยังอยากไปทำงาน?”

“นั่นมันเป็นเรื่องของฉัน” นีรชากัดริมฝีปากด้วยสายตาที่เย็นชา “วันนี้คุณช่วยฉัน ฉันขอบคุณมาก แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะสามารถตัดสินใจแทนฉัน”

เธอพูดอย่างไม่ไว้หน้าเขา สีหน้าของบรู๊คเย็นชาลง มองดูดีๆ ยังเห็นร่องรอยของความโมโหในสายตาของเขา

“คุณป่วยอยู่ ผมจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคุณ” เขาพยายามระงับความโมโหเอาไว้ “ผมลาหยุดให้คุณแล้ว ถ้าคุณอยากกลับบ้าน ก็กลับไปเถอะ”

นีรชากัดฟัน เธอกำหมัดแล้วหันหลังเดินออกมา

หลังจากออกมาจากบ้านของบรู๊ค นีรชายืนอยู่หน้าประตูบ้านเขาอยู่นาน ค่อยๆสงบสติอารมณ์ลง จึงเข้าใจว่าทำไมเมื่อกี้ตัวเองถึงโมโหบรู๊ค ที่เธอโมโหเขาไม่ใช่เพราะเขาตัดสินใจแทนเธอ แต่เพราะว่าเขาดูแลเธอเพียงเพราะคำขอร้องของจณัตว์...

นีรชาลูบหัวที่ปวดของตัวเอง มองดูประตูบ้านตัวเองที่อยู่ไม่ไกลด้วยท่าทีเอือมระอา

เธอรีบก็ออกมาจากบ้านของบรู๊ค แต่ว่ากุญแจบ้านของเธอยังอยู่ในบ้านของบรู๊ค

แต่จะให้เธอโมโหใส่เขาแล้วกลับไปเอากุญแจที่เขาอย่างนั้นเหรอ? ไม่ว่ายังไงเธอก็ทำไม่ได้

ดังนั้นนีรชาจึงยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆนั่งลงข้างกำแพง

เธอคิดว่าบรู๊คคงจะออกมาใช่ไหม... เขาออกมาก็คงจะเห็นเธอ...

ทันทีที่เธอคิดแบบนี้ ก็ได้ยอนเสียงประตูบ้านของบรู๊คเปิดออก

นีรชาเงยหน้าขึ้นก็เห็นบรู๊คก้มหน้ามองลงมา

เห็นเขามองตัวเอง นีรชาก็รีบก้มหน้าลง และซุกหน้าเข้าไปในแขนเสื้อ

อ่า...น่าอายจริงๆ

โชคดีที่บรู๊คไม่ได้พูดอะไร เขาเดินออกมา จากนั้นก็ปิดประตูแล้วก็เดินออกไป

นีรชาฟังเสียงฝีเท้าของเขาเดินออกไป รอจนกว่าเสียงเงียบลงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง