บทที่ 466 คำพูดที่เย็นชา

“นีรชา? นีรชา…”

เสียงของรสิกายังดังอยู่ปลายสาย แต่นีรชาไม่มีแรงพูดแล้ว เธอจึงวางสาย จากนั้นก็ไปนอนในห้องนอน

ในห้องหนาวมาก อากาศเมืองCครึ้มและหนาวตลอด ตอนนี้เธอห่มผ้าก็ยังหนาวจนตัวสั่น มือและเท้าของเธอเย็นไปหมด

แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ นีรชาก็นอนหลับไป เพราะเธอง่วงมาก

เธอหลับไม่ค่อยสนิท รู้สึกเหมือนมีใครเข้ามาในห้องของตัวเอง เธออยากจะลืมตาขึ้นดูว่าเป็นใคร แต่เปลือกตาของเธอหนัก ทำให้เธอลืมตาไม่ขึ้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกกอดอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น ทำให้เธออาลัยอาวรณ์

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอไข้หนักเกินไปรึเปล่า เธอมักจะได้ยินเสียงคนพูดอยู่ข้างหูตลอด พูดไม่หยุด เธอฟังจนรำคาญ

สุดท้ายก็ทนไม่ได้ เธอค่อยๆตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็เห็นเพดานห้องตัวเอง แต่รอบตัวของเธอกลับอบอุ่น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในฤดูร้อน

เมื่อเธอตั้งใจมอง เธอก็เห็นฮีตเตอร์เปิดอยู่ ไม่แปลกที่อุ่นแบบนี้ ในห้องมืดมิด มีแค่ไฟของฮีตเตอร์ที่สลัวๆ

แต่ว่า... เธอจำได้ว่าก่อนที่เธอจะหลับเธอไม่ได้เปิดฮีตเตอร์ ตอนนั้นแม้แต่สายของรสิกาเธอยังไม่มีแรงรับ จะมีเวลาไปเปิดฮีตเตอร์ได้ยังไง

นึกถึงรสิกา สีหน้าของนีรชาก็เปลี่ยนไป

หรือว่ารสิกามาหาเธอ?

คิดแบบนี้ เธอก็หันกลับไปหาโทรศัพท์ตัวเอง เปิดไฟบนหัวเตียง ก็เห็นโทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เมื่อเธอกำลังยื่นมือออกไปหยิบ จู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิด

แสงจากข้างนอกส่องเข้ามา ทำให้นีรชาเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือใคร

“คุณ... คุณอยู่ที่บ้านฉันได้ยังไง” นีรชามองบรู๊คที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความตกใจ

ถึงแม้พวกเขาสองคนจะเป็นเพื่อนบ้านกัน แต่นีรชาจำได้ว่าเธอไม่เคยเอากุญแจบ้านตัวเองให้บรู๊ค

“คุณป่วยหนัก” บรู๊คไม่ตอบคำถามเธอ แต่กลับพูดแบบนี้

นีรชา ตะหน้าผากตัวเอง มันยังร้อนอยู่จริงๆด้วย

ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว เธอกินยาแล้วนอนหลับไปจนถึงตอนนี้ แต่ไข้ของเธอกลับไม่ลดลงเลย

“กี่โมงแล้ว” นีรชาถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

“ตีหนึ่ง” บรู๊คพูด “หิวรึยัง”

พูดถึงหิว...เธอหิวแล้วจริงๆ

แต่มันดึกมากแล้ว บรู๊คยังไม่ได้พักผ่อน...

“คุณกลับไปสิ...” นีรชาเลียริมฝีปากที่แห้งกร้านของตัวเอง เธอพูด “ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้คุณยังต้องไปทำงาน”

“นลิน” บรู๊คพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมและเย็นชา

นีรชาถูกเขาเรียกแบบนี้ เงยหน้าขึ้นก็เห็นสีหน้าที่มีความโมโหของเขา “ถึงแม้เมื่อวานเราไม่ได้มีอะไรกัน แต่ตอนนี้คุณไม่สบาย ในฐานะเพื่อนของคุณ ผมต้องดูแลคุณ มันคือร่างกายของคุณ ถ้าคุณไม่หวงแหนก็คงไม่มีใครช่วยคุณได้”

ประโยคหลังของเขา จณัตว์ก็เคยพูดแบบนี้กับเธอ

เมื่อเธอยังเป็นโรคซึมเศร้า

แต่ตอนนี้ บรู๊คเป็นคนพูด

เธออยากจะบอกเขาว่า ไม่ว่าตอนนี้เธอจะดูแลร่างกายตัวเองมากแค่ไหน เธอก็คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

แต่เมื่อมองใบหน้าของบรู๊ค เธอกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว สุดท้ายสายตาของเธอก็พร่ามัว ในดวงตาของเธอมีน้ำตา

บรู๊คที่เมื่อกี้ยังโมโหอยู่ หลังจากเห็นน้ำตาของนีรชา เขาก็ตกใจแล้วขมวดคิ้ว

หรือว่าเขาพูดแรงเกินไป?