บทที่ 467 ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่

จณัตว์เคยพูดแบบนี้หลายครั้งแล้ว ตอนแรกนีรชายังเชื่อเขาอยู่ แต่มาถึงตอนนี้เธอกลับยอมรับมัน

สิ่งที่ จณัตว์ พูด ที่จริงแล้วเขาก็แค่ปลอบใจเธอ

จณัตว์ ไม่ได้ยินนีรชาตอบกลับ แต่เขารู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง เขาพูด “นีรชา คุณยังอยากมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันอยาก... แน่นอนว่าฉันอยาก”

ทำไมเธอถึงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่

แต่ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ร่างกายของเธอก็ไม่ดีขึ้นเลย แล้วยังแย่ลงเรื่อยยๆ ความคิดที่อยากมีชีวิตอยู่ของเธอก็ลดน้อยลงกว่าเมื่อก่อน

บางครั้ง ทั้งๆที่รู้ว่าการพยายามนั้นเปล่าประโยชน์ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพยายามต่อไป

“ในเมื่อคุณอยาก งั้นคุณก็ต้องเชื่อผม” จณัตว์พูด “ผมขอแค่คุณเชื่อผม ฟังผม ผมจะทำให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไป คุณเชื่อผมไหม”

อัจฉริยะทางด้านการแพทย์อย่างเขาพูดขนาดนี้แล้ว นีรชาไม่มีทางบอกว่าไม่เชื่อ

“ฉันเชื่อคุณ” ความกังวลในใจของเธอลดน้อยลง “แต่ว่า ถ้าต่อไปคุณทำอะไรไม่ได้จริงๆ คุณไม่ต้องรู้สึกผิด โอเคไหม”

การที่ จณัตว์ช่วยเธอ มันคือโชคดีของเธอ เธอจึงไม่อยากจณัตว์รู้สึกผิดเพราะตัวเอง และยิ่งไม่อยากให้เขาโทษตัวเองหลังจากที่เธอตายไปแล้ว

“เรื่องนี้เอาไว้ค่อยพูดทีหลัง” จณัตว์พูด “ตอนนี้ คุณไปกินข้าว จากนั้นก็พักผ่อนอยู่ที่บ้าน รอผมกลับไป”

“ฉันรู้แล้ว” นีรชาตอบกลับ

“ไปเถอะ ผมจะวางสายแล้วนะ”

หลังจากพูดแบบนี้จบ จณัตว์ก็วางสายอย่างไม่ลังเล อาจเป็นเพราะเขากลัวรบกวนเวลากินข้าวของเธอ

มองดูโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายของตัวเอง นีรชารู้สึกอุ่นใจ

จณัตว์ คนนี้ไม่ใช่ญาติพี่น้องของเธอ

แต่ตอนนี้เขาคือคนที่เข้าใจเธอที่สุด

นีรชาถอนหายใจเบาๆ เธอคิดว่าตัวเองติดหนี้บุญคุณ จณัตว์

เธอยืนอยู่ในห้องครัว จนกระทั่งได้ยินเสียงหม้อ เธอจึงเดินเข้าไปถอดปลั๊ก โจ๊กที่เธออุ่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เธอไม่ได้กินอาหารที่บรู๊คทำตั้งนานแล้ว ตอนนี้เธอนั่งอยู่ในห้องอาหาร ทันทำให้เธอรู้สึกเสียใจ

เธอไม่ควรพูดกับบรู๊คแบบนั้น บรู๊คมีน้ำใจกับเธอ แต่เธอกลับทำร้ายเขา

นีรชากินโจ๊กด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นก็ไปกินยา กินยาเสร็จก็ถือกุญแจออกมาจากบ้านตัวเอง

เดิมทีเธออยากไปเคาะประตูบ้านบรู๊คเพื่อไปขอโทษเขา แต่เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู เธอกลับไม่กล้าเคาะ

เธอยืนอยู่หน้าประตูบ้านเขาสักพัก จากนั้นก็ตัดสินใจเดินเข้าไปเคาะประตู

ถ้าวันนี้ไม่ไปขอโทษเขา ต่อไปเธอคงไม่กล้าแน่นอน

นีรชากดกริ่งที่ประตู ผ่านไปไม่นาน ก็มีเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากข้างใน จากนั้นประตูก็เปิดออก

บรู๊คยืนอยู่ข้างในด้วยสีหน้าที่เย็นชา มองดูนีรชาด้วยสายตาที่ไมสะทกสะท้านและเย็นชา

“เอ่อ…” ความกล้าหาญทั้งหมดที่นีรชารวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ ราวกับถูกทำลายไปเมื่อเธอเห็นหน้าบรู๊ค เธอพูดติดๆขัดๆ และไม่กล้ามองหน้าเขา “ฉันขอโทษ…”

“ขอโทษอะไร?” น้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มของเขาดังขึ้นมาเหนือหัวของนีรชา มันช่างฟังดูมีเสน่ห์ๆ

“ฉันไม่ควรโมโหใส่คุณ” นีรชากัดริมฝีปากล่างตัวเอง

“ผมไม่ได้โกรธคุณ?” บรู๊คพูด

ฮะ?

ได้ยินแบบนี้ นีรชาก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความแปลกใจ

แต่สีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย