ตอนที่ 468
บทที่ 468 คุณไม่ต้องรับผิดชอบ
October 28, 2026
“เรื่องนี้...คุณไม่ต้องห่วง”
พูดถึงเรื่องลูก น้ำเสียงของนีรชาก็แหบแห้ง
“คุณกินยาแล้วเหรอ” ได้ยินเธอพูดแบบนี้ บรู๊คก็ถาม
นีรชาส่ายหน้า “ไม่จำเป็นต้องกินยา”
บรู๊คตกใจ เขาไม่เข้าใจว่าเธอหมายความว่าอะไร
นีรชาพูด “ฉันร่างกายไม่แข็งแรง มีลูกไม่ได้”
ได้ยินแบบนี้ บรู๊คไม่รู้จะพูดอะไร เขารู้สึกไม่สบายใจ
“ดังนั้น คุณไม่ต้องห่วง” นีรชาเงยหน้าขึ้นมองบรู๊ค “ฉันไม่มีทางเอาลูกมาขู่คุณ”
“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น” บรู๊คขมวดคิ้ว “ผมแค่...”
“หรือว่าคุณอยากรับผิดชอบฉันเหรอ?” นีรชาหัวเราะขัดจังหวะเขา แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับดูขมขื่น “คุณเคยบอกฉันว่า คุณมีคนที่คุณรักมาก ถึงแม้จะตามหาเธอไม่เจอ คุณก็จะรักเธอไปตลอดชีวิต ในเมื่อเป็นแบบนี้ คุณยังอยากจะรับผิดชอบฉันอยู่เหรอ”
“นลิน…”
“เอาล่ะ คุณไม่ต้องพูดแล้ว” นีรชาส่ายหน้า “ฉันรู้ว่าคุณอยากจะพูดอะไร คุณลืมคนที่คุณรักไม่ได้ ร่างกายของฉันก็ไม่แข็งแรง ฉันจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ดังนั้นเราสองคน ไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายรับผิดชอบ”
คืนนั้นมีอะไรกับบรู๊คมันคืออุบัติเหตุ
นั่นไม่ได้อยู่ในแผนของนีรชา แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ก็คงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้
“ผมขอโทษ” บรู๊คเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็พูดออกมาอย่าง
เหมือนที่เธอพูด เขาลืมนีรชาไม่ได้
ถึงแม้เขาจะรู้สึกผิดกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ แต่เขาคบกับเธอไม่ได้
“ไม่มีอะไรต้องขอโทษ” นีรช ไม่สนใจ “ถ้าจะพูด ก็ต้องพูดว่า ทั้งๆที่ฉันรู้ว่าคุณมีคนที่คุณรักอยู่แล้ว แต่ยังไปมีอะไรกับคุณ ฉันผิดเอง”
ความคิดของเธอไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไป ผู้หญิงทั่วไปต้องอยากพัฒนาความสัมพันธ์กับผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เหรอ?
แต่ทำไมเธอกลับ...
บรู๊คพูด “ไม่ว่ายังไง ต่อไปถ้าคุณมีปัญหาอะไร คุณก็มาหาผมได้”
“ไม่...” นีรชาอยากบอกว่าไม่จำเป็น แต่เมื่อเห็นสีหน้าของบรู๊ค เธอจึงเปลี่ยนคำพูด “ขอบคุณนะคะ”
“ไม่เป็นไร”
พวกเขาสองคนนั่งอยู่ครู่หนึ่ง นีรชาเห็นว่าเขาไม่มีอะไรจะพูด เธอจึงลุกขึ้นแล้วพูดว่า “งั้นฉันกลับก่อนนะคะ”
“อืม ผมไปส่ง” เขาลุกขึ้นจากโซฟา
นีรชาไม่ได้ห้ามเขา ยิ่งเธอปฏิเสธบรู๊คก็จะยิ่งรู้สึกผิด
หลังจากออกมาจากบ้านของบรู๊ค นีรชากลับไปโทรหารสิกาที่บ้านตัวเอง
เมื่อวานเธอวางสายรสิกาแบบนั้น รสิกาคงเป็นห่วงเธอแย่
ทันทีที่รับสาย รสิกาก็ถามว่า “นีรชา เธอเป็นยังไงบ้าน?”
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ได้ยินแบบนี้ นีรชาก็รู้สึกผิด
“พี่รสิกา ฉันไม่เป็นอะไร ดีขึ้นมากแล้ว” นีรชาตอบกลับ “เมื่อวานกินยาแล้วง่วงนอนมาก ขอโทษนะ ที่ทำให้พี่เป็นห่วง”
“เธอไม่เป็นอะไรก็ดี” รสิกาได้ยินว่าเสียงของเธอไม่ผิดปกติอะไร รสิกาก็โล่งใจ “แต่ว่าต่อไปถ้าเธอไม่สบายเธอต้องบอกฉันนะ รู้ไหม ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวอาจารย์จะเห็น เมื่อวานฉันอยากไปหาเธอมากเลย”
“ไม่ต้องห่วงพี่รสิกา ถ้าฉันทนไม่ไหวจริงๆ ฉันจะโทรหาพี่เอง” นีรชายิ้มมุมปาก “อีกสองวันจณัตว์ก็จะกลับมาแล้ว เขาจะมาอยู่ที่เมืองC”
“จริงเหรอ?” รสิกาตกใจ “ถ้าเป็นแบบนี้จะดีมากเลย”
มีจณัตว์ อยู่ รสิกาจะได้สบายใจ
“ดังนั้น พี่ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน” นีรชาพูดเบาๆ “พี่รสิกาเป็นห่วงพี่ชายของฉันให้เยอะๆดีกว่า ช่วงนี้พี่ต้องไม่ค่อยได้สนใจเขาแน่เลย”
“ไม่ใช่ซะหน่อย...” รสิกาพูดเบาลง “พี่ชายของเธอสบายดี เธอไม่ต้องห่วงเขา”
“ฉันรู้แล้ว มีพี่รสิกาอยู่ ฉันไม่เป็นห่วงเขาหรอก” นีรชาหัวเราะเบาๆ