บทที่ 469 คนที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปคือใคร

เดิมทีถนิตทำท่าทีเย็นชา แต่หลังจากเห็นสีหน้าของเธอผิดปกติ เขาก็เห็นว่าเธอตาแดง ราวกับกำลังจะร้องไห้

เขาลุกขึ้นมานั่งบนเตียงและขมวดคิ้ว “คุณร้องไห้ทำไม ผมไม่ได้ดุคุณซะหน่อย”

เขาพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปหยิบทิชชูบนโต๊ะข้างเตียงแล้วยื่นให้เธอ

รสิกาก็ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง รับทิชชูจากเขามาเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า “ฉันขอโทษ”

“ผมไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณ” ถนิตสูดหายใจเข้าแล้วพูดว่า “บอกผมมา ว่าคนที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปคือใคร?”

“เปลี่ยนไป?” รสิกาตกใจ เธอไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร

“ไม่ใช่เหรอ?” ถนิตทำหน้าบึ้ง เขาพูด“ช่วงนี้คุณเอาแต่ถือโทรศัพท์ส่งข้อความทุกวัน โทรศัพท์ก็ยังแอบโทร คุณไม่เปลี่ยนไปแล้วมันคืออะไร?”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็น้อยใจ “บอกผมมาว่าคนที่ทำให้คุณเปลี่ยนไปคือใคร ในเมื่อเขาสามารถทำให้คุณเปลี่ยนไปได้ งั้นผมคงต้องไปเจอเขาซะหน่อย”

ได้ยินแบบนี้ รสิกาก็อดหัวเราะไม่ได้ “ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันเปลี่ยนไปล่ะ?”

“คุณไม่เปลี่ยนไปเหรอ?” ถนิตเลิกคิ้ว “แล้วช่วงนี้คุณติดต่อใคร?”

“ฉันติดต่อกับจณัตว์” เธอโกหก “คุณยังไม่หายดี เขาอยู่ต่างประเทศ ฉันจึงโทรเล่าสถานการณ์ของคุณให้เขาฟัง”

“จณัตว์?” ถนิตขมวดคิ้ว “ในเมื่อเป็นเขา แล้วทำไมคุณต้องแอบติดต่อกับเขา?”

“ฉันกลัวว่าคุณจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ” รสิกาพูด

ถนิตมุมปากกระตุก “...”

“เอาล่ะ พูดความจริงก็ได้” รสิกายิ้ม “สรุปก็คือ ฉันไม่ได้เปลี่ยนไป คุณอย่าคิดมาก”

รสิกาไม่รู้ว่าจะบอกว่าถนิตจินตนาการล้ําเลิศ หรือว่าตัวเองทำเกินไปจริงๆ

สรุปก็คือ ต่อไปเธอต้องไม่ประเจิดประเจ้อแบบนี้

“คุณมีเรื่องอะไรปิดบังผมอยู่กันแน่?” ถึงแม้ความเข้าใจผิดในใจของถนิตจะหายไปแล้ว แต่ฟังคำพูดของรสิกา เขาสัมผัสได้ว่าเธอยังมีเรื่องปิดบังเขาอยู่ เธอไม่ได้พูดความจริง

รสิกาตกใจ เธอกะพริบตาแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้มีเรื่องอะไรปิดบังคุณซะหน่อย” เธอพูดพร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้เขา เงยหน้ามองถนิตแล้วพูดว่า “แล้วอีกอย่าง ถึงแม้ฉันจะปิดบังคุณ นั่นมันก็เป็นเรื่องที่ดี”

“ในเมื่อเป็นเรื่องดี แล้วทำไมคุณจะพูดไม่ได้” ถนิตหยิกแก้มเธอ

“ถามทำไมเยอะแยะ...” รสิกาไม่ให้โอกาสเขาพูด เธอพุ่งเข้าไปจูบเขาทันที

พึ่งแปรงฟัน ในปากยังมีกลิ่นหอมของยาสีฟันติดอยู่

เดิมทีรสิกาแค่อยากจะลิ้มรส แต่เมื่อเธอกำลังจะผลักถนิตออก กลับถูกเขาจับเอวนอนลงบนเตียง

เสียงที่แหบแห้งของเขาดังเข้ามาในหูของเธอ “มาให้อยากแล้วจากไปเหรอ?”

รสิการู้สึกว่ามือของเขาเลื่อนลงไปข้างล่าง เธอรีบจึงจับมือเขาเอาไว้ “ยังไม่ถึงเวลา ไม่ได้!”

ยังเหลืออีกสองสามวันถึงจะครบกำหนดตามที่จณัตว์บอก จะล้มเหลวตอนนี้ไม่ได้

“ผมรู้” ถนิตพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

รู้?

รสิกาตกใจ

“รู้แล้วคุณยัง... อืม…” เธอยังพูดไม่จบก็รู้สึกว่าเขาดึงกางเกงของเธอออก จากนั้นก็ยื่นมือที่หยาบกร้านและอบอุ่นของเขาเข้าไปข้างใน

ตั้งแต่ถนิตผ่าตัด พวกเขาสองคนยังไม่เคยมีอะไรกัน ตอนนี้จู่ๆเขาทำแบบนี้ เธอรู้สึกว่าไฟในตัวของเธอลุกโชนอย่างรวดเร็ว

เธอจับหมอนและอยากจับมือของถนิตออก แต่ยังไม่ได้ขยับ เธอก็รู้สึกว่าต้นขาของตัวเองถูกกระแทก จากนั้นก็ตามมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นจากข้างล่าง