บทที่ 470 อย่ามาแกล้งโง่กับฉัน

ได้รับคำตอบจากนีรชา รสิกาก็ส่งข้อความถึงติรณาอีกครั้ง

ติรณาตอบกลับมา เธอไม่ซีเรีสอะไร คิดแค่ว่าทำความรู้จักเพื่อนเพิ่มอีกสักหนึ่ง

ติรณาก็เป็นห่วงความปลอดภัยของนีรชาเหมือนกัน ถึงแม้รสิกาไม่ได้บอกเธอว่าคนที่จะไปด้วยครั้งนี้คือนีรชา แต่... ก็ถือว่าทำให้เธอสมปรารถนา

วันต่อมาก็คือวันเสาร์

ทิมทิมหยุดเรียน รสิกานัดกับติรณาและขับรถไปรับนีรชา

เดิมทีวันเสาร์นีรชาต้องไปทำงาน แต่เธอลาหยุด ดังนั้นสถานที่ที่รสิกาไปรับเธอคือล่างตึกบ้านเธอ

เมื่อเธอมาถึง นีรชายังอยู่ข้างบน ทิมทิมหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง เขาถามรสิกา “คุณแม่ครับ เรามารับใครเหรอครับ”

“เดี๋ยวหนูก็รู้” รสิกายิ้ม

ทิมทิมเห็นเธอมีความสุข “คุณแม่ครับ เธอคือเพื่อนสนิทของคุณแม่เหรอครับ”

“อืม สนิทเหมือนป้าติรณาเลย” รสิกาพยักหน้า

“แล้วทำไมเมื่อก่อนผมไม่เคยเจอละครับ” ทิมทิมถามด้วยความสงสัย

ทืมทิมเคยเจอเพื่อนของรสิกาเกือบทุกคน แต่คนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยเจอ

“เอ่อ...” รสิกาตกใจ คิดไม่ถึงว่าทิมทิมจะถามแบบนี้ เธอครุ่นคิดแล้วพูดว่า “เดี๋ยวหนูก็รู้”

ทิมทิมเงียบแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอีครั้ง

เขากำลังคิดว่าเพื่อนของรสิกาคือใคร?

คิดตั้งนานแต่ก็ไม่มีคำตอบ มีคนเดินออกมาจากประตูใหญ่ เธอใส่เสื้อผ้าหนา ห่อตัวเองทั้งตัว แล้วยังใส่ผ้าพันคอ ปล่อยผมที่ยาวประบ่า เผยให้เห็นใบหน้าสีขาวและสวยงาม

ทันทีที่ทิมทิมเห็นเธอ ราวกับมีอะไรเคาะที่หัวใจของเขา

เขาขมวดคิ้ว มองดูผู้หญิงที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

เขาเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ที่ไหน...ต้องเคยเห็นที่ไหนแน่ๆ

ไม่อย่างนั้น จะอธิบายความรู้สึกที่เหมือนว่าเคยรู้จักกันมาก่อนในใจเขาอย่างไร?

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ๆ รสิกาก็เปิดประตูเดินลงไป แล้วพูดกับนีรชาว่า “นั่งข้างหลังเถอะ”

“ได้เลย” นีรชาเห็นว่าทิมทิมนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ และเห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมของเขา เธอจึงพยักหน้าอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็เปิดประตูหลังแล้วเข้าไปนั่ง

รสิกาไม่ได้รีบ เธอแนะนำให้พวกเขาสองคนรู้จักกันก่อน

“ทิมทิม นี่คือป้านลิน” จากนั้นก็พูดกับนีรชา “ลูกชายฉัน ทิมทิม”

“สวัสดีเด็กน้อย” นีรชายิ้มแล้วพูดกับทิมทิม

“ป้านลิน” ทิมทิมขมวดคิ้ว จากนั้นก็หันหน้ามามองนีรชาที่นั่งอยู่ข้างหลัง

นีรชารู้ว่าเขาสงสัย

เธอรู้ว่าทิมทิมเป็นเด็กฉลาด ที่รสิกาแนะนำเธอให้ทิมทิมรู้จักก็เพราะไม่อยากให้เขาสงสัย แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะฉลาดขนาดนี้

“นั่งดีๆ” รสิกาดึงทิมทิมกลับมานั่ง จากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วแล่นออกไป

แต่ทิมทิมเหลือบมองนีรชาตลอดทาง เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ แต่เขาก็บอกไม่ได้ว่าผิดปกติตรงไหน

นีรชารู้สึกถึงสายตาของเขา แต่เธอไม่พูดอะไร เอาแต่คุยกับรสิกา

ผ่านไปครู่หนึ่ง ทิมทิมมองอะไรไม่ออกจริงไ เขาจึงกลับมานั่งกดโทรศัพท์ จากนั้นก็หันมาพูดกับนีรชา

“ป้านลินรู้จักคุณแม่ของผมตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับ”

“เอ่อ...” นีรชา ลังเล เธอครุ่นคิด “นานแล้ว”

“นานแค่ไหนเหรอครับ?” ทิมทิมถามต่อ “ทำไมเมื่อก่อนผมไม่เคยเจอป้ามาก่อน”

นีรชา ไม่กล้าพูด