บทที่ 471คลายความสงสัย

ถึงแม้จะเป็นติรณา รสิกาก็ไม่อาจบอกเธอว่ามันคือเรื่องอะไร

เพราะแม้แต่คนที่ควรรู้อย่างถนิตกับบรู๊คเธอยังไม่บอกเลย

“เธอทำไมถึงคิดว่าเขามีความเกี่ยวข้องกับนีรชาล่ะ?” รสิกาถามอย่างใจเย็น

ติรณาถูกเธอถามจนไม่รู้จะตอบยังไง จึงย้อนคิดอย่างละเอียดถึงคนที่เจอกันเมื่อกี้ที่ชื่อว่านลิน

หากพูดอย่างจริงจัง นลินไม่เหมือนนีรชา นลินนั้นสวยกว่านีรชา เพียงแต่ว่าดวงตาของเธอสองคนนั้นเหมือนกันมาก ถึงขนาดทำให้ติรณาที่เห็นเธอครั้งแรกก็มีความรู้สึกว่าเธอต้องมีความเกี่ยวข้องกับนีรชา

อย่างไรเสียบุคคลผู้นี้ ยังเป็นคนที่รสิกามาพา

“ฉันมีความรู้สึกบางอย่าง……..” ติรณาคิดไปครู่หนึ่ง จึงพูดแบบนี้ออกมา “ยังไงฉันก็ยังรู้สึกว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับนีรชา”

“หากเธอมีความเกี่ยวข้องกับนีรชาจริง ฉันจะบอกเธอ” รสิกาพูดอย่างเสียงเบา

ติรณาเหมือนจะถูกเกลี้ยกล่อมจนเอียงโอนแล้ว จึงพยักหน้า “เพียงแต่ว่า เธอกับเขารู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่？”

“นานมากแล้ว” รสิกาใช้คำพูดที่นีรชาพูดตอนอยู่บนรถ “แต่ว่าก่อนหน้านั้นเธออยู่ต่างประเทศโดยตลอด”

“แต่เธอกลับไม่บอกฉันว่ามีคนที่เหมือนนีรชาขนาดนี้” ติรณาทุบไปที่ไหล่ของเธอเบาๆ “เมื่อกี้ทำให้ฉันอึ้งไปตั้งนาน”

“จริงๆแล้วเมื่อก่อนไม่ได้รู้สึกว่าเธอเหมือน” รสิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ

“เอาล่ะ เอาล่ะ กลับกันเถอะ เราออกมากันนานแล้ว” ติรณาสูดลมหายใจเข้า ปรับความรู้สึกของตัวเองแล้ว จึงพูดขึ้น “นางนีรชาก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน ไม่ไหวเลยจริงๆ…….”

แม่ว่าเธอจะพูดด้วยคำพูดที่ต่อว่า แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงไว้ด้วยความคิดถึง

ระยะเวลาที่นีรชาหายก็เกือบหนึ่งปีแล้ว เวลาหนึ่งปีนี้ ผ่านไปเร็วมาก

“ไปเถอะ” รสิกาก้มหน้า ไม่ได้พูดต่อ

หลังจากที่ทั้งสองกลับไปที่โต๊ะ อาหารที่สั่งก็ถูกเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว

อาจจะเพราะคลายความสงสัยในใจแล้วมั้ง ติรณาที่ต้องเผชิญหน้ากับนีรชาก็เลยไม่ได้ระมัดระวังเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ทำเหมือนเป็นเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกัน

เธอเห็นนีรชาท่าทางเหมือนอยากจะรู้จักริตา จึงพูดขึ้น “เธออยากจะลองอุ้มดูมั้ย?”

นีรชาอึ้งไปเล็กน้อย ในแววตาบ่งบอกถึงความดีใจ “ได้เหรอ?”

“ได้อยู่แล้ว” ติรณายิ้มพร้อมกับพยักหน้า

และริตาที่นั่งอยู่บนตักของทิมทิมกลับมองนีรชาอย่างสงสัย ราวกับว่ากำลังคิดว่าน้าคนสวยคนนี้คือใครกัน

ทิมทิมอุ้มริตาขึ้นมาเล็กน้อย แล้วยื่นไปทางนีรชา

ตอนที่นีรชายื่นมือไปรับนั้นมือเธอยังสั่นเล็กน้อย

บางทีคนอื่นอาจจะไม่เห็น แต่รสิกาที่นั่งใกล้เธอที่สุด ก็ต้องเห็นสีหน้าท่าทางของเธอทั้งหมดอยู่แล้ว

รสิกาไม่รู้ว่าเวลานี้นีรชาที่กำลังจะอุ้มริตานั้นมีความรู้สึกยังไง แต่เธอรู้ นีรชาต้องคิดถึงลูกของตัวเองอย่างแน่นอน

เมื่อนีราชาอุ้มริตาอยู่บนตักของตัวเองนั้น เธอสามารถสัมผัสได้ถึงชีวิตน้อยๆที่อยู่ตรงหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน

โดยเฉพาะริตาที่ใช้ดวงตาที่บ้องแบ๊ว จ้องมองนีรชา ดวงตาคู่นั้นเหมือนจะสามารถพูดได้ ทำให้นีรชาที่มองอยู่เกิดความรู้สึกที่สะเทือนใจ

เป็นครั้งแรกที่เธออุ้มเด็กที่เล็กขนาดนี้………หากลูกของเธอยังมีชีวิตอยู่………เวลานี้น่าจะคลอดมาแล้ว

นีรชากะพริบตา เพื่อให้รอยน้ำตากระจายหายไป

“เด็กน้อยน่ารักมาก” เธอเงยหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม และพูดกับติรณา