บทที่ 472ไปทานข้าวที่บ้านผม

นีรชาไม่ได้สัมผัสมือคู่นี้นานแล้ว และยังอยู่ในสถานการณ์แบบนี้อีกด้วย

วินาทีที่เธอจับโดนมือของเขาก็รีบปล่อยออกในทันที ราวกับว่าไปโดนของอะไรที่น่ากลัวอย่างนั้น

มือทั้งสองข้างของเธอกลับมาอยู่ที่ข้างขาดังเดิม จับชายเสื้อไว้แน่น โดยที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

และบรู๊คก็ตกอยู่ในอาการตะลึงหลังจากที่ถูกเธอจับมือ เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ แม้จะไม่ได้ตั้งใจ มันก็ยังทำให้เขารู้สึกแปลกๆอยู่บ้าง

เขาแอบขยับนิ้วมือที่ถูกนีรชาจับเมื่อกี้ มันมีความชาเล็กน้อย

หลังจากที่เข้ามาในลิฟต์ ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดกันเลย นีรชานั้นมองสังเกตของตัวเองเป็นระยะ

“คุณกินของพวกนี้?” บรู๊คสังเกตเห็นสายตาของเธอ ก็ก้มมองไปหนึ่งที หลังจากที่เห็นผักเหล่านั้นแล้ว จึงขมวดคิ้วถาม

“พวกนี้แล้วทำไม?” นีรชาพูด “แม้จะเป็นผัก แต่ก็มากไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ”

“มิน่าล่ะคุณถึงผอมขนาดนี้” บรู๊คดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้

นีรชาเม้มริมฝีปาก ไม่ได้พูดอะไร

เธอก็รู้ว่ากินแต่ผักมันไม่ได้ แต่เธอนั้นทำเป็นแต่ผัดผัก อย่างอื่นทำไม่เป็นเลย

“คุณทำกับข้าวไม่เป็นเหรอ?” จู่ๆบรู๊คก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เขาไปที่บ้านของเธอก่อนหน้านี้ สิ่งของในครัวเกือบทั้งหมดเป็นของใหม่เอี่ยมและไม่ค่อยได้ใช้

“……….ไม่ค่อยเป็น” เมื่อถูกคนพูดแทงใจ นีรชาตอบด้วยเสียงที่บางเบา

เมื่อก่อนเธออยู่บ้านมีแม่บ้านคอยทำอาหารให้ แม้แต่ตอนที่อยู่บ้านของถนิตก็ยังมีรสิกาคอยทำอาหารให้ทาน ต่อให้ไม่ครบก็สั่งอาหารมาทาน ไม่เคยทำเองเลย ตอนนี้อยากที่หัดทำก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้ว

เธอไม่สามารถเอาแรงกายทั้งหมดไปอยู่ในห้องครัว หากเป็นแบบนั้นเธอทำเสร็จเธอก็ไม่อยากกินมันแล้ว

ขณะที่นีรชากำลังคิดอยู่นั้น เสียงของบรู๊คก็ดังขึ้น “ไปทานที่บ้านผมเถอะ”

“อะไรนะ?”

นีรชาแปลกใจเล็กน้อย“ ไปทานที่บ้านคุณ?”

เธอกำลังคิดบรู๊คนั้นผีเข้าหรือเปล่า ทำไมถึงชวนตัวเองไปทานข้าวที่บ้านเขาล่ะ?

แต่ว่าบนใบหน้าของบรู๊คไม่เหมือนคนพูดเล่นเลย กลับพูดอย่างจริงจัง “ก่อนพี่ชายคุณกลับมา คุณสามารถมาทานข้าวที่บ้านผม”

สุขภาพของนีรชาเดิมก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว หากทานแบบนี้ทุกวัน ยิ่งจะทำให้สุขภาพของเธอแย่เข้าไปอีก

หากเมื่อก่อนบรู๊คไม่เคยเห็นมาก่อน เขายังสามารถทำเป็นไม่รู้อะไร ในเมื่อเขาเห็นแล้ว เขาก็ไม่สามารถที่จะทนดูเธอเป็นแบบนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ……..” นีรชากัดริมฝีปากล่างเบาๆ “พี่ชายฉันจะกลับมาในเร็วๆนี้ อย่าลำบากเลยค่ะ”

“ตกลงตามนี้แหละ” บรู๊คไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด “คืนนี้ก็ไปทานข้าวที่บ้านผมเลย”

เพิ่งจะสิ้นเสียงพูดของเขาประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก เขาก็เดินเข้าบ้านของตัวเองโดยตรง ไม่ให้โอกาสนีรชาปฏิเสธเลย

ตอนที่บรู๊คเปิดประตูบ้านนั้น ยังได้หันหลังกลับไปมองนีรชา “ผมจะเปิดประตูบ้านเอาไว้ คุณสามารถเข้ามาได้ตลอด”

เขาพูดจบก็เดินเข้าไปข้างใน ประตูก็ไม่ปิด เปิดไว้เสียอย่างนั้น ทำให้นีรชาที่ยืนห่างอยู่หลายเมตรยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เล็ดลอดออกมาจากบ้านของเขาได้อย่างชัดเจน

เมื่อเทียบกับบ้านของเธอที่เยือกเย็นและมืดมนนี้ บ้านของบรู๊คน่าอยู่กว่าเยอะเลย

หลังจากยืนลังเลที่ทางเดินอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปในบ้านของเขา

บ้านของบรู๊คเปิดฮิตเตอร์ไว้แล้ว แม้จะเพิ่งเปิดไปไม่นาน แต่นีรชาเข้าไปแล้วก็รู้สึกถึงความอบอุ่น

เธอถือโอกาสปิดประตู แล้วเดินไปในห้องรับแขก

เธอไม่เห็นบรู๊ค กำลังคิดว่าเขาไปไหนแล้วนั้น เขาก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องนอน