บทที่ 473 แสดงว่ามันถูกต้อง

นีรชาหที่ท่าทางงัวเงียเชื่องช้า มองดูของที่บรู๊คยื่นมา ก็รับมันมาเลย

สีหน้าของเธอดูแล้วยังง่วงอยู่ ใต้ตาหมองคล้ำ แค่มองก็รู้ว่าเมื่อคืนนอนดึก

บรู๊คเห็นร่างเธอที่สวมชุดค่อนข้างบาง ก็พูดขึ้น “รีบเข้าไปเถอะ”

“อืม……” นีราชาตอบรับไปหนึ่งคำ เธอที่ยังไม่ตื่นดี คนก็ดูไม่สดชื่น และไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง

ดูท่าทางของเธอในตอนนี้ เกรงว่าเมื่อปิดประตูแล้วก็คงกลับไปนอนเหมือนเดิม เรื่องกินข้าวกินยาคงต้องรอให้นอนตื่อนก่อน

บรู๊คแอบถอนหายใจอยู่เงียบๆในใจ เดินตรงเข้าไป พร้อมกับดึงตัวเธอเข้ามาด้วย

เขาที่จับข้อแขนของนีราชา แขนของเธอแทบไม่มีเนื้อเลย ผอมมาก

นีรชาที่ถูกเขาดึงเข้าไปในห้องน้ำ และอาหารเช้าในมือเธอได้ถูกเปลี่ยนเป็นแปรงสีฟันแล้ว เมื่อเป็นแบบนี้ เธอก็หายง่วงไปไม่น้อย เมื่อยาสีฟันกลิ่นมิ้นต์เข้าไปในปาก ทำให้เธอสดชื่นจนตื่นตัว เธอพลางแปรงฟันพลางมองไปในห้องครัว

เมื่อเห็นบรู๊คที่เอาอาหารเช้าใส่ชามถือออกมา เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ได้ฝันไป

เธอหันหน้ากลับมา มองตัวเองในกระจก เพราะนอนดึกตอนนี้หน้าเลยโทรมมาก ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง ต่อให้หน้าจะสวยแค่ไหน ก็สู้ความโทรมนั้นไม่ได้………..

นีรชาเม้มปากไปมา

……

ตอนเช้านีรชาทานไม่ค่อยจะลง ทานซาลาเปาไปแค่สองลูก และทานโจ๊กไปครึ่งถ้วย

จากนั้นการกินยาถึงจะสำคัญที่สุด

ยาที่เธอกินมากกว่ากินข้าว แค่กินยาข้าวไป มันก็อิ่มแล้ว

“ไปนอนเถอะ” บรู๊คเห็นเธอกินยาแล้ว จากนั้นก็ลุกขึ้นจะเก็บถ้วยชามบนโต๊ะ

“ให้ฉันเป็นคนเก็บเถอะ” นีรชารีบพูดขึ้น

อาหารเช้าของเธอบรู๊คก็เป็นคนซื้อมา จะให้เขามาเก็บถ้วยชามอีกก็คงไม่ได้

แต่มือเธอเพิ่งจะแตะโดนถ้วย ก็ถูกบรู๊คจับแล้วเอามือเธอออกไป

แม้จะเป็นเพียงไม่กี่วินาที แต่เธอก็สามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ถูกส่งมาจากฝ่ามือของเขา

“ผมจัดการเอง” เขาพูดอย่างจริงจัง

ทำให้นีรชาไม่สามารถที่จะหาข้ออ้างมาปฏิเสธเขาได้อีก

เธอก็ไม่ได้พูดขอบคุณเขา ช่วงระยะเวลามานี้เธอพูดคำว่าขอบคุณกับบรู๊คมากเกินไปแล้ว หากพูดอีก เกรงว่าบรู๊คเองก็คงรู้สึกเอียน

“รอให้พี่ชายฉันกลับมาก่อน ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณนะ” นีรชาเดินไปทางห้องนอนได้สองก้าว จากนั้นก็หยุดฝีเท้าลง แล้วหันมาพูดกับบรู๊ค

บรู๊คที่หันหลังอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้น “ได้สิ”

ตอนที่รู้ว่าจณัตว์เป็นพี่ชายของเขา บรู๊คถึงจำผู้ชายที่เจอกันที่ร้านดอกไม้ครั้งที่แล้วได้

หากเขาจำไม่ผิด ผู้ชายคนนั้นก็คือจณัตว์มั้ง

เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่า น้องสาวของจณัตว์ จะเหมือนนีรชา………ได้ขนาดนี้

นีรชาไม่รู้อยู่แล้วว่าในใจของบรู๊คนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อได้ยินเขาตอบเธอ เธอก็หันหน้าเดินกลับเข้าไปในห้องนอน

เพิ่งจะกลับมาถึงห้องนอน เธอก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น

เธอหยิบมันขึ้นมาดู ก็เห็นเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย

นีรชาลังเลไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับสาย “ฮาโหล?”

แต่น่าแปลกมาก ปลายสายกลับไม่มีคนพูด เงียบมาก เงียบจนเหมือนไม่มีคน

นีรชาถามอย่างสงสัย “ไม่ทราบว่าใครคะ?”

ปลายสายยังคงไม่มีการตอบรับใดๆ

ในขณะที่นีรชากำลังสงสัยว่าโทรผิดหรือเปล่านั้น สายก็ถูกตัดไปทันที

เธอมีความสงสัยเกี่ยวกับเบอร์ที่โทรหา แต่เนื่องจากมันเป็นเบอร์แปลกเธอจึงไม่ได้โทรกลับ ดังนั้นก็ถือเสียว่าคนเขาโทรผิด ตัวเองจึงได้นำโทรศัพท์วางบนตู้ของหัวเตียง จากนั้นก็ขึ้นไปนอนต่อ

ด้านหนึ่งของปลายสาย คนที่โทรมานั้น ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความสงสัย