บทที่ 474 ร่างกายอ่อนแอลง

“ไม่ต้องค่ะ” นีราชาตอบ “ คุณกลับมาค่อยว่ากัน”

ของที่บ้านขาดเยอะมาก หากจะให้จณัตว์ซื้อเธอยังลิสรายการไม่ออก อีกอย่างจณัตว์เพิ่งจะลงจากเครื่องบิน คงเหนื่อยมากแล้ว

“ก็ได้” จณัตว์ตอบ

หลังจากวางสาย นีรชาก็ลุกขึ้นมาจัดเก็บห้องนอนตัวเอง

หลังจากที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็จัดเก็บห้องนอนไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงออกจากห้อง

บนโต๊ะอาหารได้ถูกบรู๊คจัดการจนสะอาดเรียบร้อย แม้แต่ในห้องครัวก็ไม่เห็นขยะแม้แต่ชิ้นเดียว ตอนที่เขาออกไปน่าจะเอาขยะไปทิ้งด้วย

นีรชารู้สึกอบอุ่นใจ

เธอถือกุญแจห้องแล้วไปเคาะประตูบ้านบรู๊ค แต่เคาะไปครู่หนึ่งกลับไม่มีคนตอบ เขาน่าจะออกไปแล้วมั้ง

นีรชาผิดหวังเล็กน้อย เธออยากจะบอกข่าวที่จณัตว์กลับมาแล้วให้กับเขาทราบ

บรู๊คไม่อยู่ เธอทำได้เพียงกลับไปยังบ้านของตัวเอง

หนึ่งชั่วโมงให้หลังจณัตว์ก็ถึงแล้ว เขายังเหมือนในความทรงจำ เพียงแต่ผอมไปเล็กน้อย นีรชาเห็นเขาจึงยิ้มพร้อมกับพูด “ช่วงนี้ยุ่งมากเลยสิ”

“ไม่เท่าไหร่” จณัตว์เห็นแก้มเธอแดงระรื่น ไม่เป็นอะไรมาก ก็แอบโล่งใจ

เข้ามาในบ้านแล้ว นีรชาก็ไปรินน้ำให้เขา “ที่บ้านมีแต่น้ำเปล่า”

เพราะปัญหาสุขภาพ นีรชาไม่ดื่มกาแฟและก็ไม่ดื่มชา

“ช่วงนี้กินยาตามเวลามั้ย?” จณัตว์ไม่ได้ว่าอะไร รับน้ำมา แล้วถามไปหนึ่งคำ

นีรชามองเหลือบมองเขา “คุณก็ได้บอกบรู๊คไปแล้ว ฉันยังสามารถที่จะไม่กินยาตามเวลามั้ย?”

ตั้งแต่ที่บรู๊ครู้ว่าสุขภาพเธอไม่แข็งแรงและทานยามาโดยตลอด หลังจากนั้นก็ไม่เคยลืมทานยาอีกเลย

“เขายังไม่รู้ใช่มั้ย?” เมื่อเอ่ยถึงบรู๊ค จณัตว์จึงถามไปหนึ่งคำ

นีรชาส่ายหัว “ยังไม่รู้”

จณัตว์ตอบรับไปหนึ่งคำ ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ยกแก้วขึ้นมาดื่มน้ำ

“คุณกลับมาจะพักที่ไหน?” นีรชาคิดถึงปัญหาข้อนี้

บ้านเธอมีห้องนอนแค่เดียว คงไม่สามารถพักด้วยกันกับเขา

“บ้านอยู่แถวโรงพยาบาล” จณัตว์พูด “เรื่องนี้เธอไม่ต้องเป็นห่วง แค่ห่างจากตรงที่เธออยู่ไกลนิดหนึ่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ” นีรชายิ้มๆ

นิสัยของเธอร่าเริงขึ้นเยอะเลย เวลาพูดมักจะยิ้มที่มุมปาก เทียบกับครั้งก่อนที่เจอเธอนั้นดีกว่ามาก

จณัตว์นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วถาม “เธอกับบรู๊ค…………เป็นอย่างไรบ้าง？”

“ก็ดีค่ะ” นีรชาตอบ “ตอนนี้ยังเป็นเพื่อนกันอยู่”

ขณะที่พูดใบหน้าของเธอไม่ได้มีความผิดปกติอะไร แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เธอกับบรู๊ค ไม่ได้มีการพัฒนาที่เพิ่มขึ้นเลยเหรอ?

จณัตว์ที่ในใจอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของนีรชา เขาไม่ควรเข้าไปยุ่งมากเกินไป

……

รสิกาก็รู้เรื่องที่จณัตว์กลับมาจากต่างประเทศในไม่ช้า เธอโทรหาจณัตว์เพื่อจะเลี้ยงข้าวเขา

“เรื่องของถนิตสองพี่น้อง ได้รับการช่วยเหลือจากคุณเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเพราะเรื่องอะไร ฉันก็อยากจะเลี้ยงข้าวคุณ”

เดิมจณัตว์นั้นจะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเธอ ก็ปฏเสธไปไม่ออกเลย

อันที่จริงจณัตว์ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีความสัมพันธ์ถึงขั้นนี้กับตระกูลวัชรเดชานนท์

“ได้ครับ” สุท้ายจณัตว์ก็รับปากแล้ว

นีรชาที่ได้ยินเรื่องนี้ก็อยู่ในโรงพยาบาลด้วย คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าก็คือจณัตว์ จณัตว์ก็ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ เธอพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเธอทราบเรื่องแล้ว

เธอไม่ได้ตรวจเช็ดสุขภาพอย่างละเอียดเป็นเวลานานแล้ว พอดีวันนี้มีเวลา ดังนั้นจณัตว์จึงให้เธอมาตรวจเช็ดร่างกายหน่อย

เดิมนีรชาไม่อยากจะมา แต่ไม่อยากจะฟังจณัตว์บ่น เธอเลยต้องมาตรวจ