บทที่ 54 พวกรอเผือก

ตอนที่ถนิตกำลังรับปากทานอาหาร รสิกาก็กำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น แม้ว่าดวงตาจะจดจ่อกับทีวี แต่หัวใจอยู่ที่บนตัวของถนิตทั้งหมด

เธอกำลังคิดว่า เขามาที่ของตัวเอง ต้องการทำอะไร?

เขาทำให้คนในตระกูลสิทธิอัศวกุลอับอายขายหน้า ตระกูลสิทธิอัศวกุลไม่มีทางยอมวางมือยุติเรื่องราว

ตอนแรกคิดว่าคนอย่างถนิตจะไม่ทำอะไรที่ไม่ปกติ ใครจะไปรู้ว่าเขาทำขึ้นมาจะ สะท้านฟ้าสะเทือนดินขนาดนี้

คิดไปคิดมา รสิกาก็ไม่สามารถสงบสติลงได้ ลุกขึ้นไปนั่งลงตรงหน้าของถนิตให้รู้แล้วรู้รอด: "คุณไม่เคยคิดถึงผลที่ตามมาของการถอนหมั้นเลยเหรอ?"

ถนิตมองดูเธอแวบหนึ่ง วางถ้วยตะเกียบในมือลงอย่างใจเย็น จากนั้นหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปาก: "มีผลที่ตามอะไรเหรอ?"

"แน่นอนว่าเป็นความโกรธของตระกูลสิทธิอัศวกุลนะสิ"รสิกาพูดอย่างช่วยไม่ได้"ต่อให้เป็นครอบครัวธรรมดาที่เจอเรื่องแบบนี้ก็ไม่มีทางสบายใจได้ นับประสาอะไรกับตระกูลสิทธิอัศวกุล"

ยิ่งไปกว่านั้นแม่ลูกคู่นั้นของตระกูลสิทธิอัศวกุล......เสียเปรียบนิดหน่อยไม่ได้เลย

ถนิตจ้องมองเธอเป็นเวลานาน มองจนในใจของเธอค่อนข้างร้อนรน ถึงได้พูดว่า: "คุณกำลังเป็นห่วงผมเหรอ?"

"ใครเป็นห่วงคุณกัน"รสิกาละสายตาไปอย่างไม่เป็นธรรมชาติ"ฉันแค่คิดว่า คุณกินเสร็จแล้วใช่มั้ย กินเสร็จแล้วก็รีบกลับไป"

"ผมถอนหมั้นเพื่อคุณเลยนะ คุณก็ทำท่าทีแบบนี้กับผมเหรอ?"ถนิตหรี่ตาลงเล็กน้อย มองความรู้สึกในดวงตาของเขาไม่ออก

รสิกายิ้มอย่างเรียบเฉย พร้อมกับการรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ไม่สามารถบรรยายได้: "ความผิดนี่ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกนะ คุณไม่อยากแต่งงานกับนันท์นรีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้ถอนหมั้นก็อยู่ในแผนการของคุณใช่มั้ย"

รอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มนั้นจางลง ทั้งใบหน้าดูหยอกล้อน้อยลง และจริงจังมากขึ้น: "คุณพูดถูก ผมไม่ได้ตั้งใจที่จะหมั้นกับนันท์นรีตั้งแต่แรก"

"ในเมื่อคุณไม่ชอบเธอ งั้นรับปากแต่แรกทำไม?"แม้ว่ารสิกาจะไม่ใช่เพื่อนของนันท์นรี ถึงขนาดว่านันท์นรียังถือว่าเธอเป็นศัตรูสมมุติ แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็สงสัยอยู่ดี

"ผมเคยพูดไปนานแล้ว ไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานกับหล่อน"ถนิตเอนหลัง เอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน"เรื่องราวครั้งก่อนก็เป็นการตักเตือน ในเมื่อหล่อนยังคงดึงดัน ผมก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าของหล่อน"

เรื่องครั้งก่อน?

รสิกานิ่งอึ้งครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่าเรื่องครั้งก่อนที่ถนิตพูดถึงหมายถึงอะไร

เขากำลังหมายถึงเรื่องราวการพาดหัวข่าวของเขากับรสิกา

หัวใจของรสิกาสั่นไหวอย่างกะทันหัน มองดูดวงตาคู่นั้นของถนิตก็กลายเป็นหวาดกลัวเล็กน้อย: "เรื่องนั้น......เป็นคุณงั้นเหรอ?"

ถนิตพูดอย่างเยือกเย็น: "อย่าดูถูกคนอื่นไปหน่อยเลย ผมจะทำเรื่องน่ารังเกียจขนาดนั้นได้เหรอ?"

รสิกาพึมพำในใจ: มันก็ไม่แน่นหรอก

"ผมไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนั้น แต่ว่าให้การตักเตือนกับนันท์นรีได้พอดี"ถนิตสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าเรียบเฉย"ผมไม่ได้ออกมาอธิบาย หล่อนก็เข้าใจความคิดของผมแล้ว แต่หล่อนไม่เพียงแต่ไม่ถามเรื่องนี้กับผม ไม่นึกเลยว่ายังทำเหมือนกับไม่เคยเกิดขึ้น"

"บางทีหล่อนอาจจะชอบคุณเข้าจริงๆ......"รสิกาพูดเสียงต่ำๆ

แม้ว่านันท์นรีไม่ได้ไปหาถนิต แต่เธอมาหารสิกา

มองดูผิวเผินนันท์นรีมาที่สตูดิโอเพื่อเรื่องของชุด แต่ในความเป็นจริงกลับเพื่อหยั่งเชิงรสิกา

นับตั้งแต่ที่ได้รับการ์ดเชิญเมื่อวานนี้ รสิกาก็รู้ว่า ในใจของนันท์นรีจะต้องแน่ใจแล้ว

สำหรับเรื่องนี้ใครเป็นพูด รสิกาทำได้แค่นึกถึงชรริน

ชรรินเสียเปรียบให้กับรสิกาคงจะไม่มีทางปล่อยมันไปแบบนี้ ดังนั้น ถ้าหล่อนยืนอยู่เคียงข้างนันท์นรี ถ้าอย่างนั้นก็เข้าใจได้

"หล่อนชอบใครก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผม"ถนิตพูดอย่างราบเรียบว่า"แต่ห้ามชอบผมเพียงอย่างเดียว"