บทที่ 68 เลี้ยงข้าว

ในตอนที่บรู๊คเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าสาวิตรีนั่งรออยู่บนโซฟาด้วยท่วงท่าสง่างาม

"คุณสาวิตรี"แต่ใครจะไปคิดว่าพอเดินเข้ามาบรู๊คจะทำแค่กวาดสายตามองเธอนิ่งๆ แล้วนั่งลงตรงข้าม ด้วยสีหน้าท่าทางเฉยชา ไม่ได้มีท่าทางตกตะลึงเหมือนอย่างที่สาวิตรีคิดเอาไว้เลยสักนิด

สาวิตรีเป็นถึงดารา ใบหน้านั้นสร้างเม็ดเงินได้มหาศาล แต่พอมาอยู่ต่อหน้าบรู๊คอีกฝ่ายกลับทำเหมือนเธอเป็นของไม่มีราคาอย่างไรอย่างนั้น

"สวัสดีค่ะ"สาวิตรีเอ่ยพูดเสียงนุ่ม "ที่ฉันมาวันนี้คิดว่าคุณคงรู้อยู่แล้วใช่ไหม"

"ผมรู้ครับ" บรู๊คเอนหลังพิงโซฟาอย่างเอื่อยเฉื่อย พร้อมเมียงมองมายังสาวิตรี "แต่ว่าก่อนจะเริ่มคุยเรื่องนี้ ผมมีคำถามอยากถามคุณสาวิตรีสักหน่อย"

"คุณเรียกฉันว่าวิเฉยๆก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกว่าคุณสาวิตรีหรอก"สาวิตรีเอื้อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มนุ่มนวล

"ไม่ทราบว่าคุณสาวิตรีกับรสิกาผิดใจกันเรื่องอะไรเหรอครับ?"บรู๊คทำเหมือนไม่ได้ยินที่เธอพูด เอ่ยถามออกมาโดยตรง

"ใครนะ?"สาวิตรีชะงัก เอ่ยถามอย่างนิ่งค้าง

เมื่อกี้ถ้าเธอฟังไม่ผิด เหมือนบรู๊คจะพูดถึงรสิกา?

ทันใดนั้นในใจของสาวิตรีพลันหนักอึ้ง บรู๊ครู้จักรสิกาได้ยังไง?

"รสิกา" บรู๊คเอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่ง "มีเรื่องหนึ่ง ผมคิดว่าคุณสาวิตรีน่าจะยังไม่รู้ รสิกาคือลูกศิษย์ของผมเอง"

ใบหน้าของสาวิตรีพลันแดงซ่านขึ้นมาในทันที ทั้งยังร้อนผ่าว เธอไม่เคยคิดเลยว่า รสิกาจะเป็นลูกศิษย์ของบรู๊ค

แบบนั้นเรื่องที่เธอไปหารสิกา บรู๊คก็คงรู้แล้วน่ะสิ

"เอ่อ......ฉัน ฉันอธิบายเรื่องนี้ได้......"สาวิตรีกลัวว่าภาพลักษณ์ของตัวเองในสายตาของบรู๊คจะตกต่ำลง จึงรีบกลับคำ แต่ยังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกบรู๊คพูดตัดบท

"คุณสาวิตรี รบกวนตอบคำถามเมื่อกี้ด้วยครับ"

ในตอนนี้เองสาวิตรีถึงได้คิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อกี้บรู๊คถามเธอว่าเธอผิดใจอะไรกับรสิกา

ถ้ารู้ว่ารสิกาเป็นลูกศิษย์ของบรู๊คตั้งแต่แรก เมื่อวานสาวิตรีก็คงไม่ทำอย่างนั้นกับรสิกา

"ฉันกับคุณรสิกา ไม่ได้ผิดใจอะไรกันค่ะ"บางทีอาจเป็นเพราะสายตาของบรู๊คทิ่มแทงมากเกินไป สาวิตรีจึงต้องหลบสายตาเขาอย่างช่วยไม่ได้ พร้อมฝืนพูดออกมา

"ในเมื่อไม่ได้ผิดใจกัน ผมก็คิดไม่ออกแล้วครับว่าคุณสาวิตรีมีเหตุผลอะไรถึงทำอย่างนี้"บรู๊คเอ่ยพูด

"ฉัน......"สาวิตรีอ้าปากเตรียมจะพูด แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาเรียบนิ่งของบรู๊ค เธอถึงได้รู้ตัวว่า เธอไม่ได้ทำอะไรผิดต่อบรู๊คสักหน่อย ทำไมต้องกลัวเขาด้วย

"คุณรสิกาไม่ได้ผิดใจกับฉันก็จริง แต่เธอบาดหมางกับนันท์นรีเพื่อนของฉันนะเผื่อคุณไม่รู้" สาวิตรีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยพูดว่า "คุณคงเคยได้ยินเรื่องของนันท์นรีกับคู่หมั้นของเธอใช่ไหม?"

บรู๊คพยักหน้า เรื่องนั้นเป็นเรื่องใหญ่มาก แม้ว่าตอนเขากลับมาเรื่องนั้นจะซาลงบ้างแล้ว แต่ก็ได้ยินนาลันทาพูดถึงอยู่หลายครั้ง จึงรู้ว่ามีเรื่องอลหม่านเกิดขึ้นระหว่างนันท์นรีกับคู่หมั้นในพิธีหมั้น

แต่มันเกี่ยวอะไรกับรสิกา?

สาวิตรีเอ่ยขึ้น "รสิกาคือคนที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างนันท์กับคุณถนิต"

"เป็นไปไม่ได้" บรู๊คโต้กลับด้วยสีหน้าเย็นชาโดยไม่หยุดคิด "รสิกาไม่ใช่คนอย่างนั้น"

รสิกาเคยบอกเขาว่า ที่เธอหย่ากับชญตว์เพราะว่าอีกฝ่ายเล่นชู้กับพนักงานในสตูดิโอของเธอ รสิกามีนิสัยเย่อหยิ่งขนาดนั้น ไม่มีทางไปเป็นมือที่สามของคนอื่นแน่ๆ!

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้" สีหน้าของสาวิตรีเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "เรื่องนี้รู้กันตั้งหลายคน ตอนนั้นคุณถนิตกับรสิกายังถูกนักข่าวแอบถ่ายรูปพวกเขาเข้าออกคอนโดด้วยกันอยู่เลย"

ขณะที่พูด สาวิตรีก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมา จากนั้นก็เลื่อนหารูปที่ เคยส่งให้ แล้วยื่นให้บรู๊คดู "รูปนี้ถึงจะเห็นแค่ข้างหลัง แต่ในเมื่อคุณบอกว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของคุณ ก็น่าจะจำลูกศิษย์ตัวเองได้ใช่ไหม?"

แม้ว่าสาวิตรีดูแล้วจะไม่ชัวร์ว่าเหมือนร้อยเปอร์เซ็น แต่ก็เพราะเธอไม่ได้รู้จักกับรสิกาเป็นการส่วนตัว จำไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก