บทที่ 7 ทำไมถึงเป็นคุณ

เขาจับแน่นจนรสิการู้สึกเจ็บ ราวกับว่ามือกำลังจะหัก แต่เธอไม่กล้าร้องว่าเจ็บ อย่างน้อยเธอก็ไม่กล้าต่อหน้าผู้ชายคนนี้ที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น

"ฉันไม่ได้พูด" เธอกล่าวด้วยความคับข้องใจ "คุณเป็นคนพูดเอง"

"แล้วไม่คิดด้วยใช่ไหม?!" ถนิตกล่าวอย่างเผด็จการ "งั้นก็ควักหัวใจของคุณออกมาดู!"

เมื่อคุณถนิตโกรธขึ้นมา เมืองซีจะสั่นสะเทือน ดังนั้นรสิกาไม่สงสัยในความถูกต้องในคำพูดของถนิต

"งั้นฉันนอนบนโซฟา........." รสิกากล่าวอย่างน่าสงสาร "นอนบนโซฟาคงได้ใช่ไหม?"

"ไม่ได้!" เขากล่าว

รสิกาเงียบ กัดริมฝีปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ และเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

ถนิตกล่าว "ไม่มีผู้หญิงคนไหนเคยมาที่นี่ คุณเป็นคนแรก"

"โกหก ถ้าไม่มีผู้หญิงคนอื่นมาที่นี่ แล้วชุดนอนผู้หญิงที่ฉันสวมใส่มาจากไหน? หรือว่าคุณมีความชอบเป็นพิเศษ?" ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยการกล่าวหา

ถนิตระงับความโกรธ "เป็นของน้องสาวผม"

"น้องสาวคุณ?" รสิกาขมวดคิ้ว

"ผู้หญิงที่อยู่ในลิฟต์ของโรงแรมเมื่อหลายวันก่อนเป็นน้องสาวของผม" ถนิตกล่าว

ตอนนี้นีรชาน้องสาวของเขาเรียนอยู่ที่เมืองอื่น พวกเขาสองพี่น้องไม่ได้เจอกันนาน นีรชากลับมาเยี่ยมเขาเป็นพิเศษ แต่วันนั้นเขามีธุระไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนเธอได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแค่ส่งเธอไปที่ห้องพักโรงแรมแล้วจากไป ใครจะคิดว่าหลังจากเขาเดินออกมาจากห้อง ก็เจอผู้หญิงใจกล้าอย่างรสิกา โดยบอกว่าจะใช้เงินหนึ่งแสนเพื่อเหมาเขาเป็นเวลาหนึ่งวัน

รสิกาย้อนนึกถึงผู้หญิงที่เจอวันนั้นอย่างละเอียด แต่เธอนึกไม่ออกว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร "แต่น้องสาวของคุณก็เป็นผู้หญิงด้วย เมื่อสักครู่คุณบอกว่าฉันเป็นคนแรกไม่ใช่หรือ?"

ถนิตเหลือบมองเธอ "สำหรับผมแล้ว นีรชาเป็นผู้ชายที่ไว้ผมยาวเท่านั้น ทำไม? คุณมีปัญหาอะไร?"

รสิกาหัวเราะออกมา "เธอเป็นน้องสาวของคุณน่ะ เธอรู้หรือเปล่าว่าคุณพูดเธอแบบนั้น?"

ถนิตตอบรับคำหนึ่งเบา ๆ ดึงตัวรสิกาแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน "ร่างกายของคุณเหม็นจะตาย ไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยออกมา"

รสิกาไม่ใช่คนเตี้ย แต่ถนิตจับคอปกเสื้อของเธอเอาไว้ จนปลายเท้าของเธอไม่สามารถแตะบนพื้นได้ "คุณกำลังจะทำให้ฉันตายรู้ไหม?"

เขาไม่สนใจเธอ หลังจากกลับถึงห้องแล้ว เขาโยนเธอเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับชุดนอนที่เธอสวมก่อนหน้านั้น "ถ้าอาบไม่สะอาดก็ไม่ต้องออกมา" จากนั้นเขาก็ปิดประตูเสียงดังปัง

รสิกามองประตูแล้วอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง กลอกตาแล้วหันไปอาบน้ำ

......

เช้าวันรุ่งขึ้น รสิกาลืมตาขึ้นและเห็นห้องที่ไม่คุ้นเคย เธอถึงนึกขึ้นมาว่าตอนนี้ตนเองยังอยู่ที่บ้านของถนิต

และถนิต........

เธอหันไปมองด้านข้าง

ถนิตยังคงหลับสนิท มือข้างหนึ่งของเขาวางไว้ที่เอวของเธอ เขาที่กำลังนอนหลับนั้นดูไม่มีพิษภัย

รสิกาจะเอามือของเขาออกจากร่างกายของตนเองอย่างเบา ๆ แต่ขณะที่เธอสัมผัสมือของถนิต คนที่กำลังหลับอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาทันที ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาเอามือของรสิกาไพล่ไว้ข้างหลัง และกดเธออยู่บนหมอน

รสิการ้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ถนิตถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง

"ทำไมถึงเป็นคุณ?" เขาปล่อยข้อมือเธอและกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ

รสิการู้สึกตกใจมาก เมื่อเธอได้ยินถนิตใช้น้ำเสียงแบบนี้อีกครั้ง เธอรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที เธอลูบข้อมือที่เจ็บแล้วลุกขึ้นนั่ง มองเขาด้วยสายตาประชด และกล่าวว่า "ที่แท้คุณถนิตต่างหาก เป็นคนที่เสร็จกิจแล้ว ก็ไม่ยอมรับหรือ?"

ถนิตต้องการอธิบาย แต่เขาขมวดคิ้วและไม่ได้พูดอะไร

"คุณจะไปเอาหลักฐานไม่ใช่หรือ? ลุกขึ้นสิ ผมจะไปส่งคุณ" เขาพลิกตัวแล้วลุกจากเตียง

"ไม่รบกวนคุณไปส่งหรอก" รสิกากล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มของเธอเย็นชามาก เธอเอาเสื้อผ้าของตนเองไปเปลี่ยนในห้องน้ำ