บทที่ 8 ทะเลาะวิวาท

เสียงนั้นเป็นเสียงของพิมพ์พิศาและชญตว์!

เดิมทีรสิกาคิดว่าพวกเขาคงจะไม่กลับมาอย่างกะทันหัน และด้วยสติปัญญาของพวกเขาคงนึกไม่ถึงว่าตนเองจะติดตั้งกล้องไว้ที่บ้าน ดูเหมือนว่าเธอจะประเมินพวกเขาสองคนต่ำเกินไป!

รสิการีบลุกขึ้นจากโซฟาและกำลังจะไปเรียกติรณา แต่ตอนที่เธอขึ้นบันไดระหว่างห้องรับแขกกับห้องนอน ประตูก็ถูกเปิดออก

"รสิกา แกอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!" พิมพ์พิศาพยุงชญตว์เดินเข้ามา เมื่อเขาเห็นรสิกายืนอยู่ไม่ไกล และเขาก็ตะโกนด้วยความตกใจ

ตอนนี้เสียงนี้ทำให้ รสิกาได้เห็นความอนาถของชญตว์

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ผมยาวขึ้นเล็กน้อย ไม่โกนหนวดเคราเป็นเวลานาน มือขวาใช้ไม้ค้ำยันเอาไว้ ขาซ้ายยังใส่เฝือกอยู่ มีรอยฟกช้ำอยู่บนใบหน้าเล็กน้อย

สามารถเห็นได้ว่าตอนนั้นถนิตทำร้ายเขาอย่างโหดเหี้ยมแค่ไหน!

ไม่รู้เป็นอะไร รสิกามีความรู้สึกอยากจะหัวเราะ เมื่อเห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

"แกยังมีหน้ากลับมาอีกหรือ?!" พิมพ์พิศากล่าวเสียงแหลม ใบหน้าสวยของเธอเต็มไปด้วยความดุร้าย มองแล้วน่าเกลียดมาก "แกยั่วยวนคุณถนิตสำเร็จแล้ว ก็เลยมาโอ้อวดที่นี่หรือ?!" พิมพ์พิศากล่าวด้วยน้ำเสียงริษยา!

ผู้หญิงที่แก่และขี้เหร่อย่างรสิกา กลายเป็นที่โปรดปรานของคุณถนิตได้อย่างไร!

"บ้านหลังนี้เป็นชื่อของฉัน แล้วทำไมฉันถึงกลับมาไม่ได้" รสิกากล่าวเยาะเย้ยพวกเขาสองคน "พวกคุณสองคนนั่นแหละ รีบไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะเอาเรื่อง!"

"เกิดอะไรขึ้น?" ติรณาเปิดประตูห้องนอนแล้วเดินออกมา เธอได้ยินเสียงดัง เมื่อเธอเดินออกมาก็เห็นชายโฉดหญิงชั่วอย่างชญตว์และพิมพ์พิศา ทำให้เธอรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที "ชญตว์ คุณมันดวงแข็งจริง ๆ ถูกคุณถนิตทำร้ายขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีก"

ชญตว์กำลังจะพูด แต่เมื่อเขาเห็นสิ่งที่ติรณาถืออยู่ในมือ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก "คนชั้นต่ำ พวกแกติดตั้งกล้องไว้ที่บ้านจริง ๆ!"

พิมพ์พิศาเห็นเช่นกัน เธอจ้องไปที่ติรณา "ติรณา ถ้าแกมีสติก็รีบส่งของมาเร็ว มิเช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าฉันที่ไม่เกรงใจแก!"

"โอ้ โสเภณีอย่างแกยังกล้าพูดแบบนี้กับฉันหรือ?" ติรณากล่าวอย่างเย็นชา แล้วเก็บกล้องไว้ในกระเป๋าของตนเองทันที "ถ้าแน่จริงก็เข้ามาเอาสิ ถ้าแกสามารถเอาไปได้ วันนี้ฉันจะเปลี่ยนไปใช้นามสกุลตามแกเลย!"

"ฮึ่ม!" พิมพ์พิศากรีดร้องแล้ววิ่งไปหารสิกา ร่างกายของรสิกายังบาดเจ็บอยู่ เธอถูกพิมพ์พิศากระแทกจนล้มลงบนพื้น พิมพ์พิศาจับผมของเธอและคร่อมอยู่บนร่างกายของเธอ ด่าว่าเธอเป็นคนชั้นต่ำและโสเภณี

เมื่อติรณาเห็นเช่นนั้น ใช้กระเป๋าตีที่ศีรษะของพิมพ์พิศา และตะโกนว่า "แม่งฉิบหาย! ใครให้ความกล้าแก กล้ามาทำร้ายรสิกา"

ติรณาและรสิการ่วมมือกันตบตีพิมพ์พิศา จนทำให้พิมพ์พิศาร้องเสียงดังลั่น ติรณาใช้โอกาสนี้ผลักรสิกาออกไป เพราะกลัวว่าจะถูกทำร้ายเธอ

รสิกาไม่ได้อยู่นิ่งเช่นกัน เธอรีบเดินไปที่ห้องครัวแล้วหยิบมีดปอกผลไม้ออกมา ตอนที่เธอเดินกลับมาที่ห้องรับแขก เธอไม่ได้เดินไปทางพิมพ์พิศา เธอเห็นชญตว์ยืนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล และทันใดนั้นเธอก็เดินไปทางชญตว์ด้วยสีหน้าดุร้าย

ชญตว์ยังคงเป็นห่วงพิมพ์พิศา ทันใดนั้นเขาเห็นรสิกาถือมีดเดินมาทางตนเอง เขาตกใจจนถอยไปข้างหลัง แต่ขาเดียวหรือจะวิ่งสู้สองขาได้ เขากระโดดไปได้เพียงสองก้าว ก็ถูกรสิกาขวางทางเอาไว้ แล้วมีดปอกผลไม้ก็จ่ออยู่ที่คอของเขาทันที รสิกากล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันว่า:

"บอกให้พิมพ์พิศาหยุด!"

"ฝันไปเถอะ!" ชญตว์กล่าวพร้อมกับยึดคอ

มีดในมือของรสิกาเคลื่อนไปข้างหน้าเล็กน้อย คราวนี้มันใกล้จนบาดผิวหนังบนคอของชญตว์ จนมีเลือดไหลออกมา "คุณพูดดี ๆ น่ะ มีดในมือของฉันไม่มีตาน่ะ"

สีหน้าของชญตว์ขาวซีด "คุณ.....รสิกาคุณอย่าหุนหันพลันแล่น.....มีอะไรก็พูดกันดี ๆ........"

"พูดเชี่ยอะไร!" ติรณาตบไปที่หน้าของพิมพ์พิศา จนเธอรู้สึกมึน "เมื่อหลายวันก่อนทำไมคุณถึงไม่พูดกับรสิกาดี ๆ ล่ะ? คุณทำร้ายเธอจนต้องเข้าไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล และตอนนี้คุณถึงนึกขึ้นได้ว่าอยากจะพูดดี ๆ หรือ? รสิกา อย่าไปฟังเขา แค่ใช้มีดแทงไม่กี่ครั้งเขาก็ตายแล้ว จะได้ไม่ต้องไปฟ้องหย่าที่ศาลอีก!"