บทที่ 75 สตูดิโอถูกพัง

"ไม่ใช่เรื่องจริง?"บรู๊คเอ่ยถามอย่างคลุมเครือ

รสิกามองมาที่เขา หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย "อาจารย์......อาจารย์ไปได้ยินอะไรมาใช่ไหม?"

ถ้าไม่ใช่เพราะไปได้ยินอะไรมา บรู๊คคงไม่ใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเธอหรอก

ในเมื่อรสิกาถามมาขนาดนี้แล้ว บรู๊คจึงไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป เขากอดอกเอนหลังพิงพนัก เอื้อนเอ่ยขึ้นมาว่า "ใช่ฉันได้ยินเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับเธอมา"

"สาวิตรีเป็นคนบอกใช่ไหม"รสิกาถอนหายใจออกมาหนักๆ "ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ฉันก็จะพูดแค่คำเดียว ว่าฉันไม่เคยไปเป็นมือที่สามของใคร แล้วก็ไม่ได้ไปทำลายครอบครัวใครด้วย"

ตอนที่เธอเริ่มคุยกับถนิตเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังจะหมั้นกับนันท์นรี

หลังจากที่เธอรู้เธอก็ตัดความสัมพันธ์กับถนิตทันทีแต่ตอนนี้พวกเขาเป็นเพื่อนบ้านกัน ต่อให้จะรักษาระยะห่างแค่ไหน ก็ต้องมีโอกาสได้เจอกันอยู่ดี

"ฉันรู้"บรู๊คเอ่ยพูด "ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่คนอย่างนั้น"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของรสิกาบรู๊คก็พลันโล่งใจ "แต่ตอนนี้ทุกคนเข้าใจเธอผิดหมดแล้ว เธอจะทำยังไง?"

"ฉันไปห้ามไม่ให้ใครพูดไม่ได้หรอกค่ะ ทำได้ก็แค่พยายามรักษาระยะห่างกับถนิตให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" รสิกาเอื้อนเอ่ย "อีกย่าง ฉันเลิกคิดเรื่องพวกนี้ไปแล้ว ถนิตจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉันทั้งนั้น"

"เลิกคิดแล้ว?"บรู๊คใจกระตุก "รุ้ง ตอนนี้เธอยังเด็ก อย่าตัดสินใจอะไรที่จะทำให้เสียใจในภายหลังเด็ดขาด"

"ฉันตัดสินใจไปแล้วค่ะ"บนหน้าของรสิกาปรากฏแววเด็ดเดี่ยว "อาจารย์ ไม่ต้องห้ามฉันหรอก"

เรื่องบางเรื่อง ประสบพบเจอมาแค่สองครั้งก็เกินพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีครั้งที่สาม

"แต่ว่า......"บรู๊คยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกรสิกาพูดตัดบท

"สั่งอาหารดีกว่า"รสิกาเปิดเมนูขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้ามีแต่ความเรียบนิ่ง

มองเธอเป็นเวลานาน สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาอย่างทำอะไรไม่ได้

ข้าวมื้อนี้เป็นไปอย่างไม่ค่อยบันเทิงเท่าไหร่นัก รสิการู้สึกได้ หลังจากทานข้าวเสร็จ เธอก็ไปจ่ายเงิน แล้วแยกย้ายกับบรู๊ค กลับใครกลับมัน

"งั้นฉันกลับก่อนนะ"รสิกาปลดล็อครถที่จอดอยู่ริมถนน แล้วโบกมือให้บรู๊ค

"รุ้ง"บรู๊คเอ่ยเรียกเธอเอาไว้ "เรื่องนั้น ฉันหวังว่าเธอจะกลับไปคิดดีๆ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจ"

เพราะถึงยังไงตอนนี้รสิกาก็ยังเด็ก ในอนาคตยังมีโอกาสได้เจอคนที่เหมาะสม

"เอาไว้ก่อนแล้วกันค่ะ" รสิกาไม่ได้เก็บคำพูดเขามาใส่ใจเท่าไหร่นัก เพราะเธอมีความรู้สึกว่าตัวเองคงไม่เจอคนที่ชอบจริงๆอีกแล้ว

"กลับดีๆล่ะ"

"ค่ะ บ้ายบาย"

หลังจากโบกมือให้บรู๊คเป็นครั้งที่สอง รสิกาก็ขึ้นรถแล้วขับออกไป

คำพูดของบรู๊คที่วนเวียนอยู่ในหัว ถูกเธอกดข่มมันเอาไว้

บรู๊คพูดถูก เธอยังเด็ก แต่กระนั้นเธอก็ไม่มีความกล้าที่จะลองเสี่ยงแล้ว ความกล้าทั้งหมดของเธอมันหมดไปในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา จนไม่มีเหลือแล้ว

......

ตอนแรกรสิกาคิดว่าพอถูกบรู๊คปฏิเสธสาวิตรีจะไม่เพ่งเล็งเธออีกต่อไป แต่ความจริงได้พิสูจน์ว่า รสิกาโลกสวยมากเกินไป

ช่วงเช้าของวันหนึ่ง ตอนที่รสิกาไปที่สตูติโอ เธอก็เห็นพนักงานยืนอยู่หน้าประตูไม่ยอมเข้าไปข้างใน

รสิกาเอ่ยพูดอยู่ข้างหลังคนเหล่านั้นอย่างสงสัย "อะไรกัน? ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?"