บทที่ 82 หวานชื่น

เดิมทีแค่โกหกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจถนิต ไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดประโยคแบบนี้ รสิกาใจอ่อนลงอีก

"ไปกันเถอะ ถ้ายังไม่ไปเดี๋ยวสาย" รสิกาดึงมือเขาลงมา แต่คราวนี้ไม่ปล่อย

ถนิตก้มศีรษะเหลือบมองแขนเธอที่กอดเขาไว้ คิ้วก็ขยับเล็กน้อย "ไม่กลัวใครเห็นเหรอ?"

"คุณยังไม่กลัว ฉันจะกลัวทำไม" รสิกาทำเสียงฮึดฮัดเบาๆ ทำท่าทางภูมิใจมาก

ที่จริงคิดมาหนึ่งคืนเธอก็เข้าใจแล้ว

ในเมื่อก่อนหน้านี้เธอไม่มีความสัมพันธ์กับถนิตก็ยังโดนนันท์นรีใส่ร้ายต่างๆ นานา ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว

เธอเดินมาถึงวันนี้ได้ ที่จริงแล้วเป็นเพราะความช่วยเหลือจากนันท์นรี ถ้าหล่อนไม่ได้มาวนเวียนอยู่ต่อหน้าเธอบ่อยๆ มาเตือนเธอเกี่ยวกับถนิตคนคนนี้ เธอคงไม่ใจเต้นกับถนิตหรอก

"ไปกันเถอะ" ถนิตกดลิฟต์ ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์

หลังจากคุยเรื่องระหว่างถนิตเข้าใจหมดแล้ว รสิกาพบว่ามันไม่ได้ยอมรับยากเหมือนที่ตัวเองคิดไว้ หรือโดนใครเห็นแล้วเธอจะโดนนินทาลับหลัง แต่เธอไม่กลัว

แค่ถนิตไม่ปล่อยมือเธอ เธอก็จะไม่ปล่อยเช่นกัน

คิดว่านิสัยรสิกาเป็นแบบนี้มาโดยตลอด แค่เป็นสิ่งที่ตัวเองแน่ใจแล้ว เธอจะไม่มีวันปล่อยมือจนกว่าจะสิ้นหวัง

ธนพจน์เป็นแบบนี้ ชญตว์ก็เป็นแบบนี้เช่นกัน

เธอไม่คิดจะเปลี่ยนแปลง แบบนี้มันจะไม่ยุติธรรมกับถนิต

"ยิ้มอะไร?" ถนิตก้มศีรษะเห็นใบหน้ารสิกามีรอยยิ้ม รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาก็กลายเป็นอารมณ์ดีขึ้นมา

"ฉันดีใจอ่า" รสิกายิ้มขณะพูด "แต่คุณไม่ถือสาจริงๆ เหรอที่ฉันเคยหย่ามาก่อน?"

"จะถือสาทำไมล่ะ" ถนิตผลุบตาลง "หรือหย่าไปแล้วคุณก็ไม่ใช่คุณแล้ว?"

รสิกาพูดขึ้น "ไม่ใช่สักหน่อย"

ขณะที่พูด เธอก็กอดแขนถนิตกระชับแน่นขึ้น "แต่ฉันติดแฟนมากเลยนะ คุณห้ามรำคาญฉัน"

สมัยก่อนชญตว์มักจะบอกว่าเธอไม่ติดแฟนเหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่น เพราะเธอแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนไม่ต้องการความช่วยเหลือใดๆ จากชญตว์

ถึงแม้รสิกาไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงนิสัยตัวเอง แต่คบกับแฟนตัวเองแล้ว ดูเหมือนจะต้องปรับตัวนิดหน่อย

ได้ยินคำพูดเธอ ถนิตก็เหลือบมองเธอ "แบบนี้ดีแล้ว"

ยังไงนิสัยของรสิกาเขาก็สัมผัสมาพอสมควรแล้ว ถ้าเธอไม่ติดเขา เขาก็รู้สึกไม่ปลอดภัย

ทั้งสองเดินจู๋จี๋กันไปที่ลานจอดรถ เดิมทีแล้วรสิกาอยากขับรถไปที่สตูดิโอเอง แต่ยังไม่ทันปล่อยมือถนิตก็ถูกเขาดึงกลับไปอีกครั้ง

"นั่งรถฉัน ฉันจะไปส่งคุณที่บริษัท"

"อ้อมเกินไปแล้ว ช่างเถอะ" สตูดิโอของรสิกากับบริษัทของถนิตมันคนละทางเลย ถ้าเขาไปส่งเธอที่สตูดิโอแล้วค่อยไปบริษัท จะต้องสายแน่

ทันทีที่พูดจบ รสิกาก็รู้สึกว่าเอวตัวเองมีมือข้างหนึ่งดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอดเขา

"คบกันวันแรกคุณก็เกรงใจแล้วเหรอ?" ถนิตหรี่ตาสองข้าง เข้าไปใกล้เธออีกนิด ปลายจมูกทั้งสองแทบจะแตะกันแล้ว

ใบหน้ารสิการ้อนผ่าวทันที เธอรีบมองไปรอบๆ หลังจากไม่เห็นใคร ก็ดันถนิตออกไป "อย่ากวน นี่มันที่สาธารณะนะ"