บทที่ 81 ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ

รสิกานึกว่าติรณาโทรกลับมาหาตนอีกแล้ว แต่พอหยิบขึ้นมาดู มันคือเบอร์แปลก

ลังเลสักพัก รสิกาก็เชื่อมต่อโทรศัพท์

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"

"ไม่ทราบว่าใช่คุณรสิกาไหมครับ?" ในปลายสายมีเสียงผู้ชายสุภาพเรียบร้อยดังขึ้น ฟังแล้วค่อนข้างคุ้นหู แต่รสิกานึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหน

"ฉันเองค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ?"

"ผมชื่อชัยเดช" เขายิ้มเล็กน้อย "คุณรสิกายังจำผมได้ไหม?"

เมื่อชื่อชัยเดชนี้เข้าไปในหูรสิกา เธอก็นึกถึงบ้านพักส่วนตัวหลังนั้นที่อารณีย์พาตัวเองไปก่อนหน้านี้ไม่นาน

และชัยเดชก็คือเจ้าของบ้านพักหลังนั้น

แต่รสิกาไม่ได้มีความทรงจำเกี่ยวกับชัยเดชลึกซึ้ง ดังนั้นแม้แต่หน้าตาเขาก็จำไม่ได้

"คุณเดช คุณนี่เอง" รสิกาทำได้แค่พูดด้วยโทนเสียงไม่สนิทและไม่ห่างเหิน "คุณโทรมาดึกขนาดนี้ มีเรื่องอะไรเหรอคะ?"

เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว ถึงจะไม่ถือว่าดึกมากนัก แต่ชัยเดชเป็นชายโสด โทรหาผู้หญิงอย่างรสิกาแบบนี้ จุดประสงค์คืออะไรใครๆ ก็เดาออก

ชัยเดชหัวเราะเบาๆ ขณะพูดขึ้น "คืองี้ครับ อีกไม่กี่วันผมจะจัดงานเลี้ยงธุรกิจที่บ้านพัก เลยอยากถามคุณรสิกาว่ามีเวลามาร่วมงานไหมครับ?"

"ไม่มีค่ะ" รสิกาปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาอย่างมาก ไม่ใช่เธอไม่ให้เกียรติชัยเดช แต่ช่วงนี้เธอยุ่งกับเรื่องสตูดิโอ ไม่มีเวลาไปร่วมงานเลี้ยงน่าเบื่อพวกนั้นจริงๆ

การปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาของรสิกาทำให้ชัยเดชชะงักไปไม่กี่วินาทีก่อนจะพูดขึ้น "นิสัยของคุณรสิกาตรงไปตรงมาอย่างที่คิดไว้เลย แต่คุณรสิกาจะไม่พิจารณาอีกหน่อยเหรอครับ?"

"ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก หาเวลามาไม่ได้หรอกค่ะ" รสิกากล่าวขอโทษ "ดังนั้นขอโทษนะคะ ที่จำเป็นต้องปฏิเสธน้ำใจ"

เธอพูดอย่างจริงใจมาก ทำให้ชัยเดชจะหาทางจับผิดก็ทำไม่ได้ "งั้นก็ได้ครับ หวังว่าคราวหน้าตอนนัดคุณรสิกาแล้วคุณจะมีเวลา"

"ค่อยว่ากันค่ะ" รสิกากล่าวเรียบๆ

นี่ฟังออกได้ว่าเป็นการบอกปัดอ้อมๆ ชัยเดชก็เป็นคนฉลาด แน่นอนว่าไม่พูดอะไรเพิ่มเติมอีก เพื่อไม่ทำให้รสิกาไม่พอใจ

หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว รสิกาก็มองเบอร์ชัยเดชด้วยความเหม่อลอยสักพัก จากนั้นก็หาเบอร์อารณีย์แล้วโทรออก

"ฮัลโหล......?"

"ทำไมแม่ต้องเอาเบอร์หนูให้ชัยเดชด้วย?" รสิกาถามเข้าประเด็นทันที "คราวก่อนที่บ้านพักหนูก็พูดชัดเจนมากแล้วนะ ว่าหนูไม่อยากนัดบอด ครึ่งชีวิตหลังหนูจะใช้มันยังไงแม่ไม่ต้องเป็นห่วง!"

รสิกาเกลียดที่สุดเวลาอารณีย์เป็นแบบนี้ เธอมักจะแปะป้ายว่าหวังดีกับรสิกา แต่บังคับให้รสิกาทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำ

"แกเพิ่ง 25 ปี อยากใช้ชีวิตคนเดียวต่อไปหรือไง?" อารณีย์เสียงทุ้มต่ำนิดหน่อย "รสิกา ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพราะหวังดีกับแก ชัยเดชไม่ดีตรงไหน เขาเหมาะสมในเงื่อนไขทุกๆ ด้าน"

"เขาดีก็คือเขาดี แต่หนูไม่ชอบ" รสิกาพูดอย่างเย็นชา

"แล้วแกชอบใคร? ถนิตเหรอ?" น้ำเสียงอารณีย์ก็เย็นชา "ในเมื่อแกกล้าชอบแม้กระทั่งถนิต แล้วทำไมไม่พิจารณาชัยเดชล่ะ?"

"เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับถนิตอีก?" รสิกากัดฟันกรอด "หนูชอบใครก็เรื่องของหนู แม่ไม่ต้องยุ่ง"

"สองครั้งก่อนก็เพราะฉันไม่เข้าไปยุ่ง แกก็เลยใช้ชีวิตแบบนี้ไง!"

อารณีย์ก็ถูกน้ำเสียงเย็นยะเยือกของรสิกาทิ่มแทงจนโกรธจัดอย่างเห็นได้ชัด "ตอนแรกแกจะแต่งงานกับชญตว์โดยพลการ ผลสุดท้ายล่ะ? ตอนนี้ก็โดนมันทิ้งไม่ใช่เหรอ!"