บทที่ 80 คบกับเขา

"ถึงแม้จะในฐานะเพื่อน ถ้าคุณไม่ได้รับความเป็นธรรม ผมก็คงจะไม่นั่งดูเฉยๆหรอกนะ" ดูเขาพูดเข้า "เพราะงั้นให้ผมช่วยคุณในเรื่องนี้เถอะ"

เมื่อเขาพูดแบบนี้แล้ว รสิกาก็ยากที่จะหาเหตุผลมาปฏิเสธเขาได้อีก

รสิกากระพริบตาสองสามครั้งเพื่อซ่อนน้ำในดวงตาของเธอ จากนั้นจึงหันศีรษะไปที่ถนิต แล้วกล่าว "ขอบคุณมากนะ ขอบคุณมากจริงๆ"

"สำหรับคุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกนะ" ปากของถนิตยกขึ้นเล็กน้อย

"ยังมีอีกอย่าง......." รสิกากัดริมฝีปากตัวเอง "ฉันขอโทษ"

เธอกำลังกล่าวขอโทษถนิต ผู้ที่ถูกเธอทำร้ายไปเมื่อก่อน

เธอยังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ว่าเมื่อก่อนเธอจะผ่านความเจ็บปวดมามากมายก็ตาม แต่ในเวลานี้เธอถูกปกป้องจากถนิต เธอก็รู้สึกใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

แต่ในขณะที่หัวใจของเธอเต้นแรงอยู่นั้น เธอก็นึกถึงคำพูดไร้หัวใจของเธอที่ใช้ปฏิเสธ ถนิตหลายครั้งต่อหลายครั้งไปก่อนหน้านี้

"อยู่ดีๆจะมาขอโทษเรื่องอะไรกัน?" ถนิตยิ้มเบา ๆ

รสิกาเอามือข้างนึงปิดตาเอาไว้ไม่พูดอะไรอีก

ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรหากแต่เป็นเมื่อก่อนก็คงไม่มีอะไรเหมาะไปมากกว่านี้แล้วล่ะ

เธอมักจะกังวลเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของเธอในสายตาของคนอื่นเสมอ แต่เธอลืมไปว่าก่อนที่เธอได้พบกับถนิต เธอไม่ได้สนใจว่าเธอดูเป็นอย่างไรในสายตาของคนอื่นเลยสักนิด และที่เธอกังวลในตอนนี้อาจเป็นเพราะกลัวว่าจะลากถนิตมาเดือดร้อนไปด้วย

เขาเป็นคนดีมาก จนใครๆก็ไม่อยากทำให้เขามีจุดด่างพร้อย

แต่รสิกาก็คิดได้ มันเป็นเช่นเดียวกับที่ติรณาบอก ในเมื่อเธอรัก แล้วทำไมเธอต้องผลักถนิตออกไปล่ะ?

อนาคตเป็นเรื่องของคนสองคน และไม่ว่าในอนาตจะเกิดปัญหาอะไรขึ้น เธอยังเชื่อว่าทั้งสองคนจะรับมือไหว

"ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม?" หลังจากที่ข่มความรู้สึกของตัวเองได้ จากนั้นรสิกาก็ถามด้วยน้ำเสียงแหบพล่า

ถนิต: "พูดมาได้เลย"

เธอปริปากพูดด้วยความยากลำบาก : "ทำไมคุณถึงยังช่วยฉันจนถึงตอนนี้?"

ถนิตมองเธอด้วยสายตาที่ชัดเจนเป็นประกาย : "คุณคิดว่าเป็นเพราะอะไรล่ะ?"

"ฉันไม่ได้ดีอย่างที่คุณคิดหรอกนะ" ดวงตาของรสิกาแดงขึ้นอีกครั้ง "คุณควรรู้ภูมิหลังครอบครัวของฉัน ครอบครัวของฉัน........มันค่อนข้างซับซ้อน ฉันมีศัตรูมากมายและถ้าเราคบกัน ฉันก็ไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้เลย "

นี่อาจเป็นสิ่งที่อยู่ภายในใจของรสิกามาโดยตลอด

เธอไม่สามารถช่วยอะไรถนิตได้เหมือนอย่างนันท์นรีทำ ยิ่งไปกว่านั้นจะเป็นเหมือนการรั้งเขาไว้

"สิ่งที่ผมต้องการคือคุณ ไม่ใช่ภูมิหลังครอบครัวของคุณเสียหน่อย" ถนิตกล่าวออกมาเบาๆ"ถ้าผมเคร่งเรื่องภูมิหลังครอบครัว ป่านนี้นัท์นรีคงได้เป็นภรรยาผมไปแล้ว"

รสิกาแสยะยิ้มมุมปากอย่างขมขื่น : "คุณทำให้ฉันดูไร้ประโยชน์ไปเลย"

"ใครจะกล้าพูดว่าคุณไร้ประโยชน์กันล่ะ?" ถนิตเลิกคิ้วขึ้น "คุณคือคนที่กล้าปฏิเสธผมนะ"

รสิการู้สึกขำจึงหัวเราะออกมา

ถนิตยิ้มน้อยๆมากแค่ไหน?"

รสิกาส่ายหัว เธอยิ้มแล้วตอบ : "ฉันไม่รู้อะไรมากหรอกนะ"

เธอรู้เพียงว่า ครอบครัวของถนิตมีปู่ อาชาย ลูกผู้น้อง และน้องสาวที่ชื่อนีรชา

"ผมเองห็อยากจะบอกคุณเหมือนกันว่าการคบกับผมมันไม่ได้ดีอย่างที่คุณคิดหรอกนะ"