บทที่ 79 แบกไม่ไหว

รสิกาพยักหน้ายืนยัน: "ก็ใช่น่ะสิ"

นีรชาไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป ทำได้เพียงสารภาพออกมา : "เอาล่ะ ฉันยอมรับก็ได้ พี่ชายของฉันบอกให้ฉันลากพี่มาที่นี่เองแหละ"

"ทำไมกัน?" รสิกากลืนน้ำลาย "ทำไมเขาถึงให้ฉันมาที่บ้านของแกล่ะ?"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" นีรชายักไหล่แล้วมองดูเวลา "พี่ชายของฉันอาจจะกลับมาแล้ว พี่รอถามเขาเองเถอะ"

เมื่อได้ยินว่าถนิตกำลังจะกลับมา รสิกาก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันที่เธอจะลุกขึ้น ไหล่ของเธอก็ถูกนีรชากดให้นั่งลง

"พี่รุ้ง จะกลัวอะไรกัน พี่ชายฉันไม่กินพี่หรอก"

รสิกานึกตำหนิในใจ : ไม่กินคนสิแปลก เขากินแล้วไม่คายกระดูกออกมาต่างหาก!

แต่ตอนนี้ รสิกายิ่งอยากรู้เหลือเกินว่า ถนิตให้เธอมาทำอะไรที่นี่?

เธอนั่งพิงโซฟาครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หูของเธอยังคงได้ยินเสียงพูดจ้อแจ้ของนีรชา เสียงอันเพราะพริ้มของเธอ ทำให้คนฟังรู้สึกเสนาะหู เมื่อรสิกาฟังแล้วเธอก็รู้สึกง่วงขึ้นมา เธอจึงผล็อยหลับบนโซฟาไปโดยปริยาย

นีรชาพูดยังไม่ทันจบดี ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะได้ยินเสียงลมหายใจจากบุคคลที่อยู่ด้านข้าง เธอหันศีรษะไปมองเห็นรสิกา จึงพบว่าอีกฝ่ายกำลังหลับอยู่บนโซฟา เธอยกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

"พี่คงจะเหนื่อยมากเลยสินะ" นีรชาส่ายหัวไปมา เธอเดินไปที่โซฟาหยิบผ้าห่มผืนบางๆมาห่มให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ

ตอนที่รสิกาหลับ คิ้วของเธอยังคงขมวด ราวกับว่าเธอยังคงกังวลกับเรื่องบางอย่างอยู่

นีรชานึกถึงการประเมินของรสิกาในเมืองซี ผู้คนต่างบอกว่าเธอเป็นนักออกแบบที่อายุน้อย อีกทั้งยังเป็นลูกศิษย์ของบรู๊คอีกด้วย ผู้คนนับไม่ถ้วนอิจฉาในโชคชะตาของเธอ แต่ไม่มีใครนึกไปถึงเบื้อหลังความพยายามของเธอที่มีมากกว่าคนอื่นหลายเท่าเลย

คนที่กำลังดื่มน้ำเท่านั้นที่รู้ว่าน้ำเย็นหรือร้อน

นีรชาหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน แม้ว่าเธอจะหยุดเรียน แต่เธอก็ทิ้งการเรียนไปไม่ได้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ถนิตก็กลับมา เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามา รสิกาก็ตื่นจากความฝัน เหงื่อของเธอผลุดขึ้น ใบหน้าซีดเผือดของเธอ

"พี่รุ้ง พี่กำลังฝันร้ายอยู่หรือเปล่า?" นีรชากำลังจะลุกขึ้นไปหา เธอหันไปเห็นหน้าที่ซีดเผือกของรสิกา เลยถามอย่างกังวล

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร......" รสิกาส่ายหัว หอบอย่างแรง เธอใช้มือที่เย็นยะเยือกปิดหน้าผากของเธอเอาไว้ และเมื่อเธอวางมันลงอีกครั้ง ฝ่ามือของเธอก็ชื้นไปด้วยเหงื่อ

"พี่แทน พี่กลับมาแล้ว!" นีรชายื่นกระดาษทิชชู่ให้กับเธอ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอเห็นถนิตกำลังเดินไปที่ห้องนั่งเล่นพลางคลายเนคไทออก

เมื่อรสิกาได้ยินชื่อนี้ เธอก็รีบลุกพรวดขึ้นจากโซฟาแล้วหันไปทางเขา

วันนี้ถนิตสวมสูทสีดำที่ทำขึ้นอย่างประณีตทำให้ร่างสูงของเขาที่สูงอยู่แล้วดูสูงตะหง่านขึ้นไปอีก เขาปลดเนคไทออกแล้วถือมันไว้ในมือของเขา มันทำให้ดูเหมือนว่าเขามีกลิ่นอายของพวกวัยทำงานที่ประสบความสำเร็จอยู่ในตัว

"คุณโอเคไหม?" ถนิตเดินเข้ามาหาเธอแล้วถาม

"ไม่...ไม่เป็นไร" รสิกาพยายามสงบสติอารมณ์ไว้ให้ดีที่สุด "เอาล่ะ ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว งั้นฉันขอกลับก่อนนะ"

พูดจบ รสิกาก็รีบก้มลงหยิบกระเป๋าที่เธอวางไว้บนโซฟา แต่ก่อนที่มือของเธอจะเอื้อมไปถึง ก็มีมือใหญ่อีกมือหนึ่งคว้ากระเป๋าของเธอแล้วหันหลังเดินไปที่ห้องนอน พร้อมกับพูด : " เข้ามากับผม"

น้ำเสียงแบบนี้ขัดไม่ได้เลยจริงๆ

รสิกาจ้องไปที่แผ่นหลังของถนิตอย่างว่างเปล่า เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังจะทำอะไร จนกระทั่งนีรชาผลักให้เธอเดินตามเขาไป

ภายในห้องนอน ทันทีที่รสิกาเดินเข้ามา เธอก็เห็นถนิตถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนมันลงบนเตียง พลางมือก็ปลดกระดุม จากนั้นเขาก็ถกแขนเสื้อขึ้นไปไว้ที่ข้อแขน มือคู่นั้นของเขาช่างงดงามราวกับภาพที่แกะสลักออกมา ซึ่งทำให้ผู้คนหลงไหลได้ง่ายๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่รสิกามองดูมือของถนิตอย่างตั้งใจ ต้องบอกว่ามือของเขานั้นสวยมาก

ดูเหมือนจะว่าสวยกว่ามือเธอเสียด้วยซ้ำ

รสิกาก้มศีรษะลงเพื่อแแอบดูนิ้วเรียวยาวของเขา