บทที่ 78 บอกเขา

ในเมื่อรสิกาไม่ต้องการบอกถนิต เธอจึงตัดสินใจจะบอกเขาเอง

รสิกานั้นชอบถนิตอย่างชัดเจน แต่ในเมื่อเธอไม่ยอมเปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อถนิตเสียที ดังนั้นเธอก็จะช่วยพวกเขาเอง

จิตวิญญาณความเป็นแม่สื่อของติรณาได้ปลุกเธอขึ้นมาแล้ว

อันที่จริงมันไม่ใช่การเป็นแม่สื่อจับคู่อะไรทำนองนั้นหรอก

เธอแค่ไม่อยากเห็นเพื่อนของเธอผอมแห้งไร้ชีวิตชีวาแบบนี้เพราะผู้ชายคนเดียว อีกอย่างก่อนหน้านี้ถนิตก็ยังเข้ามาจีบรสิกาอยู่เลย แต่ตอนนี้มีเรื่องเกิดขึ้นกับรสิกา ถ้าเขาไม่โผล่หัวมารับรู้มันก็คงจะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว!

ติรณารู้สึกโชคดีที่เธอมีหมายเลขโทรศัพท์ของถนิตอยู่ในเครื่อง ส่วนเธอได้มันมาได้อย่างไรนั้น......ก็คงต้องย้อนไปตอนที่รสิกาและชญตว์หย่ากัน รสิกาถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล ถนิตเคยใช้โทรศัพท์มือถือของเขาโทรหาเธอ ดังนั้นติรณาจึงบันทึกเบอร์เขาไว้โดยคิดว่าจะใช้ในสักวันหนึ่ง แต่เธอก็ไม่คิดว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้

ติรณาเดินเข้าไปโทรศัพท์ที่ห้องประชุม ซึ่งเธอสามารถมองเห็นผู้คนจากประตูได้อย่างชัดเจน ดังนั้นเธอจึงไม่กังวลว่ารสิกาจะได้ยิน

ติรณาโทรไปสองสามครั้งแล้ววางสาย

เธออ้าปากค้างด้วยความตะลึง : "อะไรกันเนี่ย ไม่คิดเลยว่าจะไม่รับสายฉัน?"

เธอโทรไปอีกครั้งอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม สายของเธอถูกวาง!

ติรณาสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับเสียงแผดร้องในใจ เธอยับยั้งความโกรธของเธอแล้วส่งข้อความไปหาเขา

[คุณถนิต ถ้าคุณไม่รับโทรศัพท์ฉันอีก งั้นคุณก็ไม่ต้องรับรู้อะไรเกี่ยวกับรสิกาไปตลอดชีวิต! ]

ไม่นานหลังจากที่ส่งข้อความข่มขู่เช่นนี้ โทรศัพท์มือถือของติรณาก็ดังขึ้น เมื่อเธอเห็นชื่อถนิตปรากฏขึ้น เธอหุนหันพลันแล่นที่จะวางสาย แต่มันก็เป็นเพียงความใจร้อนเท่านั้น ตอนนี้เธอยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่ กระนั้นเธอก็ยังต้องรับสาย

"สวัสดีคุณ คุณถนิต " ติรณากล่าว

เสียงอันเยือกเย็นของถนิตดังผ่านไมโครโฟนโทรศัพท์ : "เกิดอะไรขึ้นกับรสิกา?"

ติรณามองออกไปด้านนอกแล้วพูดว่า "เรื่องมันค่อนข้างซับซ้อน เพราะงั้นฉันจะพูดสั้นๆ สตูดิโอของเธอถูกคนเข้ามาพังเมื่อคืน ตอนนี้ตำรวจยังคงสืบสวนและรวบรวมหลักฐานในสตูดิโอ ตรวจสอบจากกล้องแล้วมีคนเข้ามาทุบสตูดิโอเมื่อคืนจริง แต่รุ้งไม่มีกล้องในห้องสตูดิโอ ก็เลยไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งพวกเขามา"

ถนิตนั่งฟังเงียบๆ เขานิ่งเงียบอยู่นาน ดูเหมือนว่าเสียงถอนหายใจของเขาจะหนักขึ้นเล็กน้อย

แม้ว่าจะคุยผ่านทางโทรศัพท์มือถือ ติรณาก็รับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมจากไมโครโฟนโทรศัพท์ : "มีคนที่น่าสงสัยไหม"

"คนที่น่าสงสัยน่ะเหรอ......" ติรณาไม่แน่ใจนัก "ฉันไม่แน่ใจ แต่ฉันสามารถไปถามรุ้งให้ได้ อย่าเพิ่งวางสายนะ ฉันจะเอาโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า คุณฟังได้เลย รุ้งไม่ให้ฉันบอกเรื่องนี้กับคุณ"

ดูเหมือนถนิตจะหลุดหัวเราะเบาๆ นี่อาจจะเป็นสิ่งที่รสิกาทำจริงๆก็ได้

ติรณาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เธอทำเพียงแค่ใส่โทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อของเธอ แล้วเดินออกไปหารสิกา

รสิกายังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"รุ้ง"

"หือ?" รสิกาหันกลับและมองเธออย่างสงสัย "มีอะไรรึเปล่า?"

"นอกจากชรริน แล้ว ตอนนี้แกสงสัยใครอีกไหม?"

"ทำไมจู่ๆถึงถามแบบนี้กันล่ะเนี่ย?"

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พูดมาเถอะ"

"นันท์นรีกับสาวิตรี" รสิกากล่าว

"สาวิตรี?" ติรณาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "แกไม่ได้พูดผิดใช่ไหม? แกกับสาวิตรีไปมีความแค้นกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

"เธอกับนันท์นรีเป็นเพื่อนกันนี่นา" รสิกาพูดอย่างช่วยไม่ได้ "ก่อนหน้านี้สาวิตรีใช้เรื่องงานมาขู่ฉันอยู่เลย"