บทที่ 77 เรื่องยาก

วีดีโอที่ถูกบันทึกในโทรศัพท์ของ จรณินทร์ฉายให้เห็นภาพของคนสามคน ในมือของแต่ละคนถืออุปกรณ์อะไรสักอย่าง และดูเหมือนว่าในมือบุคคลสุดท้ายจะถือถังสีน้ำมันถังหนึ่งเอาไว้

บุคคลทั้งสามสวมหมวกและหน้ากาก ทำให้มองไม่เห็นว่าพวกเขาหน้าตาเป็นอย่างไร แม้ว่าในโถงทางเดินจะมีแสงสว่างเพียงพอก็ตาม แต่ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้เตรียมการณ์มาอย่างดี

รสิกาและคนอื่นๆ มองเห็นได้เฉพาะภาพวิดีโอในโถงทางเดิน เพราะหลังจากเข้าไปในสตูดิโอแล้วไม่มีกล้องวงจรปิด และเธอไม่ใช่คนที่ชอบติดกล้องวงจรปิดในสตูดิโอ

และนี่ถือว่าเป็นเรื่องยาก

รสิกาส่งวิดีโอให้หัวหน้าตำรวจดูไปก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อหัวหน้าตำรวจดูจบก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้น : "ทางเราจะสืบสวนเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด"

แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะมีความตงิดใจมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นตำรวจยังคิดว่ารสิกาเป็นชู้ที่ถูกแก้แค้นซะอีก แต่ในเมื่อพวกเขารับทำคดีนี้แล้ว จึงจำเป็นต้องสืบสวนหาความจริงให้ได้ และสตูดิโอของรสิกาก็ได้รับความเสียหายมากมายเช่นกัน

เช่น พวกแบบร่าง คอมพิวเตอร์ในสตูดิโอ

"รบกวนด้วยนะคะคุณตำรวจ" รสารับโทรศัพท์และขอบคุณอย่างสุภาพ

หัวหน้าตำรวจหันหลังไปช่วยลูกน้องเพื่อเริ่มการสืบสวน นอกจากนี้เขายังโทรหาเพื่อนร่วมงานในแผนกนิติเวชให้ช่วยตรวจสอบเรื่องนี้ให้ด้วย

ขณะที่พวกเขากำลังสืบสวน รสิกายืนมองซากระเกะระกะภายในโถงทางเดิน คิ้วของเธอขมวดแทบจะเป็นตัวอักษรตัวนึงได้

"พี่รุ้ง...พี่ว่าเรื่องนี้จะคลี่คลายได้เมื่อไหร่?" จรณินทร์ยืนข้างเธอด้วยสีหน้าเศร้าๆ "ฉันรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกเลยแฮะ ที่สตูดิโอถูกพังข้าวของแบบนี้"

เพราะถึงอย่างไรก็ทำงานในบรรยากาศแบบนี้มานาน บัดนี้พอสตูดิโอถูกทุบทำลายจนแทบจำไม่ได้ ยิ่งเห็นเธอยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสตูดิโอแห่งนี้ รสิกาสร้างมันมาเองกับมือ

"ของเก่าไม่หาย ของใหม่ก็ไม่มา" รสิกาพูดออกมาเบาๆ "อ่า ก็ใช้โอกาสนี้รีโนเวทใหม่ซะเลยเป็นไง"

"แต่ก็น่าจะใช้เวลาในการสืบสวนนานหน่อยน่ะสิ แล้วก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ทุกคนเวิร์คฟรอมโฮมไปตลอด"จรณินทร์กล่าว

การทำงานจากที่บ้านอาจสะดวกสบายกว่าการทำงานในสำนักงานก็จริง แต่ก็ไม่ได้สะดวกเสมอไป อีกทั้งบรรยากาศก็ไม่ได้เอื้อต่อการทำงานอีกด้วย

รสิกาขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "มาเช่าสตูดิโอกันเถอะ ให้ทุกคนจัดการในส่วนตรงนี้ไปก่อน ถ้าที่นี่เริ่มใช้ได้เมื่อไหร่ ฉันจะให้บริษัทตกแต่งมารีโนเวทใหม่"

"โอเค"จรณินทร์พยักหน้า "งั้นเดี๋ยวฉันขอไปดูก่อนนะ"

"ถ้าเห็นว่ามันสมควรยังไงก็ตัดสินใจได้เลยนะ ไม่จำเป็นต้องทำตามที่ฉันบอกก็ได้" รสิกาบอก

เธอคงจะยุ่งมากในช่วงนี้ โชคดีที่จรณินทร์สามารถจัดการสิ่งต่างๆได้ ดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยกังวลสักเท่าไร

"ได้ค่ะ"จรณินทร์ตอบ

หลังจากที่จรณินทร์ออกไป รสิกาก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาและโทรหาชรริน

ทันทีที่ชรรินรับสาย เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูพอใจ : "ว่าไงจ๊ะ คนยุ่งแห่งปี นึกยังไงถึงโทรมาหาฉันกันล่ะเนี่ย?"

"เรื่องนั้นเธอเป็นคนทำใช่ไหม?" รสิกาสูดหายใจเข้าแล้วพูดเบา ๆ

"เรื่องอะไรเหรอที่ว่าน่ะ?" ชรรินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเหมือนกับกำลังยกยิ้ม "รสิกา เธอไม่มีหลักฐาน เพราะงั้นอย่ามายัดเยียดคสามผิดให้คนอื่นสิ "

รสิการู้จักชรรินเป็นอย่างดี ทั้งสองแข่งขันกันมาหลายปีแล้ว เธอก็รู้ดีว่าชรรินกำลังคิดอะไรอยู่

แม้ว่าชรรินจะไม่ได้ลงมือเองโดยตรงในเรื่องนี้ แต่ยังไงเธอก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

รสิกา : "ฉันจะหาหลักฐาน เพื่อที่จะกดเธอลงไปนอนดิ้นตายที่พื้นจนลุกขึ้นมาไม่ได้อีกเลยคอยดู"

"แล้วฉันจะรอดูนะ"ชรรินพูดเพียงเท่านั้นแล้วหัวเราะเยาะ