บทที่ 90 เขาป่วย

ช่วงนี้สตูดิโอไม่มีออเดอร์ ทางด้านตกแต่งก็มีจรณินทร์คอยเฝ้าดูทุกอย่าง เธอพูดได้ว่าไม่มีงานเลย

ตอนเธอมาถึงห้องทำงานติรณา เธอกำลังคุยกับลูกค้าในห้องประชุม

เมื่อก่อนรสิกามาที่ห้องทำงานเธอบ่อยๆ ดังนั้นตอนนี้ก็ถือได้ว่าชำนาญทาง เธอหยิบหนังสือจากชั้นหนังสือมาอ่าน

ที่จริงแล้วเธอเคยอยากบอกถนิตเรื่องสตูดิโอตัวเอง แต่ก็นึกถึงสิ่งที่ท่านเฉลิมสิทธิ์เคยพูดกับเธอ

เธอคบกับถนิตอาจจะไม่ต้องการเงินของเขาจริงๆ แต่ความช่วยเหลือที่เขาเสนอให้เธอกลับไม่ปฏิเสธเลยสักนิด

นี่มันต่างอะไรกับคนที่ขอเงินล่ะ?

และบัตรธนาคารใบนั้นที่ถนิตเคยให้เธอมาเธอก็ต้องรีบคืนโดยเร็วที่สุด ถึงแม้เธอไม่ได้แตะต้องเงินแม้แต่นิดเดียว แต่ตอนนี้ถือมันไว้ในมือแล้วมักรู้สึกมือจะพอง

ขณะที่รสิกาถือหนังสือกำลังคิดเรื่องราวต่างๆ เหม่อลอยอยู่ ทางด้านติรณาในที่สุดก็แก้ไขปัญหาเรียบร้อยกลับมาที่ห้องทำงาน

"รุ้ง" พอเธอเดินเข้ามาก็เห็นรสิกากำลังคิดอะไรบางอย่างด้วยความหมกมุ่น ไม่รู้สึกตัวเลยว่าเธอเข้ามาแล้ว

"อ่า......เธอกลับมาแล้วสินะ" ได้ยินเสียงติรณารสิกาถึงได้สติกลับมา เธอรีบวางหนังสือลง "ช่วงนี้ยุ่งมากไหม?"

ตามหลักการแล้วคดีฟ้องหย่าคงมีไม่มาก แต่ติรณามักรับคดีอยู่เสมอ

"ก็โอเค" ติรณานั่งบนเก้าอี้ แล้วนวดคิ้ว "นี่เพิ่งสอบเข้ามหาลัยเสร็จไม่ใช่เหรอ คู่รักจำนวนมากชอบเลือกหย่าเวลานี้"

"ดื่มน้ำหน่อย" รสิการินน้ำให้เธอ แล้วส่งไปข้างๆ มือเธอ "เธอยุ่งขนาดนี้ ตอนบ่ายคงไม่ต้องดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันแล้วล่ะ"

ติรณาได้ยินคำนี้ ก็ชะงักที่กำลังดื่มน้ำอยู่ แล้วถามขึ้น "ชญตว์พูดอะไรกับเธอ?"

รสิกาจะดื่มเหล้าเวลาหงุดหงิดเท่านั้น แต่ในช่วงนี้แม้แต่ติรณาก็รู้สึกได้ว่าหล่อนดื่มเหล้าน้อยมาก ทำไมวันนี้อยู่ดีๆ อยากดื่มอีกแล้วล่ะ?

"เขาบอกอยากคืนดีกับฉัน" รสิกาหัวเราะเยาะ "เขาคิดว่าฉันเป็นไอ้โง่ หรือคิดว่าตัวเองเป็นไอ้โง่กันแน่นะ"

"คิดว่าตัวเองเป็นไอ้โง่มากกว่า" ติรณาวิเคราะห์ด้วยสีหน้าจริงจัง "ฉันว่าไอ้ชญตว์นี่มันเลวจริงๆ คบกับพิมพ์พิศามานานแค่ไหนแล้ว กลับมาพูดแบบนี้กับเธอเนี่ยนะ"

"พิมพ์พิศามีนิสัยลูกคุณหนู เขาปรนนิบัติได้ถึงจะแปลก" รสิกาพูดขึ้น "เมื่อก่อนฉันที่เป็นเจ้านายเธอยังกล้าชักสีหน้าใส่ฉันเลย นับประสาอะไรกับชญตว์"

นอกจากนี้ ตอนนี้ชญตว์มีชะตากรรมที่น่าอึดอัดใจ พิมพ์พิศารู้ว่าชญตว์นอกใจเลยคบกับเธอ ดังนั้นหลังจากพวกเขาสองคนแต่งงานกัน พิมพ์พิศาก็ต้องป้องกันพวกเมียน้อยเหมือนป้องกันขโมย กลัวว่าชญตว์จะถูกใครขโมยไป

"คู่รักเป็นโรคประสาทอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย พวกเขาคบกันได้ก็ถือเป็นการทำลายประเทศชาติแล้ว"

ติรณาพูดขึ้น "ตอนนี้เธอกับคุณถนิตยังโอเคอยู่ไหม?"

"โอเคมากเลยล่ะ" รสิกาตอบแบบใจสู้แต่แรงไม่สู้

ติรณาเลิกคิ้ว "ต่อหน้าฉันเธอไม่ต้องแกล้งทำก็ได้นะ"

รสิกาอ้าปากอยากบอกเธอเรื่องท่านเฉลิมสิทธิ์ แต่นึกถึงเรื่องสตูดิโอเมื่อคราวก่อน ถ้าติรณารู้เข้า จะต้องบอกถนิตทันทีแน่ๆ งั้นเธอจะพยายามปกปิดมันแล้วกัน

"ไม่ต้องถามแล้ว แค่ช่วงนี้เหนื่อยนิดหน่อย อย่างอื่นสบายดีมาก"

หลังจากโกหกเพื่อเบี่ยงเบนสักพัก รสิกาก็เดินไปนอนที่โซฟา "ฉันขอหลับแป๊บนะ เดี๋ยวเธอเลิกงานปลุกฉันด้วย"

"นอนไปเถอะ" ติรณาพยักหน้า

สิ่งที่รสิกาไม่พูด เธอก็ไม่มีทางเค้นถามออกมาได้

ตอนเย็นติรณาไปดื่มเป็นเพื่อนเธอไม่กี่แก้ว ตอนแรกอยากดื่มนิดหน่อยเพื่อความสนุก แต่ถนิตโทรมา

"ทำไมยังไม่กลับบ้าน?" ถนิตคิดว่ากลับมาดึกมากแล้ว ไม่คิดเลยว่าพอกลับมารสิกาจะไม่อยู่บ้าน

"อยู่ข้างนอกกับติรณาน่ะ" ได้ยินเสียงถนิต รสิกาก็รู้สึกน้อยใจแบบไม่มีสาเหตุ มันคือความรู้สึกที่น้อยใจแล้วจู่ๆ มาเจอคนที่ตัวเองไว้ใจ ในใจยับยั้งความขมขื่นไม่อยู่