บทที่ 89 ชญตว์อยากคืนดี

"ยังไม่ต้องสนใจ" หลังจากรสิกาเอามือกดหน้าผาก ก็ถอนหายใจ "เตรียมนิทรรศการฤดูร้อนให้พร้อมกันเถอะ"

ก่อนหน้านี้บรู๊คเคยเชิญเธอเข้าร่วมนิทรรศการมาแล้ว บางทีนิทรรศการอาจจะเป็นโอกาสให้ฟื้นตัว

บางทีท่านเฉลิมสิทธิ์อาจจะมีอำนาจ แต่เธอเชื่อว่าบรู๊คจะยืนอยู่ข้างเธอ

"งั้นก็ได้" จรณินทร์ทำได้แค่พูดแบบนั้น

ไม่ใช่แค่รสิกา แม้แต่จรณินทร์เองก็รู้สึกเรื่องนี้มันแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าหลังรสิกาหย่ากับชญตว์ ปัญหาของสตูดิโอก็โหมซัดเข้ามา เรื่องคราวก่อนยังแก้ไม่เสร็จ เรื่องคราวนี้ก็มาอีกแล้ว

หลังจากจรณินทร์ออกไป รสิกาก็นั่งโต๊ะทำงานอยากวาดภาพออกแบบ วาดเท่าไรก็ไม่พอใจ ฉีกมันทิ้งทั้งหมดแล้วทำใหม่

ขณะที่ในใจรสิกาหงุดหงิดไม่สบายใจ โทรศัพท์เธอก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา

เธอรับสาย "ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"

"ไม่ทราบว่าใช่คุณรสิกาไหมคะ?" ปลายสายนั้นมีเสียงหญิงสาวแปลกหน้าดังขึ้น "คืองี้ค่ะ ฉันอยากนัดเวลาคุณมาคุยเรื่องสั่งตัดชุดราตรี......"

สายนี้เหมือนดวงดาวช่วยชีวิตสำหรับรสิกา เธอกำลังกังวลที่ไม่มีออเดอร์พอดี ลูกค้ารายนี้ก็มาหา

รสิกาเห็นด้วยอย่างแน่นอน จากนั้นก็นัดเวลาและสถานที่กับเธอ เมื่อวางโทรศัพท์ลงอีกครั้ง เธอก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย

แต่พอวันรุ่งขึ้นมาถึงสถานที่ เธอกลับเห็นชญตว์นั่งตำแหน่งที่จองไว้ แวบแรกที่เธอเห็นนึกว่าตัวเองมองผิด จนกระทั่งชญตว์ยืนขึ้นมาจากที่นั่งเธอถึงได้กัดฟันแล้วเดินไป

"นายมาทำอะไรที่นี่?" สีหน้ารสิกาไม่ดีเลย

ชญตว์พูดขึ้น "นั่งก่อนเถอะ รอบๆ มีคนเยอะนะ"

รสิกามองคนรอบๆ สุดท้ายก็นั่งลงด้วยใบหน้าเย็นชา

"ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?" รสิกาถามอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าฉันจำไม่ผิด คนที่มอบหมายงานฉันเป็นลูกค้าผู้หญิง"

"ใช่ เป็นลูกค้าผู้หญิงถูกต้องแล้ว ฉันรู้ดี ถ้าเธอรู้ว่าเป็นฉัน วันนี้เธอต้องไม่มาแน่" ชญตว์พูดขึ้น "รุ้ง ระหว่างเราต้องกลายเป็นแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"ไม่งั้นล่ะ?" รสิกาแค่นหัวเราะ "ชญตว์ ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณขี้ลืมมากเลยนะ บังเอิญจริงๆ ฉันดันเป็นคนจำฝังใจด้วยสิ ทุกอย่างที่นายกับพิมพ์พิศาทำลงไปฉันยังไม่ลืม"

"เรื่องในอดีตฉันขอโทษเธอด้วยนะ......"

"นายกับพิมพ์พิศาทั้งตีฉันทั้งวางยาฉัน ขอโทษฉันประโยคเดียวก็อยากได้การให้อภัยจากฉันแล้วเหรอ?" รสิกาเปล่งเสียงเยาะเย้ย "ชญตว์ ไม่เจอนายตั้งนานเหมือนนายจะไร้เดียงสาขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ"

"รสิกา" ชญตว์สีหน้าย่ำแย่มาก "ฉันขอโทษไปแล้ว ฉันก็อยากชดเชยให้เธอ เธอจะให้ทำยังไงอีก?"

"ถ้าฉันตีนายเกือบตายแล้ววางยานายด้วย นายจะให้อภัยฉันไหม?" รสิกาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว อย่าคิดเกี่ยวกับปัญหาอย่างไร้เดียงสานักเลย"

"ฉันแต่งงานกับพิมพ์พิศาแล้ว" ชญตว์เหมือนไม่ได้ยินคำพูดของรสิกา พูดขึ้นเอง