บทที่ 88 ชนรถเขา

แน่นอนว่า ทุกอย่างที่ท่านเฉลิมสิทธิ์คิดในใจจะไม่พูดออกไปต่อหน้ารสิกา เธอก็เดาได้เช่นกัน

หลังจากนั่งรถตัวเอง รสิกาก็ไม่สตาร์ทรถโดยทันที เธอนั่งเบาะคนขับกำลังนึกถึงสิ่งที่ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดเมื่อครู่นี้

ถึงแม้เมื่อครู่นี้เธอไม่ได้แสดงออกถึงความหวาดกลัวต่อหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์ แต่จริงๆ แล้วขาเธอกำลังสั่น

โดยเฉพาะหลังจากเห็นสีหน้าของท่านเฉลิมสิทธิ์......

เมื่อรสิกานึกถึงสถานการณ์เมื่อครู่นี้ก็รู้สึกมือกำลังสั่นอย่างรุนแรง เธอเปิดฝาขวดน้ำแร่ ดื่มรวดเดียวหลายอึกถึงจะสงบสติอารมณ์ที่วุ่นวายของตัวเอง

เมื่อเธอเตรียมขับออกไป เห็นสถานที่ตรงหน้าไม่ไกล ท่านเฉลิมสิทธิ์กับตฤณเดินออกมาอย่างช้าๆ ขณะที่ท่านเฉลิมสิทธิ์กำลังขึ้นไปนั่งบนรถ การกระทำเขาก็หยุดกะทันหัน แล้วมองมาทางรสิกา

รสิกาอยากก้มศีรษะอัตโนมัติ แต่ถูกท่านเฉลิมสิทธิ์มองเข้าอย่างจังพอดี ทำให้เธอไม่มีโอกาสจะหลบ

โชคดีที่ท่านเฉลิมสิทธิ์แค่มองเธอ จากนั้นก็ละสายตากลับไป ขึ้นรถทันที รถตรงหน้าก็สตาร์ทและขับออกไปอย่างรวดเร็ว

รสิกาถึงได้ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ท่านเฉลิมสิทธิ์คนนี้มีชื่อเสียงสมคำร่ำลือจริงๆ แค่มองเธออย่างเดียวเธอก็รู้สึกหัวใจตัวเองเต้นระรัว

รสิการีบสตาร์ทรถจะออกไปจากที่นี่ แต่ใส่เกียร์ถอยหลังโดยไม่ได้ระวัง ทำให้รถเคลื่อนตัวไปด้านหลัง จากนั้นก็เกิดเสียงชนดังลั่น พอได้ยินเสียงนี้ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมองรสิกา

เย่แล้ว

......

ตอนชัยเดชคุยธุระกับแขกเสร็จเดินออกมา ก็เห็นรถตัวเองชนท้ายรถ พูดให้ถูกคือรถเขาโดนชนมากกว่า กันชนของรถคันหน้าเปลี่ยนรูป และหัวรถของเขาโดนชนจนน่าเวทนา

เจ้าของที่ชนรถเขาเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน ฟังเสียงแล้วรู้สึกคุ้นหู แม้แต่แผ่นหลังก็รู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ชัยเดชเดินไปข้างหน้า แตะไหล่ของเธอ "คุณผู้หญิงครับ"

รสิกาได้ยินเสียง ก็หันศีรษะกลับไปเห็นชัยเดช เธอก็พูดกับคนปลายสายว่า "เจ้าของรถมาแล้วค่ะ ฉันวางก่อนนะคะ"

รสิกาเป็นโรคจำหน้าคนไม่ได้ สำหรับคนที่เจอกันครั้งสองครั้งโดยปกติเธอจะจำหน้าตาไม่ได้ ในขณะนี้เมื่อเห็นชัยเดช ในใจเธอก็แค่เป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอมาก่อน "สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือเจ้าของรถคันนี้ใช่ไหมคะ?"

ชัยเดชไม่สนใจคำพูดเธอ แต่กลับถามอย่างประหลาดใจ "คุณจำผมไม่ได้เหรอ?"

รสิกาตกตะลึง "ฉันควรจำคุณได้เหรอ?"

ชัยเดชยิ้มอย่างหมดหนทาง "ดูเหมือนคุณรสิกาจะเป็นคนขี้หลงขี้ลืมจริงๆ ด้วย"

"ไม่ทราบว่าคุณคือ?" รสิกาแค่รู้สึกว่าเขาหน้าตาคุ้นๆ แต่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเขาคือใคร

"ชัยเดช" เขาพูดพลางควักนามบัตรในกระเป๋าออกมา แล้วยื่นให้รสิกา "นี่นามบัตรผม"

หลังจากได้ยินชื่อชัยเดช รสิกาก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาด

บังเอิญขนาดนี้เชียวเหรอ? ไม่คิดว่าเธอจะบังเอิญชนรถชัยเดชจริงๆ?

"คือ......ขอโทษนะคะ ตอนสตาร์ทรถไม่ได้ระวังไปชนรถคุณเข้า เรามาคุยกันเถอะ" รสิการับนามบัตรมาอย่างกระอักกระอ่วน ถือไว้ในมือ "เมื่อกี้ฉันถามเพื่อน ในกรณีแบบนี้ต้องเสียเงินซ่อมไม่น้อย ไม่งั้นคุณเอาไปซ่อมก่อน ราคาเท่าไรคุณโทรมาหาฉัน แล้วฉันจะโอนให้คุณ"

ชัยเดชพูดขึ้น "ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมจะโทรติดต่อคนของบริษัทประกัน ซ่อมเสร็จจะไม่ค่อยแพง"