บทที่ 87 เธอจะเสียใจทีหลัง

เหมือนที่เธอเข้าใจสิ่งที่อารณีย์เคยทำกับเธอ

ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็แค่ทำไปเพราะหวังดีกับถนิต นี่มันไม่ผิดอะไร

"คุณก็ไม่ต้องคิดมาก" ถนิตจับมือเธอเอาไว้ สายตาอ่อนโยน "ฉันจะไม่ทิ้งคุณไปเด็ดขาด"

ในเมื่อเลือกแล้วเขาก็จะไม่ปล่อยมือ ไม่ว่าจะมีคนคัดค้านแค่ไหน นี่เขาเชื่อมั่นไปแล้ว

"ฉันรู้" รสิกายิ้มขึ้นมา "จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อ่อนแออย่างที่พวกคุณเห็น คุณก็ไม่ต้องเป็นห่วงฉันมากนะ"

คงเพราะคบกับถนิตมานานแล้ว เธอเกือบลืมไปเลยว่าจริงๆ แล้วเธอเคยเป็นคนที่อยู่คนเดียวได้

รสิกาคิดว่าหลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ตัวเองจะสงบได้สักพัก แต่เธอคิดผิดแล้ว

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ขณะที่เธอยุ่งเรื่องเจรจากับคนของบริษัทตกแต่งว่าจะตกแต่งสตูดิโอยังไง เธอก็ได้รับสายหนึ่ง

"คุณรสิกา สวัสดีครับ ผมชื่อตฤณ คือพ่อบ้านตระกูลวัชรเดชานนท์ คุณท่านของเราต้องการพบคุณ"

ได้ยินประโยคนี้ รสิกาก็งุนงงทันที แต่ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว "ท่านเฉลิมสิทธิ์เหรอคะ?"

"ใช่ครับ" ตฤณพูดขึ้น

"ฉันรู้แล้วค่ะ......" เขามาไม่ดี รสิการู้ดีอยู่แล้ว แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองปฏิเสธไม่ได้เลย เพราะท่านเฉลิมสิทธิ์มีหลากหลายวิธีที่จะพบเธอ แต่เขาเลือกวิธีที่สุภาพที่สุด

หลังจากถามเรื่องสถานที่ รสิกาก็ขับรถไป

มันคือร้านกาแฟร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างไกลมากนัก เมื่อเธอไปถึงท่านเฉลิมสิทธิ์ก็มาถึงแล้ว ในร้านนอกจากเขาก็ไม่มีลูกค้าคนอื่นๆ รสิกาเห็นคนในร้านกาแฟกำลังสั่นระริกไม่กล้าพูด สายตาก็ไม่กล้าแม้แต่เหล่มอง

ท่านเฉลิมสิทธิ์น่ากลัวเหมือนกับถนิตน่ากลัวกว่าถนิตด้วยซ้ำ

หลังจากรสิกาหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็เดินไปหาเขา

"คุณท่าน สวัสดีค่ะ" หลังจากเดินมาหน้าโต๊ะ รสิกาก็โค้งตัวอย่างเคารพ

"ทำไมวันนี้ไม่เรียกปู่แล้ว?" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้มจางๆ ขณะมองเธอ

รสิกาเงยศีรษะขึ้นมา กล่าวอย่างไม่เย่อหยิ่งและไม่ถ่อมตัว "ถ้าท่านยังไม่ยอมรับฉัน ฉันก็จะไม่เรียกท่านว่าปู่ค่ะ"

ท่านเฉลิมสิทธิ์ทำเสียงฮึดฮัดเบาๆ "กะล่อนดีนะ"

รสิกาแค่ทำเป็นไม่เห็นสีหน้าเยาะเย้ยของเขา นั่งฝั่งตรงข้ามเขาทันที นั่งตัวตรงมาก "ไม่ทราบว่าคุณท่านเรียกฉันมา มีธุระอะไรคะ?"

"เธอน่าจะรู้จุดประสงค์ของฉัน" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดเรียบๆ "ออกไปจากชีวิตถนิตซะ ไม่ว่าเธอต้องการเงินเท่าไร ฉันจะพยายามให้เธอมากที่สุด"

นี่คือแผนการทั่วไปของคนรวย ถ้าไม่ถูกใจก็ให้เงินแล้วสั่งให้ออกไปจากชีวิต

แต่รสิกากลับพูดขึ้นว่า "คุณท่านคะ ที่ฉันคบกับถนิตไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน"

เธออาจจะไม่ได้รวยเท่าตระกูลวัชรเดชานนท์ แต่เงินของตัวเองก็มีมากพอให้ตัวเองได้ใช้แล้ว เธอไม่ต้องการเงินของถนิตเลย

"หยุดทำตัวสูงส่งได้แล้ว" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้มเยาะ "ตั้งแต่เธอคบกับถนิต เขาก็จัดการเรื่องเละเทะของเธอเยอะมากเลยไม่ใช่เหรอ? เรื่องหย่าของเธอ เรื่องสตูดิโอของเธอ แล้วก็เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อนนั้น ถ้าเธอไม่ต้องการเงินเขา ได้ใช้ประโยชน์จากตัวตนของเขาก็เป็นทางลัดสำหรับเธอไม่ใช่หรือไง"

"ที่เขาช่วยฉันเรื่องพวกนี้ฉันไม่แก้ตัวค่ะ เพราะฉันแก้ปัญหาได้อย่างราบรื่นจริงๆ จากการช่วยเหลือของเขา" น้ำเสียงรสิกาไม่เปลี่ยนแปลง พูดขึ้นอย่างเรียบๆ "แต่ท่านก็รู้ ถึงจะไม่มีการช่วยเหลือจากถนิต ฉันก็แก้ปัญหาทุกอย่างได้เหมือนกัน แค่เป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น"