บทที่ 86 แกอย่าบังคับฉัน

ประโยคนี้ของท่านเฉลิมสิทธิ์เท่ากับการตบหน้ารสิกาอย่างโหดเหี้ยม ทำให้ใบหน้าเธอแผดเผา แม้แต่มือที่ถูกถนิตจับไว้อยู่ก็กระชับแน่น

"ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกปู่นานแล้ว ว่าผมมีคนที่ตัวเองชอบ" ถนิตจับมือรสิกาแน่น ราวกับประกาศต่อสาธารณชน "เธอคือคนที่ผมชอบ"

"ไอ้บ้านี่!" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยืนขึ้นจากโซฟาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ "แกมีสถานะอะไร! เลือกคนที่จะแต่งงานด้วยตามใจชอบแบบนี้ได้หรือไง!"

ถนิตไม่ได้ตอบท่านเฉลิมสิทธิ์โดยทันที แต่เรียกนีรชา "กลับไปกับเธอ" ในขณะเดียวกันก็ปล่อยมือรสิกา

ในสถานการณ์แบบนี้ จะให้รสิกาอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ใช่ทางเลือกที่ดี

"ได้!" นีรชาก็อยากออกไปจากที่นี่พอดีเลย เธอรีบยืนขึ้นมา จากนั้นก็ดึงรสิกาออกมา

ห้องรับแขกเหลือเพียงพวกเขาผู้ใหญ่และหลานสามคน

"แกต้องเลิกกับเธอ!" หลังจากรสิกาเดินไปแล้ว คำพูดท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ไม่ต้องแอบซ่อนอีกต่อไป ออกคำสั่งทันที "ถ้าแกแต่งงานกับผู้หญิงที่เคยหย่า ตระกูลวัชรเดชานนท์เราจะขายขี้หน้า!"

"เป็นไปไม่ได้" ถนิตพูดเรียบๆ "ผมจะไม่เลิกกับเธอ"

ท่าทีไม่แยแสของเขาทำให้ท่านเฉลิมสิทธิ์โกรธจนหน้าแดงก่ำไปหมด "แกกล้าก็ลองพูดกับฉันอีกทีสิ!"

"พูดอีกครั้งผมก็ยืนยันคำเดิม" ถนิตมีสีหน้ามืดมน "นอกจากเธอ ผมก็ไม่ต้องการใคร"

"แกอยากทำให้ฉันโกรธตายใช่ไหม!" ท่านเฉลิมสิทธิ์โกรธจนยกไม้เท้าในมือขึ้นมาชี้ถนิต แม้แต่เสียงพูดก็กำลังสั่นเทา "ฉันทำผิดตรงไหน? ฮะ? พยายามไปประสานงานเรื่องสมรสกับตระกูลสิทธิอัศวกุลแทบตายเพื่อแก แกมันเยี่ยมจริงๆ วันหมั้นกลับทิ้งเธอแล้วหนีไป! นี่แกกำลังตบหน้าฉันอย่างแรงแกรู้ตัวไหม!"

"ผมเคยบอกนานแล้วว่าจะไม่แต่งงานกับนันท์นรี ปู่ทำโดยพลการเอง"

"งั้นแกจะบอกว่ากรรมตามสนองฉันเหรอ?" ท่านเฉลิมสิทธิ์ดวงตาเบิกกว้าง "ถนิต ฉันถอนตำแหน่งแกที่อยู่วัชรเดชานนท์กรุ๊ปตอนนี้ได้ทุกเมื่อนะ แกอย่าบังคับฉัน!"

ถนิตทำหน้าตกใจ สายตาเย็นชาขึ้นมาทันที "คนที่บีบบังคับก็คือปู่ ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ผมในตอนนั้น หรือผมในตอนนี้"

พูดถึงลูกชายลูกสะใภ้ที่เสียชีวิตไปแล้ว ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็อึ้งไป สีหน้าบนใบหน้าก็แข็งทื่อทันใด

ลูกชายคนโตของเขา......ลูกชายที่เสียชีวิตไปหลายปี เดิมทีคือผู้สืบทอดที่เขาภูมิใจที่สุด แต่เขากลับประสบอุบัติเหตุรถยนต์อย่างลึกลับ ปล่อยให้พวกเขาจากไปแบบนั้น......

นี่คือความเจ็บปวดในใจเขาเสมอ

จิระศักดิ์เห็นสีหน้าบนใบหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์ ก็แอบกัดฟัน แต่ก็ยังเดินไปข้างกายคุณท่านเพื่อประคองร่างเขาที่สั่นระริก "พ่อ พ่อใจเย็นๆ นะครับ ระวังเรื่องสุขภาพด้วย"

ถนิตเอ่ยถึงพ่อแม่โดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้เห็นสีหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์เสียใจแบบนั้น เขาก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ทำหน้าโกรธเกรี้ยวเดินออกไปโดยมีจิระศักดิ์คอยพยุง

......

"พี่รุ้ง......"

ทางด้านนี้ หลังจากนีรชากลับมาเป็นเพื่อนรสิกา เธอก็นั่งอยู่บนพรมตลอดเวลา ไม่ขยับไปไหน ไม่แม้แต่จะพูด นีรชารู้สึกกลัวนิดหน่อย "พี่รุ้ง ปู่ฉันเป็นพวกอารมณ์ร้อน พี่อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ"

"ฉันไม่ได้ใส่ใจ" รสิกายกศีรษะขึ้นมายิ้มให้เธอ "ฉันแค่กำลังคิดว่า ในใจพี่ชายเธอต้องรู้สึกแย่แน่ๆ"

ได้ยินประโยคนี้ของรสิกา ในใจนีรชาก็รู้สึกเอ็นดูเธอแปลกๆ ในสถานการณ์แบบนี้เธอควรเป็นห่วงตัวเองไม่ใช่หรือไง? ยังไปคำนึงถึงถนิตทำไม

"พี่ชายฉันพี่ไม่ต้องกังวลหรอก เขาจะไม่เป็นอะไร" นีรชาพูด "ปู่ฉันเป็นพวกหัวโบราณ ถ้าเขาได้รู้จักกับพี่ต้องชอบพี่แน่ๆ"

ก็เหมือนนีรชาในตอนนั้น ตอนแรกเธอมีอคติกับรสิกา ตอนเพิ่งเจอกันก็ทำให้หล่อนลำบากใจ แต่ตอนนี้ก็ดีกับหล่อนมากเลยไม่ใช่เหรอ

"ค่อยว่ากัน" รสิกายกยิ้มเรียบๆ "ตอนนี้คุยเรื่องพวกนี้ยังเร็วไปหน่อย"

คนอย่างท่านเฉลิมสิทธิ์ มีอคติกับเธอตั้งแต่แรก เกรงว่ามันยากมากที่จะเปลี่ยน