บทที่ 85 ท่านเฉลิมสิทธิ์มาแล้ว

"นั่งดีๆ" มุมปากถนิตยกยิ้มขึ้นมา แล้วดันเธอกลับไปนั่งที่เบาะโดยสาร

รสิกายิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีก นั่งลงแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยเป็นอย่างดี

พวกเขาทั้งสองไม่ใช่คนที่พูดเก่ง แต่ถึงจะไม่พูดกัน รสิกาก็ไม่รู้สึกกระอักกระอ่วน

รสิกาใช้โทรศัพท์เปิดดูข่าวช่วงนี้ แล้วอ่านย่อหน้าให้ถนิตฟังเป็นครั้งคราว

"นีรชาโทรมา" ขณะที่รสิกาอ่านอย่างตั้งใจ โทรศัพท์ถนิตก็ดังขึ้น เขาเหลือบมอง จากนั้นก็โยนให้รสิการับมัน

"น่าจะถามว่าคุณจะกลับเมื่อไรล่ะมั้ง" รสิกาพูดพลางรับสายไปด้วย "นีรชา......"

"พี่......เอ๋? พี่รุ้ง" เสียงนีรชาฟังดูร้อนใจมาก แต่จู่ๆ ได้ยินเสียงรสิกาในโทรศัพท์ก็ตกตะลึงสักพัก "พี่รุ้ง พี่กับพี่ชายห้ามกลับมานะ!"

"เกิดอะไรขึ้น?" สีหน้ารสิกาเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น......" นีรชาเหมือนกำลังควบคุมเสียงพูดของตัวเองอยู่ให้มันต่ำลง "ปู่มา ตอนนี้กำลังนังอยู่ในบ้าน พวกคุณสองคนห้ามกลับมาเด็ดขาดเลยนะ!"

นีรชาเพิ่งพูดจบ รสิกาก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้นในปลายสาย "นี เธอทำอะไรอยู่ข้างในน่ะ?"

"เข้าห้องน้ำค่ะ รอเดี๋ยวนะคะ!" นีรชาตอบเสียงสูง จากนั้นก็กดเสียงต่ำพูดกับรสิกาอีกว่า "พี่รุ้ง สรุปคือพี่กับพี่ชายอย่ากลับมาคืนนี้!"

พูดจบนีรชาก็วางสายไปแล้ว รสิกาได้ยินเสียงสัญญาณ ก็ตกตะลึงสักพัก จนกระทั่งถนิตเปล่งเสียงถาม เธอถึงได้สติกลับมา

"นีรชาบอกว่า ปู่คุณกลับมาแล้ว" รสิกากลืนน้ำลายอย่างประหม่า จับโทรศัพท์ไว้ "เธอไม่ให้พวกเรากลับไป"

"ปู่?" ถนิตขมวดคิ้ว "เขามาทำไม"

ดูเหมือนการจู่โจมกะทันหันของท่านเฉลิมสิทธิ์แม้แต่ถนิตก็คาดไม่ถึง

"แล้วเราต้องกลับไปไหม?" รสิกาเลียริมฝีปากแห้งผาก

ถนิตเหลือบมองเธอ "คุณว่าไง?"

เธอ?

จู่ๆ ก็ถามกลับทำให้รสิกาไม่เกิดไอเดีย แต่ไม่นานเธอก็จัดการอารมณ์ตัวเอง จากนั้นก็พูดขึ้น "กลับเถอะ"

เรื่องนี้ท่านเฉลิมสิทธิ์จะรู้ไม่ช้าก็เร็ว เหมือนที่ถนิตพูด คบกับเขา เธอต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับเรื่องพวกนี้

เธอจะหลบหนีเพราะความกลัวไม่ได้ ถ้าเธออยากเดินต่อไปกับถนิต

"อืม" ใบหน้าถนิตมีรอยยิ้มจางๆ "ไม่ต้องห่วง มีฉันอยู่ เขาไม่กล้าทำอะไรคุณหรอก"

"ปู่คุณคงไม่เห็นด้วยมากๆ ที่เราคบกันใช่ไหม" รสิกาพูดขึ้น

แต่จริงๆ พอคิดดูแล้ว คงไม่มีครอบครัวไหนยอมรับลูกสะใภ้ที่มีสถานะแบบรสิกาได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลวัชรเดชานนท์

"เขาไม่เห็นด้วยก็เรื่องของเขา" ถนิตพูดขึ้น "คนที่เลือกคบกับคุณคือฉัน"

ได้ยินคำพูดเขา รสิกาก็กดความประหม่าทั้งหมดในหัวใจตัวเองลงไปชั่วคราว

แต่ในสมองเธอยังมีคำถามนั้นที่นีรชาเคยถามเธอดังขึ้นอีกครั้ง

ถ้าท่านเฉลิมสิทธิ์คัดค้าน เธอยังจะคบกับถนิตต่อไหม?

หรือกล่าวได้ว่า......เธอจะทนแรงกดดันมหาศาลขนาดนั้นได้ไหม?

ทันใดนั้นรสิกาก็รู้สึกปวดหัว