บทที่ 93 ยุแยงตะแคงรั่ว

ตั้งแต่ทั้งสองทะเลาะกันใหญ่โตทางโทรศัพท์ครั้งนั้น พวกเธอก็ไม่ได้คุยโทรศัพท์กันอีก

รสิกาเป็นคนมีนิสัยดื้อรั้นมาก ถ้าเธอโกรธแล้วจะไม่มีทางโทรหาใครก่อนเด็ดขาด

ดังนั้นเมื่อเห็นเบอร์อารณีย์ เธอก็ลังเลอยู่นานก่อนจะรับสาย

"อยู่ที่ไหน?"

เธอยังไม่ทันเอ่ยปากพูด เสียงเย็นชานิดๆ ของอารณีย์ก็ดังขึ้นในนั้น

"กำลังยุ่งค่ะ" ได้ยินน้ำเสียงเธอ ถึงแม้รสิกาจะอยากพูดดีๆ ด้วยก็ไม่เต็มใจแล้ว

"ฉันจะส่งที่อยู่ให้เธอ มาหาแม่หน่อยนะ" อารณีย์พูดเรียบๆ

จากนั้นโทรศัพท์รสิกาก็ดังขึ้น ที่อยู่ของเธอส่งมาเรียบร้อยแล้ว ทำให้รสิกาอยากปฏิเสธก็ทำไม่ได้

"ทำไมหนูต้องไปด้วยล่ะ?" แต่รสิกาไม่ใช่คนที่เล่นตามกติกาอยู่แล้ว

"ฉันเพิ่งได้ยินมาเรื่องหนึ่ง" ขณะที่อารณีย์พูด ก็ยกเปลือกตาขึ้นมองรพีพรรณและพิมพ์พิศาที่นั่งฝั่งตรงข้าม "ถ้าเธอไม่มา ฉันจะไปหาเธอเอง รสิกา เธอก็รู้ว่าฉันหาเธอเจอได้"

ทุกครั้งที่อารณีย์อยากเจอรสิกา ไม่ว่ารสิกาจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนเธอก็หาเจอได้ตลอด รสิกาสงสัยอยู่บ่อยๆ ว่าเธอใส่เครื่องติดตามไว้กับตนหรือเปล่า

"ฉันรู้แล้ว"

ทำได้แค่ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็พิกัดสถานที่ที่อารณีย์ส่งมา แล้วขับรถไป

หลังจากวางสายรสิกาแล้ว อารณีย์ก็พูดขึ้น "เดี๋ยวเธอก็มา"

"คุณหญิงอารณีย์ เดี๋ยวเธอมาถึงคุณถามเต็มที่ได้เลยนะ" พิมพ์พิศายิ้มตาหยีพูดขึ้น "ถ้าเป็นความจริงก็คุ้มแล้วล่ะ"

วันนี้รพีพรรณนัดอารณีย์ออกมาโดยเฉพาะ บอกว่านานแล้วที่ไม่ได้ดื่มชาด้วยกัน มารวมตัวคุยกันหน่อย ไม่คิดว่าพอมาถึงกลับพบว่าพิมพ์พิศาก็อยู่ด้วย

ตั้งแต่เกิดเรื่องรสิกา อารณีย์ก็ไม่มีความรู้สึกดีๆ กับพิมพ์พิศาเลยสักนิด แม้แต่กับรพีพรรณก็รู้สึกเฉยเมย

เห็นว่าพิมพ์พิศาอยู่ด้วย อารณีย์ก็รู้ว่าต้องไม่ใช่เรื่องดี

อย่างที่คิดไว้ พอมาถึงพิมพ์พิศาก็บอกเรื่องรสิกากับถนิต ดึงพวกเขาสองคนมาเกี่ยวข้องกัน สุดท้ายยังบอกอีกว่ารสิกากับถนิตคบกันแล้วอย่างแน่นอน

รพีพรรณก็พูดอย่างตรงไปตรงมาว่าให้เธอเรียกรสิกามาถามได้เลย ถนิตเป็นคนยังไง อย่าไปยุ่งด้วยเลยดีกว่า

วันนี้พวกเธอสองคนมายั่วยุอย่างเห็นได้ชัด อารณีย์ก็แค่โทรศัพท์ไปเรียกรสิกามา เพื่อกำจัดความน่าเกรงขามของพวกเธอ

"ถึงจะเป็นเรื่องจริง มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนะ" อารณีย์พูดเรียบๆ

รพีพรรณพูดขึ้น "นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเหรอ? เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าถนิตมีสถานะอะไร ถึงแม้รสิกาไม่ได้แย่ แต่มาตรฐานตระกูลวัชรเดชานนท์สูงมากเลยนะ เธอว่าคนที่แต่งงานสองรอบอย่างรสิกา เขาจะยอมให้เธอแต่งเข้าตระกูลได้ยังไง รีบเลิกกันดีกว่า"

"นั่นสิ ก่อนจะยืดเยื้อจนแก่ซีดเซียว จะหาแฟนใหม่ก็หายากแล้ว" พิมพ์พิศาพูดอย่างสบายๆ

อารณีย์ใช้เรี่ยวแรงอย่างมากในการควบคุมไม่ให้ตัวเองเอาแก้วกาแฟในมือสาดหน้าพวกเธอสองป้าหลาน หลังจากเธอจิบกาแฟหนึ่งอึก ก็พูดขึ้นเบาๆ "ลูกหลานก็มีเหลนโหลน คนแก่อย่างพวกเรา ยังไงก็ได้"

"พูดแบบนี้ไม่ได้นะ ยังไงรสิกาก็เป็นลูกสาวเธอ ถ้าเธอไม่ใส่ใจเรื่องหล่อนเยอะๆ กลัวหล่อนจะเดินหลงผิด" ในคำพูดรพีพรรณมีความหมายอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

อารณีย์กวาดตามองเธอ "หลงผิด?"

"ฉันได้ยินว่าตอนรสิกาคบกับคุณถนิต คุณถนิตเพิ่งประกาศหมั้นกับคุณนันท์นรีด้วยล่ะ" พิมพ์พิศาพูดขึ้นช้าๆ